ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨੇਨਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਜਠਰੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਆਹਿਤਾਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਥਾ ਯਜ੍ਵਾ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਗਤਿਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਸ਼ੇषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਅਪਾਕृਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਅਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨੇਨਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਜਠਰੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਤਾਂ ਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮ੍ ਉਪਜੀਵਤਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਜੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਰਹਿ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸੀ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉਹ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯੋ ऽਵਮਨ੍ਯਤੇ ਅਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਿ ਵਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਾਤ੍ ਪਤੇਤ ਵੈ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਅਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਦਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਅਣਵਾਜ਼ੀਬ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਾਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਤੇਯੀ ਚੌਰੋ ਭਗ੍ਨਵ੍ਰਤੋ ऽਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਰ੍ਜਿਤਃ ਪਾਪੋ ਲੁਬ੍ਧੋ ਨੈਕृਤਿਕਃ ਸ਼ਠਃ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਚੋਰ, ਡਾਕੂ, ਵਚਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਪਾਠ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਲਾਲਚੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਮਕਾਰ ਹੋਵੇ—
ਅਵ੍ਰਤੀ ਵृषਲੀਭਰ੍ਤਾ ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਵਿਹੀਨਸੇਵੀ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਿ ਪਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਤਃ
ਜੋ ਵਚਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਂਝਾ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਦਾ ਜਾਂ ਅਣਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਅਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਤਲ੍ਪੀ ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਗੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਰਤਿਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿਡ੍ ਵਾਪਿ ਪਤਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਅਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਭਿਸ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਦੇਵਿ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ ਆਚਰਿਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਅਤ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਤਿष੍ਠਞ੍ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਨਕृਤਭੋਜਨਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਂ ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਵਿਮਨਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਤਤਂ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਸੇਵਾ ਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਕृਤਵ੍ਰਤਃ ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਚ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਠੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿष੍ਟਜਨਾਨ੍ਵੇषੀ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਨਕृਤਭੋਜਨਃ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੈਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ऋਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਬੇਕਾਰ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵੈਸ਼ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ऋਤਵਾਗ੍ ਅਨਹਂਵਾਦੀ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਃ ਸਾਮਕੋਵਿਦਃ ਯਜਤੇ ਨਿਤ੍ਯਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਪਰਮਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਰੋਜ਼ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਪਾਠ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਸੂਯਕਃ ਗृਹਸ੍ਥਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਤਿष੍ਠਨ੍ ਦ੍ਵਿਕਾਲਕृਤਭੋਜਨਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਸੇ ਜਾਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਾਸ਼ੀ ਵਿਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਨਿਰਹਂਵਦਃ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਸੀਨੋ ਜੁਹ੍ਵਾਨਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਤਿष੍ਠਞ੍ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਨਕृਤਭੋਜਨਃ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਵਿਹਿਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਵੈਸ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਮਹਤਿ ਜਾਯਤੇ ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤੋ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ ਵੱਡੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਨੀਤੋ ਵ੍ਰਤਪਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵਤਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ ਦਦਾਤਿ ਯਜਤੇ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸਮृਦ੍ਧੈਰ੍ ਆਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਪਨਯਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਠੀਕ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਂਸ੍ ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣਃ ਸਦਾ ਆਰ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਪ੍ਰਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍
ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ, ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ, ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਧਰ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
ਸੱਚਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਕਰਦਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਲਕੜੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੈਃ षਡ੍ਭਾਗਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਧਰ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਸੇਵੇਤ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਛੇ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਤ੍ਨੀਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਸਦਾ ਸਦੋਪਵਾਸੀ ਨਿਯਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਾਠ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਹਿਸ੍ਕਾਨ੍ਤਰਿਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਯਾਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਦਾ ਗृਹੇ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਸੁਮਨਾਃ ਸਦਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਸੌਂਦਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਿੰਨ ਲਕੜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਨ੍ਨਕਾਮਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕਾਮਾਨ੍ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਰੋਟੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਹੋਣੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥਿਕृਤੇ ਸਾਧਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਯਤ੍ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਤੇ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਕਾਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਜੁਹ੍ਵਾਨੋ ਵੈ ਯਥਾਵਿਧਿ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਰਣੇ ਚਾਭਿਮੁਖੋ ਹਤਃ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਗ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ-ਅਗਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਏਤੈਃ ਕਰ੍ਮਫਲੈਰ੍ ਦੇਵਿ ਨ੍ਯੂਨਜਾਤਿਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਵੈਸ਼ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਮਸਂਪਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵਤਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਂਕਰਭੋਜਨਃ
ਸ਼ੂਦਰ ਜੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ੁਚਿਭਿਰ੍ ਦੇਵੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।