ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਥ ਰਥਮੁਖ੍ਯੋ ਵਿਦੂਰਥਃ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ ਤੁ ਵਿਦੂਰਥਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਮੁਖਿਆ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੂਰਥਾ ਸੀ। ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੂਰ ਸੀ।
ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ਤਰਾਃ ਦਤ੍ਤਾਤਿਦਤ੍ਤੌ ਬਲਿਨੌ ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ: ਦੱਤਾਤੀਦੱਤਾ, ਸ਼ੋਣਾਸ਼ਵਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ।
ਸ਼ਮੀ ਚ ਦਣ੍ਡਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਦਨ੍ਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਚ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾ ਚ ਸ੍ਵਸਾਰੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਸ਼ਮੀ, ਦੰਡਸ਼ਰਮਾ, ਦੰਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ, ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ — ਇਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਸਨ।
ਸ਼ਮਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਯਂਭੋਜਃ ਸ੍ਵਯਂਭੋਜਾਦ੍ ਭਦਿਕਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵਯੰਭੋਜਾ ਸੀ; ਸਵਯੰਭੋਜਾ ਤੋਂ ਭਦਿਕਾ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਗ੍ਰਜਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਹੀ ਭੀਮ ਪਰਾਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਮੱਧਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭਿषਗ੍ਵੈਤਰਣਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਸੁਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਤਿਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਿਕਾਸ਼੍ਯਃ ਕਾਮਦਮ੍ਭਕਃ
ਦੇਵਾਂਤ, ਨਰਾਂਤ, ਭਿਸ਼ਗਵੈਤਰਣ, ਸੁਦੰਤ, ਅਤਿਦੰਤ, ਨਿਕਾਸਿਆ ਅਤੇ ਕਾਮਦੰਭਕ —
ਦੇਵਾਨ੍ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕਮ੍ਬਲਬਰ੍ਹਿषਃ ਅਸਮੌਜਾਃ ਸੁਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਾਸਮੌਜਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ
ਦੇਵਾਂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੰਬਲਬਰਹਿਸ਼ਾ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮਉਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਸਮਉਜਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ — ਦੋਵੇਂ।
ਅਜਾਤਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸੁਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਦਾਵ੍ ਅਸਮੌਜਸੇ ਸੁਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅਸਮਉਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ: ਸੁਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਸੁਚਾਰੂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਦੇਵਮੀਧੁषਮ੍ ਅਨਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜੇਤਾਰਮ੍ ਅਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਧੁਸ਼ਾ; ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਅਜੈਤੂ ਜੇਤੂ ਸੀ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਤੋ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ ਚਾਥ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ ਛਤ੍ਰੁਸੇਨਾਜਿਤਾਵ੍ ਉਭੌ
ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ; ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ।
ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿਵਸਨ੍ ਯੋ ਮਹਾਮਣਿਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਨਾਮ ਸ ਸੂਰ੍ਯਾਦ੍ ਉਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਪ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦਿਵਿਆ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਤਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਖਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਪਾਯੇ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਸੂਰਜ ਦੋਸਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਥ ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤੋਯਕੂਲਮ੍ ਅਪਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਤੁਂ ਯਯੌ ਰਵਿਮ੍ ਤਸ੍ਯੋਪਤਿष੍ਠਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਸੂਰਜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਪष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਅਥ ਰਾਜਾ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਾਫ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥੈਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਪਤੇ ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਿਨਂ ਦੇਵਂ ਤਥੈਵ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
''ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਓ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।''
ਕੋ ਵਿਸ਼ੇषੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਖ੍ਯੇਨੋਪਗਤਸ੍ਯ ਵੈ ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍
''ਮੈਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਹੈ?'' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ।
ਸ੍ਵਕਣ੍ਠਾਦ੍ ਅਵਮੁਚ੍ਯਾਥ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਤਤੋ ਵਿਗ੍ਰਹਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕਥਾਮ੍ ਤਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਭੂਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸ ਸਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਵਿਵਸਵਾਨ ਜਾ ਰਹਾ ਸੀ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਲੋਕਾਨ੍ ਭਾਸਯਸੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਮੇ ਭਗਵਨ੍ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
''ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।''
ਤਤਃ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਣਿਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ ਤਦਾ ਸ ਤਮ੍ ਆਬਧ੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਜਨਾਃ ਪਰ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਯਂ ਗਚ੍ਛਤੀਤਿ ਹ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸ ਵਿਸਿष੍ਮਾਯ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਥਾ
ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ, ਆਖਦੇ, ''ਸੂਰਜ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!'' ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ਦਦੌ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ, ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਣਿਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਰੁਕ੍ਮਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਕਾਲਵਰ੍षੀ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਹ ਮਣੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਲਿਪ੍ਸਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨ ਚ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਸਃ
ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੇ ਮਣੀ ਨਾ ਲਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਛੀਨਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਸਿਂਹਾਦ੍ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਨੇਚਰਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਮਣੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਤਦ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਗੁਹਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਸੇਨਵਧਕਾਰਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਤਾਂ ਮਣੇਰ੍ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਿਰੇ
ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਣੀ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਲਗੇ।
ਸ ਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਮਾਨੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਅਕਾਰੀ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ ਆਹਰਿष੍ਯੇ ਮਣਿਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ ਲਗਣ ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ''ਮੈਂ ਮਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ,'' ਤੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ।