ਭਿਨ੍ਨਾਸਨਂ ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਜਨਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਆਸਨਂ ਦੇਯਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਸਤ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਆਸਣ, ਟੁੱਟੀ ਖੱਟ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਸਣ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਠ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਕੂਲਂ ਤਥਾਲਾਪਮ੍ ਅਭਿਕੁਰ੍ਵੀਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਨੁਗਮਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਨ ਸਂਚਰੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ ਨਾਵਾਹਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਇਕੋ ਕਪੜੇ 'ਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਪਰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਚ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਨਰੋ ਨਗ੍ਨੋ ਨ ਸ਼ਯੀਤ ਕਦਾਚਨ ਨ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਣ੍ਡੂਯੇਤ ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤਥਾ
ਮਨੁੱਖ ਨੰਗਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨੰਗਾ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਖੁਜਲਾਉਂਦਾ।
ਨ ਚਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਬੁਧੈਃ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ ਚ ਤੈਲੇਨ ਨਾਙ੍ਗਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਸਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਧੋਦੇ। ਤੇਲ ਨਾਲ ਸਿਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹੰਦੇ।
ਅਨਧ੍ਯਾਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਲਗੋਸੂਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖੋ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਉਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ ਆਬਾਧਾਸੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਯੋਃ
ਦਿਨ 'ਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ 'ਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਿਮਾਰੀ 'ਚ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਕृਤਂ ਨ ਗੁਰੋਰ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍ ਪਰਿਵਾਦਂ ਨ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਤੇ ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਪਨ੍ਥਾ ਦੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਃਖਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਰੋਗਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹੀਯਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ, ਵਿਦਵਾਨ, ਗਰਭਵਤੀ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਾਣਾਂ ਚ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਦੇਵਾਲਯਂ ਚੈਦ੍ਯਤਰੁਂ ਤਥੈਵ ਚ ਚਤੁष੍ਪਥਮ੍
ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਗਲ, ਮੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਤੇ ਚੌਕ 'ਤੇ ਵੀ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕਂ ਗੁਰੁਂ ਚੈਵ ਬੁਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਉਪਾਨਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਦਿ ਧृਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜੁੱਤਾ, ਕਪੜਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਤਥਾ ਭੋਗਂ ਯੋषਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਚੌਦਵੀ, ਅਠਵੀਂ, ਪੰਦਰਵੀਂ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਜਙ੍ਘਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕਦਾਚਨ ਨ ਚਾਪਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਪਾਦੌ ਪਾਦਂ ਪਾਦੇਨ ਨਾਕ੍ਰਮੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਫੈਲਾਕੇ ਖੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪੈਰ ਹਿਲਾਏ ਨਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨਾ ਚਲੇ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ ਮਰ੍ਮਾਭਿਘਾਤਮ੍ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਔਰਤ, ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਨ, ਗਾਲੀ ਕੱਢਣ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਦਮ੍ਭਾਭਿਮਾਨਂ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਂ ਚ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਮੂਰ੍ਖੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵ੍ਯਸਨਿਨੋ ਵਿਰੂਪਾਨ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਤਥਾ
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਾਵਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਰੁਖੇਪਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੂਰਖ, ਪਾਗਲ, ਨਸ਼ੇੜੀ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇ।
ਨ੍ਯੂਨਾਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ ਚਾਧਨਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਨੋਪਹਾਸੇਨ ਦੂषਯੇਤ੍ ਪਰਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਂ ਨੋਦ੍ਯਚ੍ਛੇਚ੍ ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਅਪਾਹਜ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੰਸਾਈ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਜ਼ਾ ਵਧਾ ਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ ਨੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਾਦੇਨਾਕृष੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍ ਸਂਯਾਵਂ ਕृਸ਼ਰਂ ਮਾਂਸਂ ਨਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਪਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੌ, ਖੀਰ ਜਾਂ ਮਾਸ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ ਚ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋਦਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪਿ ਵਾਗ੍ਯਤੋ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਤਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਵਰ੍ਜ੍ਯਵੀਰੁਧਮ੍ ਨੋਦਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਸ੍ਵਪੇਜ੍ ਜਾਤੁ ਨ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੁਸਖਿਆਂ ਤੇ ਚਲੇ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਕਦੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਗਸ੍ਤ੍ਯਾਮ੍ ਆਧਾਯ ਸ਼ਯੀਤਾਥ ਪੁਰਂਦਰੀਮ੍ ਨ ਤੁ ਗਨ੍ਧਵਤੀष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਸ਼ਯੀਤ ਨ ਤਥੋषਸਿ
ਉਹ ਸਿਰ ਅਗਸਤ ਜਾਂ ਪੁਰੰਦਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸੌਵੇ, ਪਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਨਾ ਸੌਵੇ।
ਉਪਰਾਗੇ ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਮ੍ ऋਤੇ ਦਿਨਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਅਪਮृਜ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੈਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ, ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਫੜ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨਾ ਮਲਵੇ।
ਨ ਚਾਵਧੂਨਯੇਤ੍ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਵਾਸਸੀ ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਧੁਨੇਤ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਆਦਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਸ੍ਨਾਤਃ ਕਰ੍ਹਿਚਿਦ੍ ਬੁਧਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਝਟਕੇ, ਕਪੜੇ ਵੀ ਨਾ ਝਟਕੇ; ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਲੇਪ ਨਾ ਲਗਾਏ।
ਨ ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਾਸਿਤਧਰੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਂ ਵਾਸਸੋਰ੍ ਨਾਪਿ ਭੂषਯੋਃ
ਉਹ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਗਹਣੇ ਉਲਟ ਪਾਏ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚ ਵਿਦਸ਼ਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਪਹਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਕੀਟਕੇਸ਼ਾਵਪਨ੍ਨਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਵਭਿਰ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਫਟੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਏ, ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਦੇਖੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਨਾ ਪਾਏ।
ਅਵਲੀਢਂ ਸ਼ੁਨਾ ਚੈਵ ਸਾਰੋਦ੍ਧਰਣਦੂषਿਤਮ੍ ਪृष੍ਠਮਾਂਸਂ ਵृਥਾਮਾਂਸਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਮਾਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਵਲੋਂ ਚਾਟਿਆ, ਰਸ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਖਰਾਬ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਠ ਦਾ, ਬੇਕਾਰ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਏ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ ਚ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਲਵਣਂ ਨਰਃ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚਿਰੋषਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਲੂਣ ਨਾ ਖਾਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣਾ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ।
ਪਿष੍ਟਸ਼ਾਕੇਕ੍ਸ਼ੁਪਯਸਾਂ ਵਿਕਾਰਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਥਾ ਮਾਂਸਵਿਕਾਰਾਸ਼੍ ਚ ਨੈਵ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਿਰੋषਿਤਾਃ
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪੀਠ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਗੰਨੇ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਜੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨੇ ਭਾਨੋਃ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਨਾਸ੍ਨਾਤੋ ਨੈਵ ਸਂਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚੈਵਾਨ੍ਯਮਨਾ ਨਰਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਣ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਬੈਠਣ ਵੇਲੇ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚੈਵ ਸ਼ਯਨੇ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਕृਤ੍ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਂ ਲੇਟ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਏ।
ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਯਥਾਵਿਧਿ ਪਰਦਾਰਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਏ; ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।