ਯੁਗਪਜ੍ ਜਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਬਿਭृਯਾਨ੍ ਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਗੁਰੁਦੇਵਪਿਤॄਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਨ ਚ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਸਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ; ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਏ।
ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੀਤ ਧਯਨ੍ਤੀਂ ਗਾਂ ਜਲਂ ਨਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਪਿਬੇਤ੍ ਸ਼ੌਚਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੁਰੁष੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ ਨ ਵਿਲਮ੍ਬੇਤ ਮੇਧਾਵੀ ਨ ਮੁਖੇਨਾਨਲਂ ਧਮੇਤ੍
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਸਾਬ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ; ਪਾਣੀ ਹਥਾਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਵੇ; ਸਫਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਕੇਲਾ, ਸਿਆਣਾ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਤੇ ਨਾ ਫੂਕ ਮਾਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ऋਣਪ੍ਰਦਾਤਾ ਵੈਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸਜਲਾ ਨਦੀ
ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਕਰਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ — ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਿਤਭृਤ੍ਯੋ ਨृਪੋ ਯਤ੍ਰ ਬਲਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਤਃ ਕੁਨृਪਤੌ ਸੁਖਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਣ; ਮਾੜੇ ਰਾਜੇ ਹੇਠ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਪੌਰਾਃ ਸੁਸਂਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਨ੍ਯਾਯਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮਤ੍ਸਰਿਣੋ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਸੁਖੋਦਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृषੀਵਲਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਨਾਤਿਮਾਨਿਨਃ ਯਤ੍ਰੌषਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਵਸੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵੱਸਣ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਸਦਾ ਜਿਗੀषੁਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਸ਼੍ ਚ ਜਨਸ਼੍ ਚ ਸਤਤੋਤ੍ਸਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣ — ਲੜਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ, ਤੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਲੇ-ਉਤਸਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ — ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਸੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਹਚਾਰਿषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਮਹੀ
ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਫ਼ਰ ਫਸਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਯਾ ਵੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਅਤਃਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਵਿਧਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਭੋਜ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਕ੍ਤਂ ਚਿਰਸਂਭृਤਮ੍ ਅਸ੍ਨੇਹਾ ਅਪਿ ਗੋਧੂਮਯਵਗੋਰਸਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੋਧੂਮ, ਜੌ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਕਚ੍ਛਪੋ ਗੋਧਾ ਸ਼੍ਵਾਵਿਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ऽਥ ਸ਼ਲ੍ਯਕਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਤੇ ਤਥਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯੌ ਗ੍ਰਾਮਸ਼ੂਕਰਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਖਰਗੋਸ਼, ਕਛੂਆ, ਗੋਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮੱਛੀ, ਤੇ ਸਲਯਕ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਪਰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਦਿਸ਼ੇषਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਾਮ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੌषਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਖਾਦਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਮਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਾਣਾਂ ਰਜ੍ਜੂਨਾਮ੍ ਅਥ ਵਾਸਸਾਮ੍ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਦਲਚਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰੱਸੀ, ਕਪੜੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਤੇ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲਾਨਾਂ ਤਥਾ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਸ੍ਯ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਮਸਾਨਾਂ ਚ ਅਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ, ਮੂंगा, ਮੋਤੀ, ਬਰਤਨ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਕਟੋਰੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਸ਼੍ਮਕਾਨਾਂ ਤੋਯੇਨ ਅਸ਼੍ਮਸਂਘਰ੍षਣੇਨ ਚ ਸਸ੍ਨੇਹਾਨਾਂ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਿਸ ਕੇ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਲੱਗੇ ਭਾਂਡੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਣਾਮ੍ ਅਜਿਨਾਨਾਂ ਚ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਚਯਸ੍ਯ ਚ
ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਝਾਂਗ, ਢੋਲਾ, ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਕਪੜੇ, grain ਦੇ ਢੇਰ — ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਮृਚ੍ਛੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ ਆਵਿਕਾਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚੈਵਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੇਅਰ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾਨਾਂ ਕਲ੍ਕੇਨ ਤਿਲਕਲ੍ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਉਪਘਾਤਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸਿਦਧਾਰਥਕਾ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਪੇਸਟ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਪੇਸਟ ਲਗਾ ਕੇ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ ਜਲਭਸ੍ਮਨਾ ਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਸ੍ਥਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਾਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪਾਕੇਨ ਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਮ੍ ਅਮੇਧ੍ਯਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਾਰੁਹਸ੍ਤਃ ਪਣ੍ਯਂ ਯੋषਿਨ੍ਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਿਖ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਖਾਣਾ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਿਆ ਸਮਾਨ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਰਥ੍ਯਾਗਮਨਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਸਵਰ੍ਗੇਣ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਿਰਾਤੀਤਮ੍ ਅਨੇਕਾਨ੍ਤਰਿਤਂ ਲਘੁ
ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੜਕ 'ਤੇ ਰਹੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਧਾਈਆਂ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ — ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਬਾਲਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਾਗਾਰਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤਨਦ੍ਵਯਂ ਸ਼ੁਚਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੀਆਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ, ਰਸੋਈ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ ਚ ਤਥੈਵਾਪਃ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਭੂਮਿਰ੍ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਾਲਾਦ੍ ਦਾਹਮਾਰ੍ਜਨਗੋਕੁਲੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਗੰਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਫਾਈ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੇਪਾਦ੍ ਉਲ੍ਲੇਖਨਾਤ੍ ਸੇਕਾਦ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਾਦਿਨਾ ਕੇਸ਼ਕੀਟਾਵਪਨ੍ਨੇ ਚ ਗੋਘ੍ਰਾਤੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਘਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਘਿਸ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵਾਲ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੰਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਹੋਣ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮृਦਮ੍ਬੁ ਭਸ੍ਮ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਔਦੁਮ੍ਬਰਾਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਲੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਤ੍ਰਪੁਸੀਸਯੋਃ
ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਰਾਖ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ; ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਖੱਟੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਟਿਨ ਜਾਂ ਸੀਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਾਮ੍ਬੁਭਿਸ਼੍ ਚ ਕਾਂਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਲਾਵੋ ਦ੍ਰਵਸ੍ਯ ਚ ਅਮੇਧ੍ਯਾਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਤੋਯੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਾਪਹਰਣੇਨ ਚ
ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਰਾਖ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਛਾਣ ਕੇ; ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਜੋ ਮੈਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਗੰਧ ਹਟਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਵਰ੍ਣਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚ ਹਾਰਯੇਤ੍ ਸ਼ੁਚਿ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਚਾਣ੍ਡਾਲਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੈਰ੍ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰੰਗ ਅਤੇ ਗੰਧ ਹਟਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਮਾਸ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਥ੍ਯਾਗਤਂ ਚ ਤੈਲਾਦਿ ਸ਼ੁਚਿ ਗੋਤृਪ੍ਤਿਦਂ ਪਯਃ ਰਜੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਗੋਛਾਯਾ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਪਵਨੋ ਮਹੀ
ਸੜਕ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਤੇਲ ਆਦਿ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਧੂੜ, ਅੱਗ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਛਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਲੁषੋ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦੁष੍ਟਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਦੋषਿਣਃ ਅਜਾਸ਼੍ਵਂ ਮੁਖਤੋ ਮੇਧ੍ਯਂ ਨ ਗੋਰ੍ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀੜੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੈਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਝਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਮੇਧ੍ਯਂ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਫਲਪਾਤਨੇ ਆਸਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਯਾਨਂ ਤਟੌ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਜਦੋਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੰਛੀ ਫਲ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ, ਸਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਘਾਹ — ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।