ਪਾਸ਼ੁਪਾਲ੍ਯਂ ਵਣਿਜ੍ਯਾਂ ਚ ਕृषਿਂ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵੈਸ਼੍ਯਾਯ ਜੀਵਿਕਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ ਤੇ ਖੇਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਯਯਨਂ ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਾਨਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਪਾਠ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ।
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦਰ੍ਥਂ ਤੇਨ ਪੋषਣਮ੍ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਜੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਧਨੈਃ ਕਾਰੁਭਵੈਸ੍ ਤੁ ਵਾ
ਉਹ ਦੁਜਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਜਾਂ ਹُنਰ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਪਾਕਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਯਜੇਤ ਚ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤੇਨ ਵੈ
ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪੱਕੇ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜੀ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਦਿਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਮਨਂ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਨੌਕਰ ਆਦਿ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲਈ, ਸਭ ਵਰਣਾਂ ਵਸਤੂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਮਿਲਣਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ।
ਦਯਾ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਭਿਮਾਨਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਮ੍ ਅਨਾਯਾਸੋ ਮਙ੍ਗਲਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਤਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਨਮਰਤਾ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਆਸਾਨੀ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ।
ਮੈਤ੍ਰੀ ਚੈਵਾਸ੍ਪृਹਾ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਨਸੂਯਾ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਥਿਤਾ ਗੁਣਾਃ
ਮਿੱਤਰਤਾ, ਲਾਲਚ ਦੀ ਕਮੀ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਲਾਪਣ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਗੁਣ ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਤੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਗੁਣਾਸ੍ ਤਥੋਪਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਦੀਨਾਮ੍ ਇਮੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਗੁਣ ਅਤੇ ਉਪਧਰਮ ਆਮ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਗੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਕਰ੍ਮ ਤਥਾਪਦਿ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚੈਤਯੋਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਜਰੂਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ; ਰਾਜਕੁਲ ਲਈ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸੇਵਕ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦ੍ ਏਵਾਪਦਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮਸਂਕਰਮ੍
ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣ; ਪਰ ਜਰੂਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਵਟ ਨਾ ਕਰਨੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਾ ਮਯਾਦ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਿਣਾਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ऽਪਿ ਨਿਬੋਧਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਬਾਲਃ ਕृਤੋਪਨਯਨੋ ਵੇਦਾਹਰਣਤਤ੍ਪਰਃ ਗੁਰੋਰ੍ ਗੇਹੇ ਵਸਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਬੱਚਾ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਰਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਗੁਰੋਃ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚਰਤਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋ ਵੇਦਸ਼੍ ਚ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੇਦ ਸਿੱਖੇ।
ਉਭੇ ਸਂਧ੍ਯੇ ਰਵਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਹਿਤਃ ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਰੋਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਯਾਤਿ ਨੀਚੈਰ੍ ਆਸੀਤ ਚਾਸਿਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੁਰੌ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਚ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਚਲੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਜਦ ਅਧਿਆਪਕ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤੇਨੈਵੋਕ੍ਤਂ ਪਠੇਦ੍ ਵੇਦਂ ਨਾਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਃ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ ਗੁਰੁਣਾ ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਰੱਖੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਅਵਗਾਹੇਦ੍ ਅਪਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਚਾਰ੍ਯੇਣਾਵਗਾਹਿਤਾਃ ਸਮਿਜ੍ਜਲਾਦਿਕਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਲ੍ਯਕਲ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਨਯੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਗृਹੀਤਗ੍ਰਾਹ੍ਯਵੇਦਸ਼੍ ਚ ਤਤੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਵੈ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮ੍ ਆਵਸੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਗੁਰੁਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਵੇਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਵਿਧਿਨਾਵਾਪ੍ਤਦਾਰਸ੍ ਤੁ ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਗृਹਸ੍ਥਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਨਿਰ੍ਵਾਪੇਣ ਪਿਤॄਨ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਥਾਤਿਥੀਨ੍ ਅਨ੍ਨੈਰ੍ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੈਰ੍ ਅਪਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇਦਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।
ਬਲਿਕਰ੍ਮਣਾ ਭੂਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਸਤ੍ਯੇਨਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਨਿਜਕਰ੍ਮਸਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍
ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੁਜਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਤੇਨ ਵੈ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਵੰਡਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਥੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਰਣਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਟਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪृਥਿਵੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਚ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਵੀ।
ਅਨਿਕੇਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਹਾਰਾ ਯੇ ਤੁ ਸਾਯਂਗृਹਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਤੇषਾਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਯੋਨਿਰ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਘਰ-ਵਿਹੂਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ-ਵਿਹੂਣ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰਹਸਥ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕਾਊ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਦਾਨਾਨਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਸਦਾ ਗृਹਾਗਤਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਸ਼ਯਨਾਸਨਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੌਣ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਵਿਆਸਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਤਿਥਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਹਂਕਾਰੋ ਦਮ੍ਭਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਗृਹੇ ਸਤਃ ਪਰਿਵਾਦੋਪਘਾਤੌ ਚ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਬੇਅਦਬੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦਿਖਾਵਾ, ਚੁਗਲੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੁਖਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਗृਹਸ੍ਥਃ ਪਰਮਂ ਵਿਧਿਮ੍ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚਾ ਰਾਹ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਯਃਪਰਿਣਤੌ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਹੈਵ ਵਾ
ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਣਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਧਰਃ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਃ ਸਰ੍ਵਾਤਿਥਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ, ਮੁਨੀ ਪੱਤਿਆਂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਕੇਸ਼ ਤੇ ਦਾਡ਼ ਮੋੜ ਕੇ ਰੱਖੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਵਾਗਤ ਕਰੇ।