ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋ ਦ੍ਵਿਜਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ-ਸਭਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਯਾਦਵਃ ਜਰਾਸਂਧਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਯਾਦਵ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੈਦ ਹੋਏ ਹਨ, ਛੁਡਾਏਗਾ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਹਤੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਂਹਨਨੋ ਭੂਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਵਸਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਪੂਰਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣੇਗਾ।
ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਗਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾਨ੍ ਤਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ ਅਰ੍ਹਣੈਰ੍ ਵਰੈਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਮੰਦ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਯੋ ਹਿ ਮਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਚ੍ਛੇਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ; ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੇ—
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਸ੍ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਦृष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਹਂ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਮੇ ऽਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਪਿਤਾਮਹੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਵਿਤ੍ਤ ਤਪੋਧਨਾਃ ਸ ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੰਤੋ, ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਹੀ ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਹਨ; ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣਗੇ, ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਗਣਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਮਾਨਵੋ ਲੋਕੇ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਦੇਸ਼ਿਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ ਧਰ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਃ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਦਾਚ੍ਯੁਤਃ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਸਦਾ ਹਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਵਿਭੌ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਅਚੁਤ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ऋषਿਕੋਟੀਃ ਸਸਰ੍ਜ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਤੀਜੀ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਐ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ।
ਤਾਃ ਸृष੍ਟਾਸ੍ ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਵਾਗ੍ਮੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਃ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਹਿ ਸ ਵਨ੍ਦੇਤ ਮਾਨਿਤੋ ਮਾਨਯੀਤ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਕਤਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦੇਣ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਵੇ।
ਦृष੍ਟਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਅਹਰਹਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਚਯੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਐ ਦੁਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾਨਵਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਵੈ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਆਦਿਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸਜ੍ਜਨਾਚਰਿਤਂ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦਾ ਉੱਚ ਤਪ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਵਨੇ ऽਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਪਿ ਸਨਾਤਨਃ ਅਭਯੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਤਮ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸ ਨਮਸ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਦਾ ਯਤ੍ਨਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਜਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਦ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏष ਵੈ ਵਿਹਿਤੋ ਮਾਰ੍ਗੋ ਮਯਾ ਵੈ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਰਾਹ ਮੈਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਐ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਜਦ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਰਾਹਂ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਅਹਂ ਚੈਵ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾ-ਵਰਾਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਾ ਹਿ ਵਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਵਸਾਮਹੇ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਾਗ੍ਰਜੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਿਤਾਦ੍ਰਿਨਿਚਯਪ੍ਰਭਃ ਹਲੀ ਬਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਧਰਾਧਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹਲੀ ਤੇ ਬਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣੇਗਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦृष੍ਟੋ ऽਨਨ੍ਤ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਸੁਪਰਨਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਂ ਨੈਵਾਸ਼ਕਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਚ ਸ਼ੇषੋ ਵਿਚਰਤੇ ਪਰਯਾ ਵੈ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੇਸ਼, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਸਤਿ ਭੋਗੇਨ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਯ ਏष ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੋ ऽਨਨ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਧਰਃ
ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਅੰਤਹੀਨ, ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਾਹਕ।
ਯੋ ਰਾਮਃ ਸ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ऽਚ੍ਯੁਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰਾਧਰਃ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਦਿਵ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੌ
ਜੋ ਰਾਮ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਅਚਲ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੌ ਮਾਨਨੀਯੌ ਚ ਚਕ੍ਰਲਾਙ੍ਗਲਧਾਰਿਣੌ ਏष ਵੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ ਤਪੋਧਨਾਃ ਤਦ੍ ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਖਣ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਚਕਰ ਤੇ ਹਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਪ ਦੇ ਧਨਵਾਨੋ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜੋ।
ਅਹੋ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਅਹੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀ, ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਿਂ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਭਯਂ ਫਲਮ੍
ਕੀ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ? ਜਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ?