ਵਾਯਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਦਿषੁ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਲਈ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ ਉषਸੇ ਭੂਤਪਤਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੋਤ੍ਤਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾ ਚ ਨਮ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕृਤ੍ਵਾਪਸਵ੍ਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੈਤਤ੍ ਤੈਤਿ ਸਂਵਦਨ੍
‘ਸਵਧਾ’ ਤੇ ‘ਨਮਸ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਕਰਕੇ, ‘ਯਕਸ਼ਮੈਤ ਤੈਤੀ’ ਉਚਾਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਵਸ਼ੇषਮਿਸ਼੍ਰਂ ਵੈ ਤੋਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਥਾਵਿਧਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ ਬਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੋਤ੍ਤਰਤੋ ਰੇਖਾ ਪਾਣੇਰ੍ ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਚ ਏਤਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਚਮਨਾਯ ਵੈ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੇਨ ਤੋਯਾਨਿ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਾਦ੍ ऋਤੇ
ਤर्जਨੀ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੰਦਿਮੁਖ ਕਰਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤਥਾ ਦੈਵਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਃ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕਨਿष੍ਠਿਕਾਮੂਲੇ ਕਾਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਉਂਗਲ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਏਭਿਃ ਸਦਾ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ ਵਿਧਾਨਂ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਰਤ ਕੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਚਮਨਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪੈਤ੍ਰ੍ਯਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਜਿਤੇਨ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ, ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ, ਦੇਵ ਤੀਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਾਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਿਣ੍ਡੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਯਚ੍ ਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੰਦਿਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਤੀਰਥ ਨਾਲ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਰ ਰਸਮ ਵੀ ਉਸੇ ਤੀਰਥ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਯੁਗਪਜ੍ ਜਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਬਿਭृਯਾਨ੍ ਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਗੁਰੁਦੇਵਪਿਤॄਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਨ ਚ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਸਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ; ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਏ।
ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੀਤ ਧਯਨ੍ਤੀਂ ਗਾਂ ਜਲਂ ਨਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਪਿਬੇਤ੍ ਸ਼ੌਚਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਗੁਰੁष੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ ਨ ਵਿਲਮ੍ਬੇਤ ਮੇਧਾਵੀ ਨ ਮੁਖੇਨਾਨਲਂ ਧਮੇਤ੍
ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਸਾਬ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ; ਪਾਣੀ ਹਥਾਂ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੀਵੇ; ਸਫਾਈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਕੇਲਾ, ਸਿਆਣਾ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਤੇ ਨਾ ਫੂਕ ਮਾਰੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ऋਣਪ੍ਰਦਾਤਾ ਵੈਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸਜਲਾ ਨਦੀ
ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਕਰਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ — ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜਿਤਭृਤ੍ਯੋ ਨृਪੋ ਯਤ੍ਰ ਬਲਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਤਃ ਕੁਨृਪਤੌ ਸੁਖਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਣ; ਮਾੜੇ ਰਾਜੇ ਹੇਠ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਪੌਰਾਃ ਸੁਸਂਹਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸਤਤਂ ਨ੍ਯਾਯਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮਤ੍ਸਰਿਣੋ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਸੁਖੋਦਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕृषੀਵਲਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ੋ ਨਾਤਿਮਾਨਿਨਃ ਯਤ੍ਰੌषਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਵਸੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵੱਸਣ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਸਦਾ ਜਿਗੀषੁਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਸ਼੍ ਚ ਜਨਸ਼੍ ਚ ਸਤਤੋਤ੍ਸਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣ — ਲੜਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ, ਤੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਲੇ-ਉਤਸਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ — ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਸੇਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੀਲੇषੁ ਸਹਚਾਰਿषੁ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਸਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਮਹੀ
ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਅਪਰਾਜਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਫ਼ਰ ਫਸਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਯਾ ਵੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਅਤਃਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਵਿਧਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਭੋਜ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਸ੍ਨੇਹਾਕ੍ਤਂ ਚਿਰਸਂਭृਤਮ੍ ਅਸ੍ਨੇਹਾ ਅਪਿ ਗੋਧੂਮਯਵਗੋਰਸਵਿਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੋਧੂਮ, ਜੌ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਕਚ੍ਛਪੋ ਗੋਧਾ ਸ਼੍ਵਾਵਿਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ऽਥ ਸ਼ਲ੍ਯਕਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ ਚੈਤੇ ਤਥਾ ਵਰ੍ਜ੍ਯੌ ਗ੍ਰਾਮਸ਼ੂਕਰਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਖਰਗੋਸ਼, ਕਛੂਆ, ਗੋਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਮੱਛੀ, ਤੇ ਸਲਯਕ ਖਾਣ ਯੋਗ ਹਨ; ਪਰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਦਿਸ਼ੇषਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਾਮ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚੌषਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਖਾਦਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ, ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਲਈ ਛਿੜਕਿਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਮਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਾਣਾਂ ਰਜ੍ਜੂਨਾਮ੍ ਅਥ ਵਾਸਸਾਮ੍ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਨਾਂ ਚ ਤਥਾ ਵਿਦਲਚਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸ਼ੰਖ, ਪੱਥਰ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਰੱਸੀ, ਕਪੜੇ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਤੇ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲਾਨਾਂ ਤਥਾ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਸ੍ਯ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਮਸਾਨਾਂ ਚ ਅਮ੍ਬੁਨਾ ਸ਼ੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਮੋਤੀ, ਕਪੜੇ, ਮੂंगा, ਮੋਤੀ, ਬਰਤਨ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਕਟੋਰੇ ਦੀ ਸਫਾਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਸ਼੍ਮਕਾਨਾਂ ਤੋਯੇਨ ਅਸ਼੍ਮਸਂਘਰ੍षਣੇਨ ਚ ਸਸ੍ਨੇਹਾਨਾਂ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਘਿਸ ਕੇ, ਅਤੇ ਤੇਲ ਲੱਗੇ ਭਾਂਡੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਣਾਮ੍ ਅਜਿਨਾਨਾਂ ਚ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਂਚਯਸ੍ਯ ਚ
ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਝਾਂਗ, ਢੋਲਾ, ਅਤੇ ਗਾੜ੍ਹੇ ਕਪੜੇ, grain ਦੇ ਢੇਰ — ਇਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਮृਚ੍ਛੌਚਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ ਆਵਿਕਾਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚੈਵਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹੇਅਰ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾਨਾਂ ਕਲ੍ਕੇਨ ਤਿਲਕਲ੍ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਭਵਤਿ ਉਪਘਾਤਵਤਾਂ ਸਦਾ
ਸਿਦਧਾਰਥਕਾ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਪੇਸਟ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਲੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਪੇਸਟ ਲਗਾ ਕੇ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ ਜਲਭਸ੍ਮਨਾ ਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਸ੍ਥਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਛੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਾਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਰਾਖ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲੱਕੜ, ਦੰਦ, ਹੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਨਃ ਪਾਕੇਨ ਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਮ੍ ਅਮੇਧ੍ਯਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਾਰੁਹਸ੍ਤਃ ਪਣ੍ਯਂ ਯੋषਿਨ੍ਮੁਖਂ ਤਥਾ
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭਿਖ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਖਾਣਾ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਿਆ ਸਮਾਨ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਆਈ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।