ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਕਚ੍ਛਪੋ ਗੋਧਾ ਸ਼੍ਵਾਵਿਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ऽਥ ਸ਼ਲ੍ਯਕਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਤੇ ਤਥਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯੌ ਗ੍ਰਾਮਸ਼ੂਕਰਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਖਰਗੋਸ਼, ਕਛੂਆ, ਗੋਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮੱਛੀ, ਤੇ ਸਲਯਕ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਪਰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਦਿਸ਼ੇषਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਾਮ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੌषਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਖਾਦਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਮਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਾਣਾਂ ਰਜ੍ਜੂਨਾਮ੍ ਅਥ ਵਾਸਸਾਮ੍ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਦਲਚਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰੱਸੀ, ਕਪੜੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਤੇ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲਾਨਾਂ ਤਥਾ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਸ੍ਯ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਮਸਾਨਾਂ ਚ ਅਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ, ਮੂंगा, ਮੋਤੀ, ਬਰਤਨ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਕਟੋਰੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਸ਼੍ਮਕਾਨਾਂ ਤੋਯੇਨ ਅਸ਼੍ਮਸਂਘਰ੍षਣੇਨ ਚ ਸਸ੍ਨੇਹਾਨਾਂ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਿਸ ਕੇ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਲੱਗੇ ਭਾਂਡੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਣਾਮ੍ ਅਜਿਨਾਨਾਂ ਚ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਚਯਸ੍ਯ ਚ
ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਝਾਂਗ, ਢੋਲਾ, ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਕਪੜੇ, grain ਦੇ ਢੇਰ — ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਮृਚ੍ਛੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ ਆਵਿਕਾਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚੈਵਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੇਅਰ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾਨਾਂ ਕਲ੍ਕੇਨ ਤਿਲਕਲ੍ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਉਪਘਾਤਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸਿਦਧਾਰਥਕਾ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਪੇਸਟ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਪੇਸਟ ਲਗਾ ਕੇ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ ਜਲਭਸ੍ਮਨਾ ਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਸ੍ਥਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਾਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪਾਕੇਨ ਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਮ੍ ਅਮੇਧ੍ਯਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਾਰੁਹਸ੍ਤਃ ਪਣ੍ਯਂ ਯੋषਿਨ੍ਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਿਖ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਖਾਣਾ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਿਆ ਸਮਾਨ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਥ੍ਯਾਗਮਨਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਸਵਰ੍ਗੇਣ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਿਰਾਤੀਤਮ੍ ਅਨੇਕਾਨ੍ਤਰਿਤਂ ਲਘੁ
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਰਹੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਧਾਈਆਂ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ — ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਬਾਲਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਾਗਾਰਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤਨਦ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਚਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੀਆਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ, ਰਸੋਈ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵਾਪਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਭੂਮਿਰ੍ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਾਲਾਦ੍ ਦਾਹਮਾਰ੍ਜਨਗੋਕੁਲੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਫਾਈ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੇਪਾਦ੍ ਉਲ੍ਲੇਖਨਾਤ੍ ਸੇਕਾਦ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਨਾ ਕੇਸ਼ਕੀਟਾਵਪਨ੍ਨੇ ਚ ਗੋਘ੍ਰਾਤੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਘਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਘਿਸ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵਾਲ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੰਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹੋਣ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮृਦਮ੍ਬੁ ਭਸ੍ਮ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਔਦੁਮ੍ਬਰਾਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਲੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਤ੍ਰਪੁਸੀਸਯੋਃ
ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ; ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਖੱਟੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਟਿਨ ਜਾਂ ਸੀਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਾਮ੍ਬੁਭਿਸ਼੍ ਚ ਕਾਂਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਲਾਵੋ ਦ੍ਰਵਸ੍ਯ ਚ ਅਮੇਧ੍ਯਾਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਤੋਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਾਪਹਰਣੇਨ ਚ
ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਰਾਖ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਛਾਣ ਕੇ; ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਜੋ ਮੈਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਗੰਧ ਹਟਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਵਰ੍ਣਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਹਾਰਯੇਤ੍ ਸ਼ੁਚਿ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਚਾਣ੍ਡਾਲਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੈਰ੍ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੰਗ ਅਤੇ ਗੰਧ ਹਟਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਮਾਸ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥ੍ਯਾਗਤਂ ਚ ਤੈਲਾਦਿ ਸ਼ੁਚਿ ਗੋਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪਯਃ ਰਜੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਗੋਛਾਯਾ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਪਵਨੋ ਮਹੀ
ਸੜਕ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਤੇਲ ਆਦਿ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਧੂੜ, ਅੱਗ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਛਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਲੁषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦੁष੍ਟਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਦੋषਿਣਃ ਅਜਾਸ਼੍ਵਂ ਮੁਖਤੋ ਮੇਧ੍ਯਂ ਨ ਗੋਰ੍ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀੜੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੈਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਝਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਫਲਪਾਤਨੇ ਆਸਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਯਾਨਂ ਤਟੌ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਜਦੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀ ਫਲ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ, ਸਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਘਾਹ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਪਵਨੈਃ ਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਨਿ ਪਣ੍ਯਵਤ੍ ਰਥ੍ਯਾਪਸਰ੍ਪਣੇ ਸ੍ਨਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਾਨਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਪਾਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੜਕ 'ਤੇ ਹਟ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਛੀਂਕਣ ਜਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਚਾਮੇਤ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਾਸਸਃ ਪਰਿਧਾਪਨੇ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਨਾਮ੍ ਅਥ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਰਥ੍ਯਾਕਰ੍ਦਮਾਮ੍ਭਸਿ
ਜਦੋਂ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨੀਏ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹੀਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੇ ਜਾਈਏ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਚਮਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਵੇष੍ਟਕਚਿਤਾਨਾਂ ਚ ਮੇਧ੍ਯਤਾ ਵਾਯੁਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੂਤੋਪਹਤਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ ਅਗ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਆਚਮ੍ਯਾਦ੍ਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਮृਦਾ ਉਪਵਾਸਸ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦੁष੍ਟਭਕ੍ਤਾਸ਼ਿਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੇ ਖਰਾਬ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨੇ ਜ੍ਞਾਨਪੂਰ੍ਵੇ ਤੁ ਤਦ੍ਦੋषੋਪਸ਼ਮੇ ਨ ਤੁ ਉਦਕ੍ਯਾਂ ਵਾਵਲਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸੂਤਿਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾਵਸਾਯਿਨਃ
ਜੇ ਗਲਤੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਪਾਣੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਵੀਂ ਜਣੀ ਹੋਈ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਮृਤਹਾਰਿਣਃ ਨਾਰਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਥਿ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਗਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯੈਵ ਤੁ ਨਿਃਸ੍ਨੇਹਂ ਗਾਮ੍ ਆਲਭ੍ਯਾਰ੍ਕਮ੍ ਈਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾ ਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍ ਤਥੈਵਾਥ ष੍ਠੀਵਨੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਨਿ ਚ
ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਿਨਾ ਤੇਲ ਦੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੂਕਣ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਮਲਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਗृਹਾਦ੍ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪਾਦਾਮ੍ਭਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ ਬਹਿਃ ਪਞ੍ਚਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਅਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਨ ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ ਪਰਵਾਰਿਣਿ
ਘਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਭੋਜਨ, ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟੋ; ਪੰਜ ਗੋਲੇ ਨਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਦੇਵਖਾਤੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਹ੍ਰਦਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ ਨੋਦ੍ਯਾਨਾਦੌ ਵਿਕਾਲੇषੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੱਡਿਆਂ, ਗੰਗਾ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਲਪੇਜ੍ ਜਨਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਾਨ੍ ਵੀਰਹੀਨਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਦੇਵਤਾਪਿਤृਸਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਯਜ੍ਵਿਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਿਨ੍ਦਕੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਸੱਚੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਯਜਨ, ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।