ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕਂ ਗੁਰੁਂ ਚੈਵ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਉਪਾਨਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਦਿ ਧृਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜੁੱਤਾ, ਕਪੜਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਭੋਗਂ ਯੋषਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੌਦਵੀ, ਅਠਵੀਂ, ਪੰਦਰਵੀਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਜਙ੍ਘਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਪਾਦੌ ਪਾਦਂ ਪਾਦੇਨ ਨਾਕ੍ਰਮੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪੈਰ ਹਿਲਾਏ ਨਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨਾ ਚਲੇ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਰ੍ਮਾਭਿਘਾਤਮ੍ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਔਰਤ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਨ, ਗਾਲੀ ਕੱਢਣ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਦਮ੍ਭਾਭਿਮਾਨਂ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਮੂਰ੍ਖੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵ੍ਯਸਨਿਨੋ ਵਿਰੂਪਾਨ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਤਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਵਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਰੁਖੇਪਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ, ਨਸ਼ੇੜੀ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇ।
ਨ੍ਯੂਨਾਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ ਚਾਧਨਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਨੋਪਹਾਸੇਨ ਦੂषਯੇਤ੍ ਪਰਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਂ ਨੋਦ੍ਯਚ੍ਛੇਚ੍ ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੰਸਾਈ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਵਧਾ ਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ ਨੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਦੇਨਾਕृष੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍ ਸਂਯਾਵਂ ਕृਸ਼ਰਂ ਮਾਂਸਂ ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਪਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੌ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਮਾਸ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ ਚ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਤਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਵਰ੍ਜ੍ਯਵੀਰੁਧਮ੍ ਨੋਦਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਸ੍ਵਪੇਜ੍ ਜਾਤੁ ਨ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੁਸਖਿਆਂ ਤੇ ਚਲੇ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਸ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਆਧਾਯ ਸ਼ਯੀਤਾਥ ਪੁਰਂਦਰੀਮ੍ ਨ ਤੁ ਗਨ੍ਧਵਤੀष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ਼ਯੀਤ ਨ ਤਥੋषਸਿ
ਉਹ ਸਿਰ ਅਗਸਤ ਜਾਂ ਪੁਰੰਦਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌਵੇ, ਪਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਉਪਰਾਗੇ ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ऋਤੇ ਦਿਨਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਅਪਮृਜ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਫੜ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨਾ ਮਲਵੇ।
ਨ ਚਾਵਧੂਨਯੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਵਾਸਸੀ ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਧੁਨੇਤ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਆਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਨਾਤਃ ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ ਬੁਧਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਝਟਕੇ, ਕਪੜੇ ਵੀ ਨਾ ਝਟਕੇ; ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਲੇਪ ਨਾ ਲਗਾਏ।
ਨ ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸਿਤਧਰੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਂ ਵਾਸਸੋਰ੍ ਨਾਪਿ ਭੂषਯੋਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਉਲਟ ਪਾਏ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦਸ਼ਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਪਹਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਕੀਟਕੇਸ਼ਾਵਪਨ੍ਨਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਫਟੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਏ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਦੇਖੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ।
ਅਵਲੀਢਂ ਸ਼ੁਨਾ ਚੈਵ ਸਾਰੋਦ੍ਧਰਣਦੂषਿਤਮ੍ ਪृष੍ਠਮਾਂਸਂ ਵृਥਾਮਾਂਸਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਮਾਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਚਾਟਿਆ, ਰਸ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਖਰਾਬ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਠ ਦਾ, ਬੇਕਾਰ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਏ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ ਚ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਲਵਣਂ ਨਰਃ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚਿਰੋषਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਨਾ ਖਾਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ।
ਪਿष੍ਟਸ਼ਾਕੇਕ੍ਸ਼ੁਪਯਸਾਂ ਵਿਕਾਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਥਾ ਮਾਂਸਵਿਕਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਨੈਵ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਿਰੋषਿਤਾਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੀਠ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਗੰਨੇ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਨਾਸ੍ਨਾਤੋ ਨੈਵ ਸਂਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਮਨਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਣ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਵੇਲੇ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਯਨੇ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਂ ਲੇਟ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ।
ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਰਦਾਰਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਏ; ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਾਯੁषਾਂ ਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪਰਦਾਰਗਤਿਰ੍ ਨृਣਾਮ੍ ਨਹੀਦृਸ਼ਮ੍ ਅਨਾਯੁष੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਪਰਾਏ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਨਾਲ ਇਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪੂਰਤ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਮਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤਥਾ ਗੁਰ੍ਵਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਰਾਏ ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਆਚਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਨ੍ਨਭੁਜਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਅਫੇਨਸ਼ਬ੍ਦਗਨ੍ਧਾਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਚ੍ਛਾਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਚਮਨ ਸਾਫ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਝੱਗ, ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਬਦਬੂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਮੇਚ੍ ਚੈਵ ਤਦ੍ਵਚ੍ ਚ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ऽਪਿ ਵਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਦ੍ ਆਵਸਥਾਦ੍ ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ ਮੂषਿਕਾਸ੍ਥਲਾਤ੍
ਆਚਮਨ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਜਲ, ਘਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ, ਜਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਮृਦਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤੌ ਪਾਦੌ ਚ ਸਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਾਫ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਰਹੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨੁਸ੍ ਤਥਾਚਾਮੇਤ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ ਵਾਪਿ ਵੈ ਨਰਃ ਪਰਿਮृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਰ੍ ਆਵਰ੍ਤ੍ਯ ਖਾਨਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਪਾਣੀ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰੋ; ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਖੋਹ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਲੋ।
ਸਮ੍ਯਗ੍ ਆਚਮ੍ਯ ਤੋਯੇਨ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵੈ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤੇ ऽਵਲੀਢੇ ਵਾਤੇ ਚ ਤਥਾ ਨਿष੍ਠੀਵਨਾਦਿषੁ
ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛੀਂਕਣ, ਹੰਕਾਰ ਲੈਣ, ਹਵਾ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਥੂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਆਚਮਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਵਾਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਯਾਰ੍ਕਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਲਮ੍ਭਨਂ ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਅਸੁੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਚਮਨ ਕਰੋ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹੋ।
ਯਥਾਵਿਭਵਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਭਾਵੇ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਨ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤ ਉਤ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਿਛਲਾ ਤਰੀਕਾ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤੋ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦਨ੍ਤਸਂਘਰ੍षਂ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਹਤਾਡਨਮ੍ ਸ੍ਵਾਪੇ ऽਧ੍ਵਨਿ ਤਥਾ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਨਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਸੌਣਾ, ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣਾ, ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।