ਟਿਟ੍ਟਿਭਾਨ੍ ਸਾਰ੍ਧਜਮ੍ਬੂਕਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ-ऋਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਟਿੱਟੀ, ਗਿੱਧੜ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਤਰਕਸ਼ੁ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਤੁ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਗਰ੍ਹਿਤਾਮਿषਾਨ੍
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ 'ਰੌਰਵ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨ੍ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਿ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਕੁਸੁਮ੍ਭਸ਼ਾਕਂ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਸਿਗ੍ਰੁਕਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਕੁਸੰਭਾ ਸਾਗ, ਜੰਬੀਰ, ਸਿਗਰੁ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਵਿਪ੍ਰੁषਂ ਚੈਵ ਮਸੂਰਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਸ਼ਣਮ੍ ਕੋਦ੍ਰਵਂ ਕੋਕਿਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚੁਕ੍ਰਂ ਕਮ੍ਬੁਕਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਪਿੰਯਾਕ, ਵਿਪਰੁਸ਼, ਮਸੂਰ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਸਣ, ਕੋਦਰਵਾ, ਕੋਕਿਲਾਕਸ਼, ਚੁਕਰਾ, ਕੰਬੁਕ ਤੇ ਪਦਮਕ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਚਕੋਰਸ਼੍ਯੇਨਮਾਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤੁਲਾਲਾਬੁਤਾਲਿਨੀਮ੍ ਫਲਂ ਤਾਲਤਰੂਣਾਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਕਮ੍ ऋਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਕੋਰਾ, ਸ਼ਯੇਨ, ਗੋਲ ਲੌਕੀ, ਘੜਾ ਲੌਕੀ ਜਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏਗਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृषੁ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੂਯਵਹਂ ਨਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਹਰੇਤ੍ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਦੇ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਵਰਾਹੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਵਰਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਮਾਂਸਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਆਦਾਨਂ ਪੁਂਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਵਾ ਸਕृਦ੍ ਏਤਾਨਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ,
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਰੇਤ੍ ਫਲਮੂਲਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਤਕ੍ਰਗੋਮੂਤ੍ਰਯਾਵਕੈਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਧੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਛ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਭੋਜ੍ਯਸਂਭੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਦਿਨਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਏਵਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇ ਕृਤੇ ਸਕृਦ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਦਿਨ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਨੇਯਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਿਭਵੋਚਿਤਮ੍ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਜੀਵਤਿ ਯਸ੍ਯਾਥ ਮृਤੌ ਦ੍ਵੌ ਪਿਤਰੌ ਪਿਤੁਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਵਦ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਯਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਂ ਨ ਹੀਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਲੌਕਿਕੋ ਵੈਦਿਕਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾ ਲੋਕਿਕ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਦਿਕ।
ਮृਤਃ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤਿ ਚ ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ ਹਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਦਾਦਾ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।
ਪਿਤੁਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭੋਜਯੇਚ੍ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਪਿਣ੍ਡਂ ਵੈ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ; ਪਰ ਪਰਦਾਦਾ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਹੈ।
ਮृਤੇषੁ ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਜੀਵਨ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਪਾਰ੍ਵਣਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਪੱਖਵਾਰਿਕ ਸ਼ਰਾਧ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰਮ੍ ਆਚਰੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪਿਤृਮੇਧਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਨਰਃ ਆਯੁषਾ ਧਨਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਯੁ, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤृਮੇਧਾਧ੍ਯਾਯਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇषੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ।
ਏਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਮੇਧਕਲ੍ਪਃ ਪਾਪਾਪਹਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਨਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯ ਏष ਪ੍ਰਯਤੈਰ੍ ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਚੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਕੀਰ੍ਤਯੇਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਗृਹਸ੍ਥੇਨ ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਨੇਨਾਤਿਥਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਕਵਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੌਲ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਿ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਪਿਪੀਲਿਕਾਃ ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੋ ਯਾਚਮਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਾਨ੍ਥਕਾ ਗृਹੇ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਨੌਕਰ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਚੀਟੀ, ਭਿਖਾਰੀ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯਾਤਰੀ—
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧੁਨਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ ਪਾਪਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਨੇਕ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਿੱਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮ ਹਨ।
ਸਦਾਚਾਰਂ ਮੁਨੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮੋ ਵਦਤਸ੍ ਤਵ ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੇਨ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਾਰਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਨ ਹ੍ਯ੍ ਆਚਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਰਤ੍ਰ ਵਾ
ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਆਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਨਹੀਂ।
ਯਜ੍ਞਦਾਨਤਪਾਂਸੀਹ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਨ ਭੂਤਯੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਃ ਸਦਾਚਾਰਂ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇੱਥੇ, ਯਜਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਲਟ ਵਤੀਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਨੇਹਾਯੁਰ੍ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍ ਕਾਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਦਾਚਾਰ ਆਚਾਰਸ੍ਯੈਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਧਰਮ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦਾਚਾਰਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਆਤ੍ਮਨੈਕਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਨੇ ਯਤ੍ਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗृਹਮੇਧਿਨਾ ਤਤ੍ਸਂਸਿਦ੍ਧੌ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।