ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਵਤ੍ ਸੇਵ੍ਯ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਕਰ੍ਮਣਾ ਚੈਵ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ; ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ਨ ਯੋਨਿਰ੍ ਨਾਪਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ ਨ ਚ ਸਂਤਤਿਃ
ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ; ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਸੰਸਕਾਰ, ਨਾ ਪਾਠ, ਨਾ ਵੰਸ਼—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਕਾਰਣਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਤੁ ਕਾਰਣਮ੍ ਸਰ੍ਵੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕੇ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਤੁ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਚਲਣ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਭਾਵਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਮਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਮਤਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਜੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਏਤੇ ਯੇ ਵਿਮਲਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਥਾਨਭਾਵਨਿਦਰ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਵਰਦੇਨੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸृਜਤਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਿ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਲੋਕੇ ਚਰਤਿ ਪਾਦਵਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਕਹੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਬੀਜਂ ਪਤਤਿ ਸਾ ਕृषਿਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਭਾਵਿਨੀ ਸਂਤੁष੍ਟੇਨ ਸਦਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਪਥਾਲਮ੍ਬਿਨਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਵੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਸਲ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਹਿ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਬੁਭੂषਤਾ ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਾਯਿਨਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਵੈ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਪਕੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘਰ-ਵਾਲਾ ਜੋ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨ ਚਾਧ੍ਯਯਨਜੀਵਿਨਾ ਏਵਂਭੂਤੋ ਹਿ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਤਤਂ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰੇ; ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹੀ ਸਹੀ ਹੈ।
ਆਹਿਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਧੀਯਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਅਗਨੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਪਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਣ ਮਿਲਣ ਮਗਰੋਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨਿਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਦਾਨੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾ ਚ੍ਯੁਤੋ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਨਮ, ਸਵੀਕਾਰ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ: ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇ ਨृਣਾਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੈਰ੍ ਦੇਹਿਨਃ ਸਦਾ ਬਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਨ੍ਧਨੈਃ ਕੈਰ੍ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਕਥਂ ਵਦ
ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ? ਦੱਸੋ।
ਕੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਵੈ ਦੇਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੀਦृਸ਼ੇਨ ਵਾ ਸਮਾਚਾਰੈਰ੍ ਗੁਣੈਃ ਕੈਰ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਨ੍ਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਕਿਹੜੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?
ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੇ ਉਮੇ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਹੇ ਉਮਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਵਾਲ, ਜੋ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਬਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਾ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਲਯੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਃ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯੇ ਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ ਯੇ ਨ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤੇ ਨ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਤਿਪਾਤਾਦ੍ ਵਿਰਤਾਃ ਸ਼ੀਲਵਨ੍ਤੋ ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤੁਲ੍ਯਦ੍ਵੇष੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨੈਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਵਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁषੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਹਿਂਸ੍ਰਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਵਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਕਾਃ ਧਰ੍ਮਲਬ੍ਧਾਰ੍ਥਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤृਵਤ੍ ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਹਿਤृਵਚ੍ ਚ ਯੇ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਾ ਯੇ ਚ ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮਿਨਃ ਅਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖਭੋਗਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੀਚ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਦਾਰੇषੁ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਰਿਤ੍ਰਾਵृਤਲੋਚਨਾਃ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੀਲਪਰਾਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਦੈਵਕृਤੋ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ ਅਕषਾਯਕृਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਰਸਤਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵृਥਾਪਕृਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ ਦਾਨਕਰ੍ਮਤਪੋਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਦਯਾਤ੍ਮਕਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਦ੍ਭਿਰ੍ ਨ ਸੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ ਉਤ੍ਤਰਃ
ਜੋ ਰਸਤਾ ਵਿਅਰਥਤਾ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਤਪ, ਆਚਰਨ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਹੈ—ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣ।
ਵਾਚਾ ਤੁ ਬਧ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਥਵਾ ਪੁਨਃ ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮੇ ਦੇਵ ਵਦ ਭੂਤਪਤੇ ऽਨਘ
ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਹਨ?
ਆਤ੍ਮਹੇਤੋਃ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਵਾ ਅਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਏਵ ਚ ਯੇ ਮृषਾ ਨ ਵਦਨ੍ਤੀਹ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਹੇਤੋਰ੍ ਵਾ ਕਾਮਕਾਰਾਤ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਅਨृਤਂ ਯੇ ਨ ਭਾषਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ, ਧਰਮ ਲਈ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।