ਸ ਚੇਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਯਦਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਬਹ੍ਵਾਬਾਧਾਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੇ ਕੁਲੇ ਜਯਤਿ ਸੋ ऽਧਮੇ
ਜੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕਦ੍ਵਿष੍ਟੋ ऽਧਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਕृਤੈਃ ਫਲੈਃ ਏष ਦੇਵਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤਿਬਨ੍ਧੁषੁ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਪਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮੈਤ੍ਰੀ ਦृष੍ਟਿਃ ਪਿਤृਸਮੋ ਨਿਰ੍ਵੈਰੋ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਦਯਾਪਰਃ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਯਤੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਨ ਚ ਦਣ੍ਡੇਨ ਨ ਲੋष੍ਟੈਰ੍ ਨਾਯੁਧੇਨ ਚ ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾ ਦਯਾਪਰਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਸੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮੁਦਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਰੱਬੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੂਪਜਾਯਤੇ ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੋ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਃ ਸ ਜਾਤਃ ਸੁਖਮ੍ ਏਧਤੇ
ਜੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਭਾਗੀ ਨਿਰਾਯਾਸੋ ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗਃ ਸਦਾ ਨਰਃ ਏष ਦੇਵਿ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਬਾਧਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਇਮੇ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਊਹਾਪੋਹਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਨ੍ਤੋ ऽਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਕੰਮਕਾਜ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਦੇਵ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ?
ਅਲ੍ਪਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ ਏਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਦੇਵ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਤਥਾ ਨਰਾਃ ਕ੍ਲੀਬਾਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਰਹਃ ਕੁਸ਼ਲਾਕੁਸ਼ਲਂ ਸਦਾ
ਰੋਜ਼ ਲੋਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ऽਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਸੇਵਮਾਨਾਃ ਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚੇਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਜ੍ਞਾਨੁਗਂ ਯਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਯਜ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰੇषੁ ਯੇ ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਤੇ ਤੇਨ ਦੁष੍ਟਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਮੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟੇਨ ਨਗ੍ਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਮੂਢਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਵਿਯੋਨੌ ਮੈਥੁਨੇ ਰਤਾਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਕ੍ਲੀਬਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਵੈ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮੈਥੁਨਾ ਯੇ ਚ ਕ੍ਲੀਬਾ ਜਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਤਰਤੀਬ ਮਿਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਅਵਦ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤੁ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਪਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਨਿਰੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਸਦਾ ਯਃ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵੇषੀ ਗੁਣਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਮਾਨੁष੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਿ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਂਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ਮੇਧਾਵੀ ਧਾਰਣਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕਦੇ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵਿ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਕਾਰਕਃ ਨृਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਦਾ ਮਯਾ ਚੈਵਮ੍ ਉਦਾਹृਤਃ
ਏ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਪਰੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦ੍ਵੇषਿਣੋ ਨਰਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਦੁषੋ ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਿਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਵ੍ਰਤਵਨ੍ਤੋ ਨਰਾਃ ਕੇਚਿਚ੍ ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਦਮਪਰਾਯਣਾਃ ਅਵ੍ਰਤਾ ਭ੍ਰष੍ਟਨਿਯਮਾਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਪਮਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਝੂਠੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਯਜ੍ਵਾਨਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਮੋਹਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਿਹਾ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਆਗਮਾਲੋਕਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਪੂਰ੍ਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨਾਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਹ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਮੰਨ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹੁਰ੍ ਯੇ ਚ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ ਅਵ੍ਰਤਾ ਨष੍ਟਮਰ੍ਯਾਦਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹੱਦਾਂ ਵੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵੈ ਕਾਲਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਾਤ੍ ਸਂਭਵਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ ਨਿਰ੍ਹੋਮਾ ਨਿਰ੍ਵषਟ੍ਕਾਰਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਨ ਜਾਂ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਯ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲਾਕੁਸ਼ਲੋ ਨॄਣਾਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਧਰ੍ਮਸਾਗਰਃ
ਏ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਧਰਮ-ਸਾਗਰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।