ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਹਿਂਸਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਹਿਂਸਕਃ ਯਾਤਨਾਂ ਨਿਰਯੇ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਕ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਿਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਰਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਵਾਪਿ ਹੀਨਾਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਘੱਟ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿਂਸਾਦਿਭਿਰ੍ ਯਤਃ ਅਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹੀਨਾਯੁਰ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਪਾਪੀ ਕਰਮ, ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਿਘਾਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ੁਭੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਿਘਾਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਦਣ੍ਡੋ ਨ ਹਿਂਸਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਲਾਠੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਨ ਘਾਤਯਤਿ ਨੋ ਹਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਨੈਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾਤ੍ਮਨਿ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਉਹ ਨਾ ਮਾਰਦਾ, ਨਾ ਵੱਜਦਾ, ਨਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸਹਿਮਤ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ।
ਈਦृਸ਼ਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਉਪਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਸੁਖਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ
ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਨ੍ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਉਪਪਦ੍ਯਤੇ ਏष ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਾਂ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂਸ਼ੀਲਃ ਕਿਂਸਮਾਚਾਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਕੈਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯੇਤ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੇਨ ਵਾ
ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਸੁਭਾਵ, ਕਿਸ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਦਾਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ?
ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਦੀਨਾਰ੍ਤਕृਪਣਾਦਿषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਾਂ ਵਾਸਸਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬਾਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਜਲੂਮਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਸਭਾਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸ੍ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਕਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਆਸਰੇ, ਸਭਾ ਘਰ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੰਮ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਯਾਨਂ ਗृਹਂ ਰਤ੍ਨਂ ਧਨਂ ਤਥਾ ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਯੋषਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਸੋਣ ਲਈ ਪਲੰਗ, ਸਵਾਰੀ, ਘਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਧਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫ਼ਸਲ, ਖੇਤ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਵਃ ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਮੁਦਿਤੋ ਰਮਿਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨਾਦਿषੁ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਜਾਯਤੇ ਮਹਾਭਾਗਕੁਲੇ ਦੇਵਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਚਿਤੇ
ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਪੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਮਹਾਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭੋਗੋ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਧਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਦਾਨਸ਼ਾਲਿਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੈ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮਾਨਵਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਦਾਨਕृਪਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੇ ऽਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਅਤਿਥੀਨ੍ ਅਪਿ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਲੋਭਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਮਜਲੂਮ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਧਨਾਨਿ ਨ ਵਾਸਾਂਸਿ ਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਨ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ਨ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨ੍ਨਵਿਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ, ਕਪੜੇ, ਸੁਖ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਲੁਬ੍ਧਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ ਏਵਂਭੂਤਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਨਿਰਯਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਦਾ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਧਨਰਿਕ੍ਤੇ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਪਰੀਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਲੋਕਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ਨਿਰਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗੇਭ੍ਯੋ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਰ੍ਮਜੀਵਿਕਾਃ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ, ਹਰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ।
ਅਲ੍ਪਭੋਗਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਅਲ੍ਪਭੋਗਰਤਾ ਨਰਾਃ ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਧਨਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਦਮ੍ਭਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਨਿਨਃ ਪਰਤੋ ਰਤਾਃ ਆਸਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਯੇ ਪੀਠਂ ਨ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਚੇਤਸਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਸਥਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਹਾਨ੍ ਨ ਚ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨੂੰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਅਰਘ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਆਚਮਨੀਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਭਿਬੁਦ੍ਧਯਃ ਸ਼ੁਭਂ ਚਾਭਿਮਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਗੁਰੁਂ ਨਾਭਿਵਦਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਉਲਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਭਿਮਾਨਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇਨ ਲੋਭੇਨ ਸਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਂਮਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਾਵਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਵਧਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ ਤੇ ਚੇਦ੍ ਯਦਿ ਨਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਿਰਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇ,
ਵਰ੍षਪੂਗੈਸ੍ ਤਤੋ ਜਨ੍ਮ ਲਭਨ੍ਤੇ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਕੁਲੇ ਸ਼੍ਵਪਾਕਪੁਲ੍ਕਸਾਦੀਨਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨਾਮ੍ ਅਚੇਤਸਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲੇषੁ ਤੇ ऽਭਿਜਾਯਨ੍ਤੇ ਗੁਰੁਵृਦ੍ਧੋਪਤਾਪਿਨਃ ਨ ਦਮ੍ਭੀ ਨ ਚ ਮਾਨੀ ਯੋ ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਠੱਗ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਪਰ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।