ਯੋਨਿਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਦਾਨੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾ ਚ੍ਯੁਤੋ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਨਮ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇ ਨृਣਾਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੈਰ੍ ਦੇਹਿਨਃ ਸਦਾ ਬਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਨ੍ਧਨੈਃ ਕੈਰ੍ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਕਥਂ ਵਦ
ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ? ਦੱਸੋ।
ਕੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਵੈ ਦੇਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੀਦृਸ਼ੇਨ ਵਾ ਸਮਾਚਾਰੈਰ੍ ਗੁਣੈਃ ਕੈਰ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਕਿਹੜੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਉਮੇ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਹੇ ਉਮਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਾਲ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਬਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਾ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯੇ ਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ ਯੇ ਨ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤੇ ਨ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਤਿਪਾਤਾਦ੍ ਵਿਰਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤੋ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤੁਲ੍ਯਦ੍ਵੇष੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਹਿਂਸ੍ਰਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਕਾਃ ਧਰ੍ਮਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤृਵਤ੍ ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਹਿਤृਵਚ੍ ਚ ਯੇ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮਿਨਃ ਅਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਭੋਗਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੀਚ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਦਾਰੇषੁ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਰਿਤ੍ਰਾਵृਤਲੋਚਨਾਃ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੀਲਪਰਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਦੈਵਕृਤੋ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ ਅਕषਾਯਕृਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਰਸਤਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵृਥਾਪਕृਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ ਦਾਨਕਰ੍ਮਤਪੋਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਦਯਾਤ੍ਮਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਨ ਸੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜੋ ਰਸਤਾ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਤਪ, ਆਚਰਨ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣ।
ਵਾਚਾ ਤੁ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਥਵਾ ਪੁਨਃ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਦੇਵ ਵਦ ਭੂਤਪਤੇ ऽਨਘ
ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਹਨ?
ਆਤ੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਵਾ ਅਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਏਵ ਚ ਯੇ ਮृषਾ ਨ ਵਦਨ੍ਤੀਹ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਰ੍ ਵਾ ਕਾਮਕਾਰਾਤ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਅਨृਤਂ ਯੇ ਨ ਭਾषਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ, ਧਰਮ ਲਈ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਵਰ੍ਣਾਂ ਮਧੁਰਾਂ ਪਾਪਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ ਸ੍ਵਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਨਰਮ, ਸਾਫ਼, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰੁषਂ ਯੇ ਨ ਭਾषਨ੍ਤੇ ਕਟੁਕਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਤਥਾ ਨ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਰਤਾਃ ਸਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਕਰੜੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਜੋ ਚੁਗਲੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਸ਼ੁਨਂ ਨ ਪ੍ਰਭਾषਨ੍ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਭੇਦਕਰਂ ਤਥਾ ਪਰਪੀਡਾਕਰਂ ਚੈਵ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਨਾਂ ਤਾਂ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਪਰੁषਂ ਪਰਦ੍ਰੋਹਂ ਚ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸਮਾ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਠਪ੍ਰਲਾਪਾਦ੍ ਵਿਰਤਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਪਰਿਵਰ੍ਜਕਾਃ ਸੌਮ੍ਯਪ੍ਰਲਾਪਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਝੂਠੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੋਪਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤੇ ਯੇ ਵਾਚਂ ਹृਦਯਦਾਰਿਣੀਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਯੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੋਭਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਵਾਣੀਕृਤੋ ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ ਸ਼ੁਭਸਤ੍ਯਗੁਣੈਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾ ਮृषਾ ਬੁਧੈਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਬੋਲਣ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਦਾ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਦੇਵ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਦੱਸੋ—ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਮਾਨਸੇਨੇਹ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤਨ੍ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨ੍ਤਰਾਕृਤਿਃ ਨਰੋ ਬਧ੍ਯੇਤ ਯੇਨੇਹ ਸ਼ृਣੁ ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸੁਣੋ: ਕਿਹੜੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।