ਲੋਕਪੂਜ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਵੇषੀ ਸੁਮੁਖਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਾਣੀਪ੍ਰਦਃ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਨਰਮ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਨ੍ ਅਵਤਿष੍ਠਤੇ ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਹਾਯ ਦਦਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ ਸਦਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਗ੍ਰਹਰਤਸ੍ ਤਥਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਕਃ ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਕੁਲਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਪੁਲੈਰ੍ ਭੋਗੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਹਦਾਤਾ ਚਾਰ੍ਹੇषੁ ਧਰ੍ਮਚਰ੍ਯਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਮਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਨਰਃ ਸਦਾ ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਈਰਿਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਰੌਦ੍ਰਸਮਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਭਯਂਕਰਃ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਵਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਠੋਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਰੱਸੀ ਜਾਂ ਡੰਡੇ ਨਾਲ,
ਲੋष੍ਟੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ ਉਪਾਯੈਰ੍ ਵਾ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਬਾਧੇਤ ਸ਼ੋਭਨੇ ਹਿਂਸਾਰ੍ਥਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਕੰਢਿਆਂ, ਥੰਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੰਸਾ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉਪਕ੍ਰਾਮਤਿ ਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ ਚ ਉਦ੍ਵੇਗਜਨਨਃ ਸਦਾ ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰੋ ਨਿਰਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚੇਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਯਦਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਬਹ੍ਵਾਬਾਧਾਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੇ ਕੁਲੇ ਜਯਤਿ ਸੋ ऽਧਮੇ
ਜੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕਦ੍ਵਿष੍ਟੋ ऽਧਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਕृਤੈਃ ਫਲੈਃ ਏष ਦੇਵਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤਿਬਨ੍ਧੁषੁ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਪਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮੈਤ੍ਰੀ ਦृष੍ਟਿਃ ਪਿਤृਸਮੋ ਨਿਰ੍ਵੈਰੋ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਦਯਾਪਰਃ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਯਤੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਨ ਚ ਦਣ੍ਡੇਨ ਨ ਲੋष੍ਟੈਰ੍ ਨਾਯੁਧੇਨ ਚ ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾ ਦਯਾਪਰਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਸੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮੁਦਾ ਵਸਤਿ ਦੇਵਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਰੱਬੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯੇषੂਪਜਾਯਤੇ ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੋ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਃ ਸ ਜਾਤਃ ਸੁਖਮ੍ ਏਧਤੇ
ਜੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਭਾਗੀ ਨਿਰਾਯਾਸੋ ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗਃ ਸਦਾ ਨਰਃ ਏष ਦੇਵਿ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਬਾਧਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ।
ਇਮੇ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਊਹਾਪੋਹਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਨ੍ਤੋ ऽਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਕੰਮਕਾਜ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਦੇਵ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ?
ਅਲ੍ਪਪ੍ਰਜ੍ਞੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ ਏਵਂ ਤ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਦੇਵ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਾਪਰੇ ਤਥਾ ਨਰਾਃ ਕ੍ਲੀਬਾਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕੁਝ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਵਿਦਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਰਹਃ ਕੁਸ਼ਲਾਕੁਸ਼ਲਂ ਸਦਾ
ਰੋਜ਼ ਲੋਕ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ऽਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਸੇਵਮਾਨਾਃ ਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਹ ਲੋਕੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚੇਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਮੇਧਾਵੀ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਯਜ੍ਞਾਨੁਗਂ ਯਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਾਣਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਗਿਆਨ, ਯਜ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉਪਜਦੀ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰੇषੁ ਯੇ ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਤੇ ਤੇਨ ਦੁष੍ਟਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਜਾਤ੍ਯਨ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਮੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟੇਨ ਨਗ੍ਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਰੋਗਾਰ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤੁ ਮੂਢਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਵਿਯੋਨੌ ਮੈਥੁਨੇ ਰਤਾਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਕ੍ਲੀਬਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਵੈ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮੈਥੁਨਾ ਯੇ ਚ ਕ੍ਲੀਬਾ ਜਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਤਰਤੀਬ ਮਿਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰ-ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਅਵਦ੍ਯਂ ਕਿਂ ਤੁ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਪਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਨਿਰੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।