ਭੀਮੋ ਵਿਦਰ੍ਭਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਕੁਨ੍ਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੇਰ੍ ਧृष੍ਟਃ ਸੁਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਰਣਧृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭੀਮ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁੰਤੀ ਜਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧृष੍ਟਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਆਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ਼੍ ਚ ਬਲੀ ਵਿषਹਰਸ਼੍ ਚ ਸਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਆਵੰਤ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਹਰ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵ੍ਯੋਮਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਜੀਮੂਤ ਉਚ੍ਯਤੇ ਜੀਮੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਕृਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਰਥਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਯੋਮ ਸੀ; ਵਯੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਮੂਤ ਸੀ; ਜੀਮੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥਾ ਸੀ।
ਅਥ ਭੀਮਰਥਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਵਰਥਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਭੀਮਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਵਰਥਾ ਸੀ; ਨਵਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਸ਼ਰਥਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਰਮ੍ਭਃ ਕਾਰਮ੍ਭਿਰ੍ ਦੇਵਰਾਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਨृਪਃ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੰਭਾ ਜਣਿਆ; ਕਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਰਾਤਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ; ਦੇਵਰਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਃ ਮਧੂਨਾਂ ਵਂਸ਼ਕृਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਧੁਰ੍ ਮਧੁਰਵਾਗ੍ ਅਪਿ
ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਧੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਧੋਰ੍ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁਦ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੀ ਚਾਭਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਧੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਮਧੁਰ ਤੇ ਵਿਦਰਭੀ ਤੋਂ ਪੁਰੁਦਵਨ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ; ਮਧੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।
ਸਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ ਇਮਾਂ ਵਿਸृष੍ਟਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜ੍ਯਾਮਘਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾ
ਸਤਵਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ। ਜਯਾਮਘਾ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਵਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਾਨ੍ ਭਾਗਿਨਂ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਨृਪਮ੍
ਸਤਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਭਾਗਿਨ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਧਕਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵृष੍ਣਿਂ ਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਹ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਯਦੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵੀ ਜਣੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਯਕਾਥੋਪਬਾਹ੍ਯਕਾ ਆਸ੍ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤਯੋਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਬਹਵਃ ਸੁਤਾਃ
ਭਜਮਾਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ, ਅਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰਮਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰਂਜਯਃ ਏਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਕ੍ਰਿਮੀ, ਕ੍ਰਮਣ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਪੁਰੰਜਯ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਆਯੁਤਾਜਿਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਜਿਚ੍ ਛਤਾਜਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਦਾਸਕਃ ਉਪਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਆਯੁਤਾਜਿਤ, ਸਹਸਰਾਜਿਤ, ਸ਼ਤਾਜਿਤ ਤੇ ਦਾਸਕਾ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਾਵृਧੋ ਰਾਜਾ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਯੁਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਪਸਾ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾ ਜਲਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸਦੋਪਸ੍ਪृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਪਗਾ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੁਹਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਭਿਪਰੀਤਾ ਸਾ ਨ ਜਗਾਮੈਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਰਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਮ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਯਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵਂਵਿਧਃ ਸੁਤਃ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਉਹ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਗਾ।
ਅਥ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਨृਪਤਿਂ ਤਾਮ੍ ਇਯੇष ਚ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਗਰ੍ਭਂ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਅਥ ਸਾ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸਿ ਸੁषੁਵੇ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਤ੍ਰ ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ — ਬਭਰੂ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਗੁਣਾਨ੍ ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਯਾਪਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਥੈਵਾਗ੍ਰੇ ਤਥਾ ਦੂਰਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਅਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਅਜੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੀ।
ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੇਵਾਵृਧਃ ਸਮਃ षष੍ਟਿਸ਼੍ ਚ षਟ੍ ਚ ਪੁਰੁषਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਪ੍ਤ ਚ
ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਛਿਆਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਮਨੁੱਖ,
ਏਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵੈ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ ਦੇਵਾਵृਧਾਦ੍ ਅਪਿ ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸੁਦृਢਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ। ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਮਜਬੂਤ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਭੋਜਾ ਯੇ ਸਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਾਃ ਅਨ੍ਧਕਾਤ੍ ਕਾਸ਼੍ਯਦੁਹਿਤਾ ਚਤੁਰੋ ऽਲਭਤਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਭੋਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਅੰਧਕ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ਿਆ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਲਏ।
ਕੁਕੁਰਂ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਸਸਕਂ ਬਲਬਰ੍ਹਿषਮ੍ ਕੁਕੁਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਵृष੍ਟੇਸ੍ ਤੁ ਤਨਯਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਕੁਰ, ਭਜਮਾਨਾ, ਸ਼ਸ਼ਕ ਤੇ ਬਲਾਬਰਹਿਸ। ਕੁਕੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤਿਲਿਰਿਸ੍ ਤਨਯੋ ऽਭਵਤ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਨਰ੍ ਵਸੁਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭਿਜਿਚ੍ ਚ ਪੁਨਰ੍ ਵਸੋਃ
ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਿਲਿਰੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ ਤੋਂ ਅਭਿਜੀ।
ਤਥਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਬਭੂਵਾਭਿਜਿਤਃ ਕਿਲ ਆਹੁਕਃ ਸ਼੍ਰਾਹੁਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਖ੍ਯਾਤੌ ਖ੍ਯਾਤਿਮਤਾਂ ਵਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭਿਜੀਤ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ — ਆਹੁਕ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਹੁਕ, ਦੋਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਇਮਾਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਮ੍ ਆਹੁਕਮ੍ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਪਰਿਵਾਰੇਣ ਕਿਸ਼ੋਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਇਥੇ, ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗਾਥਾ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: 'ਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਚਿੱਟੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਅਸ਼ੀਤਿਵਰ੍ਮਣਾ ਯੁਕ੍ਤ ਆਹੁਕਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਨਾਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ ਨਾਸ਼ਤਦੋ ਨਾਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਾਯੁषਃ
ਆਹੁਕ, ਅਸੀਹ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਸੌ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ।
ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਾ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਯੋ ਭੋਜਮ੍ ਅਭਿਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕਿਲ
ਨਾ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭੋਜਾ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਗਾ ਭੋਜਾ ਕੋਲ ਗਏ।