ਆਸਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਯਾਨਂ ਗृਹਂ ਰਤ੍ਨਂ ਧਨਂ ਤਥਾ ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਯੋषਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਸੋਣ ਲਈ ਪਲੰਗ, ਸਵਾਰੀ, ਘਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਧਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫ਼ਸਲ, ਖੇਤ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਵਃ ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਮੁਦਿਤੋ ਰਮਿਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨਾਦਿषੁ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਜਾਯਤੇ ਮਹਾਭਾਗਕੁਲੇ ਦੇਵਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਚਿਤੇ
ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਪੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਮਹਾਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭੋਗੋ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਧਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਦਾਨਸ਼ਾਲਿਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੈ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮਾਨਵਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਦਾਨਕृਪਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੇ ऽਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਅਤਿਥੀਨ੍ ਅਪਿ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਲੋਭਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਮਜਲੂਮ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਧਨਾਨਿ ਨ ਵਾਸਾਂਸਿ ਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਨ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ਨ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨ੍ਨਵਿਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ, ਕਪੜੇ, ਸੁਖ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਲੁਬ੍ਧਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ ਏਵਂਭੂਤਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਨਿਰਯਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਦਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਧਨਰਿਕ੍ਤੇ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰੀਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਰ੍ਮਜੀਵਿਕਾਃ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ, ਹਰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਭੋਗਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਅਲ੍ਪਭੋਗਰਤਾ ਨਰਾਃ ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਨਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਦਮ੍ਭਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਨਿਨਃ ਪਰਤੋ ਰਤਾਃ ਆਸਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਯੇ ਪੀਠਂ ਨ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਚੇਤਸਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਸਥਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਹਾਨ੍ ਨ ਚ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਅਰਘ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਆਚਮਨੀਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਬੁਦ੍ਧਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਭਿਮਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗੁਰੁਂ ਨਾਭਿਵਦਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਉਲਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਭਿਮਾਨਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇਨ ਲੋਭੇਨ ਸਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਂਮਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਾਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਵਧਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ ਤੇ ਚੇਦ੍ ਯਦਿ ਨਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇ,
ਵਰ੍षਪੂਗੈਸ੍ ਤਤੋ ਜਨ੍ਮ ਲਭਨ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਕੁਲੇ ਸ਼੍ਵਪਾਕਪੁਲ੍ਕਸਾਦੀਨਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨਾਮ੍ ਅਚੇਤਸਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲੇषੁ ਤੇ ऽਭਿਜਾਯਨ੍ਤੇ ਗੁਰੁਵृਦ੍ਧੋਪਤਾਪਿਨਃ ਨ ਦਮ੍ਭੀ ਨ ਚ ਮਾਨੀ ਯੋ ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਠੱਗ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਪਰ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪੂਜ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਪ੍ਰਿਯਕਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਵੇषੀ ਸੁਮੁਖਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਾਣੀਪ੍ਰਦਃ ਸਦਾ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਨਰਮ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਨ੍ ਅਵਤਿष੍ਠਤੇ ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਹਾਯ ਦਦਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ ਸਦਾ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਪ੍ਰਗ੍ਰਹਰਤਸ੍ ਤਥਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਕਃ ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਕੁਲਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਵਿਪੁਲੈਰ੍ ਭੋਗੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਹਦਾਤਾ ਚਾਰ੍ਹੇषੁ ਧਰ੍ਮਚਰ੍ਯਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਮਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵ ਨਰਃ ਸਦਾ ਏष ਧਰ੍ਮੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਈਰਿਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਰੌਦ੍ਰਸਮਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਭਯਂਕਰਃ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਵਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਠੋਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਰੱਸੀ ਜਾਂ ਡੰਡੇ ਨਾਲ,
ਲੋष੍ਟੈਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਰ੍ ਉਪਾਯੈਰ੍ ਵਾ ਜਨ੍ਤੂਨ੍ ਬਾਧੇਤ ਸ਼ੋਭਨੇ ਹਿਂਸਾਰ੍ਥਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਕੰਢਿਆਂ, ਥੰਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੰਸਾ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉਪਕ੍ਰਾਮਤਿ ਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ ਚ ਉਦ੍ਵੇਗਜਨਨਃ ਸਦਾ ਏਵਂ ਸ਼ੀਲਸਮਾਚਾਰੋ ਨਿਰਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।