ਕੇਨਾਯੁਰ੍ ਲਭਤੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੋ ਤਪਸਾ ਵਾਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੇਨਾਯੁਰ੍ ਲਭਤੇ ਮਹਤ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਕਿਸ ਤਪ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਃ ਕੇਨ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਃ ਵਿਪਾਕਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਦੇਵ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤ
ਨਿਰਦੇਹੀ, ਕਿਸ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੱਸੋ।
ਅਪਰੇ ਚ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ ਅਕੁਲੀਨਾਃ ਕੁਲੀਨਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਭਵਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਘੱਟ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਉੱਚ ਘਰਾਣੇ ਦੇ, ਕੁਝ ਆਮ ਘਰਾਂ ਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਕਾष੍ਠਮਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਮਾਨਵਾਃ
ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਤਲੇ; ਕੁਝ ਦਿਲਕਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ惹ਦੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਭਾਵਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੱਤ-ਹੀਣ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ; ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਅਲ੍ਪਵਾਚਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਨ੍ ਮਹਾਵਾਚਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਦੇਵ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕੁਝ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਾਓ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ऽਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਿ ਕਰ੍ਮਫਲੋਦਯਮ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵੋ ਯੇਨ ਸ੍ਵਂ ਫਲਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵੀ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਤਿਪਾਤੀ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤੋ ਨਰਃ ਸਦਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਭੂਤਗਣਾਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਅਗਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਠੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ ਅਪਿ ਕੀਟਪਤਂਗਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਦਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਇਨਸਕਟ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਹੈ।
ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਨਿਰਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪਰੀਤਸ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਲਟ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਯਂ ਯਾਤਿ ਹਿਂਸਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਹਿਂਸਕਃ ਯਾਤਨਾਂ ਨਿਰਯੇ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਹਿੰਸਕ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਕ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਰਕ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਿਰਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਰਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਵਾਪਿ ਹੀਨਾਯੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਕਦੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਥੇ ਘੱਟ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿਂਸਾਦਿਭਿਰ੍ ਯਤਃ ਅਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹੀਨਾਯੁਰ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਪਾਪੀ ਕਰਮ, ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਿਘਾਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼ੁਭੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਿਘਾਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਦਣ੍ਡੋ ਨ ਹਿਂਸਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਲਾਠੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਨ ਘਾਤਯਤਿ ਨੋ ਹਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਨੈਵਾਨੁਮੋਦਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਸ੍ਨੇਹੋ ਯਥਾਤ੍ਮਨਿ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਉਹ ਨਾ ਮਾਰਦਾ, ਨਾ ਵੱਜਦਾ, ਨਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸਹਿਮਤ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ।
ਈਦृਸ਼ਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਉਪਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਸੁਖਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ
ਦੇਵੀ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੇਨ੍ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਉਪਪਦ੍ਯਤੇ ਏष ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਾਂ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦੀਰਿਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਕਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂਸ਼ੀਲਃ ਕਿਂਸਮਾਚਾਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਕੈਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯੇਤ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੇਨ ਵਾ
ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਸੁਭਾਵ, ਕਿਸ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਦਾਨ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ?
ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਦੀਨਾਰ੍ਤਕृਪਣਾਦਿषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਾਂ ਵਾਸਸਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬਾਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਜਲੂਮਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ ਸਭਾਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਸ੍ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਕਾਦੀਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਆਸਰੇ, ਸਭਾ ਘਰ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੰਮ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਯਾਨਂ ਗृਹਂ ਰਤ੍ਨਂ ਧਨਂ ਤਥਾ ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ ਯੋषਿਤਃ
ਉਹ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਸੋਣ ਲਈ ਪਲੰਗ, ਸਵਾਰੀ, ਘਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਧਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫ਼ਸਲ, ਖੇਤ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮਾਨਵਃ ਏਵਂਭੂਤੋ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ ਮੁਦਿਤੋ ਰਮਿਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਨਾਦਿषੁ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਜਾਯਤੇ ਮਹਾਭਾਗਕੁਲੇ ਦੇਵਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਚਿਤੇ
ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਪੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਮਹਾਕਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਭੋਗੋ ਧਨੀ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਧਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਦਾਨਸ਼ਾਲਿਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੈ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਮਾਨਵਾ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਦਾਨਕृਪਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੇ ऽਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੰਜੂਸ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦੀਨਾਨ੍ਧਕृਪਣਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਅਤਿਥੀਨ੍ ਅਪਿ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਾ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾਲੋਭਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਮਜਲੂਮ, ਭਿਖਾਰੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜੀਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਧਨਾਨਿ ਨ ਵਾਸਾਂਸਿ ਨ ਭੋਗਾਨ੍ ਨ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ਨ ਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਨ੍ਨਵਿਕृਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ, ਕਪੜੇ, ਸੁਖ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਪ੍ਰਲੁਬ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਲੁਬ੍ਧਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਦਾਨਵਰ੍ਜਿਤਃ ਏਵਂਭੂਤਾ ਨਰਾ ਦੇਵਿ ਨਿਰਯਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।