ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਯਕਾਥੋਪਬਾਹ੍ਯਕਾ ਆਸ੍ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤਯੋਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਬਹਵਃ ਸੁਤਾਃ
ਭਜਮਾਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ, ਅਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰਮਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰਂਜਯਃ ਏਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਕ੍ਰਿਮੀ, ਕ੍ਰਮਣ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਪੁਰੰਜਯ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਆਯੁਤਾਜਿਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਜਿਚ੍ ਛਤਾਜਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਦਾਸਕਃ ਉਪਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਆਯੁਤਾਜਿਤ, ਸਹਸਰਾਜਿਤ, ਸ਼ਤਾਜਿਤ ਤੇ ਦਾਸਕਾ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਾਵृਧੋ ਰਾਜਾ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਯੁਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਪਸਾ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾ ਜਲਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸਦੋਪਸ੍ਪृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਪਗਾ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੁਹਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਭਿਪਰੀਤਾ ਸਾ ਨ ਜਗਾਮੈਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਰਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਮ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਯਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵਂਵਿਧਃ ਸੁਤਃ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਉਹ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਗਾ।
ਅਥ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਨृਪਤਿਂ ਤਾਮ੍ ਇਯੇष ਚ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਗਰ੍ਭਂ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਅਥ ਸਾ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸਿ ਸੁषੁਵੇ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਤ੍ਰ ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ — ਬਭਰੂ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਗੁਣਾਨ੍ ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਯਾਪਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਥੈਵਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾ ਦੂਰਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਅਜੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੀ।
ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੇਵਾਵृਧਃ ਸਮਃ षष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ षਟ੍ ਚ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਛਿਆਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਮਨੁੱਖ,
ਏਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵੈ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ ਦੇਵਾਵृਧਾਦ੍ ਅਪਿ ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸੁਦृਢਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਮਜਬੂਤ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਭੋਜਾ ਯੇ ਸਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਾਃ ਅਨ੍ਧਕਾਤ੍ ਕਾਸ਼੍ਯਦੁਹਿਤਾ ਚਤੁਰੋ ऽਲਭਤਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਭੋਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਅੰਧਕ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ਿਆ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਲਏ।
ਕੁਕੁਰਂ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਸਸਕਂ ਬਲਬਰ੍ਹਿषਮ੍ ਕੁਕੁਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਵृष੍ਟੇਸ੍ ਤੁ ਤਨਯਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਕੁਰ, ਭਜਮਾਨਾ, ਸ਼ਸ਼ਕ ਤੇ ਬਲਾਬਰਹਿਸ। ਕੁਕੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤਿਲਿਰਿਸ੍ ਤਨਯੋ ऽਭਵਤ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਨਰ੍ ਵਸੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭਿਜਿਚ੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵਸੋਃ
ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਿਲਿਰੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ ਤੋਂ ਅਭਿਜੀ।
ਤਥਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਬਭੂਵਾਭਿਜਿਤਃ ਕਿਲ ਆਹੁਕਃ ਸ਼੍ਰਾਹੁਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਖ੍ਯਾਤੌ ਖ੍ਯਾਤਿਮਤਾਂ ਵਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭਿਜੀਤ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ — ਆਹੁਕ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਹੁਕ, ਦੋਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਇਮਾਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਮ੍ ਆਹੁਕਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਕਿਸ਼ੋਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਥੇ, ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: 'ਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਚਿੱਟੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਅਸ਼ੀਤਿਵਰ੍ਮਣਾ ਯੁਕ੍ਤ ਆਹੁਕਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਨਾਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਤਦੋ ਨਾਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਾਯੁषਃ
ਆਹੁਕ, ਅਸੀਹ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਸੌ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਾ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਯੋ ਭੋਜਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਿਲ
ਨਾ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭੋਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਗਾ ਭੋਜਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਸੋਮਾਤ੍ ਸਙ੍ਗਾਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨਾਂ ਸਵਰੂਥਿਨਾਮ੍ ਰਥਾਨਾਂ ਮੇਘਘੋषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਸੋਮਾ ਤੋਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ, ਝੰਡੇ, ਰਥ, ਸੈਨਾ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ।
ਰੌਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਕਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਤਾਵਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਿ
ਇੱਕੀ ਹਜ਼ਾਰ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਚ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ।
ਆਭੂਮਿਪਾਲਾ ਭੋਜਾਸ੍ ਤੁ ਸਨ੍ਤਿ ਜ੍ਯਾਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਃ ਆਹੁਃ ਕਿਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਵਨ੍ਤਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਦਦੁਰ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਃ
ਭੋਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ ਕਮਰਬੰਦ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਵੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ ਦੇਵਕਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਾਵ੍ ਉਭੌ
ਆਹੁਕ ਤੇ ਕਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ — ਦੇਵਕ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਦੇਵਕਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ ਦੇਵਵਾਨ੍ ਉਪਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸਂਦੇਵੋ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਦੇਵਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ: ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੰਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਚਾਸ੍ਯਾਥ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾ ਦਦੌ ਦੇਵਕੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇਵਾ ਚ ਸੁਦੇਵਾ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਦੇਵਕੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ: ਸ਼ਾਂਤਿਦੇਵਾ, ਸੁਦੇਵਾ, ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ,
ਵृਕਦੇਵ੍ਯ੍ ਉਪਦੇਵੀ ਚ ਸੁਨਾਮ੍ਨੀ ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਮੀ ਨਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਕਂਸਸ੍ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਵ੍ਰਿਕਦੇਵੀ, ਉਪਦੇਵੀ, ਸੁਨਾਮਨੀ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਨਵੋਗ੍ਰਾ — ਇਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕংসਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਸੁਨਾਮਾ ਚ ਤਥਾ ਕਙ੍ਕਃ ਸੁਭੂषਣਃ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੋ ऽਥ ਸੁਤਨੁਰ੍ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਸ੍ ਤੁ ਪੁष੍ਟਿਮਾਨ੍
ਨਿਆਗਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਕਾ, ਸੁਭੂਸ਼ਣ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਸੁਤਨੂਰ, ਅਨਾਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀਮਾਨ —
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਞ੍ਚਾਸਨ੍ ਕਂਸਾ ਕਂਸਵਤੀ ਤਥਾ ਸੁਤਨੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੀ ਚ ਕਙ੍ਕਾ ਚੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕংসਾ, ਕংসਵਤੀ, ਸੁਤਨੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ ਅਤੇ ਕੰਕਾ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਹਾਪਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਕੁਰੋਦ੍ਭਵਃ ਕੁਕੁਰਾਣਾਮ੍ ਇਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਧਾਰਯਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤੌਜਸਾਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਨਨਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।