ਈषਦਮ੍ਲਕਟੂਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਅਤ੍ਯਮ੍ਲਂ ਚਾਤਿਲਵਣਮ੍ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਕਟੂਨਿ ਚ
ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੱਟਾ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਿਰਚੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਖੱਟਾ, ਬਹੁਤ ਨਮਕੀਨ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮਿਰਚੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸੁਰਾਣੀਹ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਦੂਰਤਸ੍ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਮृष੍ਟਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਈषਤ੍ਕਟ੍ਵਮ੍ਲਕਾਨਿ ਚ
ਇੱਥੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਖਾਣਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੜਵਾ ਜਾਂ ਖੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਦੇਵਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਛਾਗਮਾਂਸਂ ਵਾਰ੍ਤਿਕਂ ਚ ਤੈਤ੍ਤਿਰਂ ਸ਼ਸ਼ਕਾਮਿषਮ੍
ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਕਰੀ ਦਾ ਮਾਸ, ਘਰੇਲੂ ਪੰਛੀ, ਤਿਤਰ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ।
ਸ਼ਿਵਾਲਾਵਕਰਾਜੀਵਮਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਵਾਘ੍ਰੀਣਸਂ ਰਕ੍ਤਸ਼ਿਵਂ ਲੋਹਂ ਸ਼ਲ੍ਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸੂਅਰ, ਗੈਂਡਾ, ਤੇ 'ਸ਼ਿਵਾਲਾ' ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਲੂ, ਲਾਲ 'ਸ਼ਿਵਾ' ਮੱਛੀ, ਲੋਹੀ ਰੰਗ ਦੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਪੱਖੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ।
ਸਿਂਹਤੁਣ੍ਡਂ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੋਜ੍ਯਂ ਤਥੋਚ੍ਯਤੇ ਯਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮਨੁਨਾ ਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਸਿੰਘ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਖੜਗ ਮੱਛੀ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਠੀਕ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨੁ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 'ਰੋਹੁ' ਮੱਛੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੇषੁ ਤਥਾ ਨ ਵਿਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਾਰਾਹੇਣਾਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਤਾਨਿ ਚ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਵਾਰਾਹੇਣ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਏਗਾ, ਉਹ 'ਰੌਰਵ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ ਦੇਯਾਨਿ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਰੋਹਿਤਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਗੋਧਾਹਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; 'ਰੋਹੁ' ਮੱਛੀ, ਸੂਅਰ, ਕਛੂਆ, ਗੋਧਾ ਤੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਮਦ੍ਗੁਂ ਚ ਸ਼ਲ੍ਕਹੀਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਾਨ੍ ਕੁਰਰਂ ਚ ਨਿਰਸ੍ਥਿਂ ਚ ਵਾਸਹਾਤਂ ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍
ਚਕਵ, ਮਦਗੁ, ਪੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੱਛੀਆਂ, ਕੁਰਰਾ ਪੰਛੀ, ਹੱਡੀ ਰਹਿਤ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਮੁਰਗਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਲਵਿਙ੍ਕਮਯੂਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨ੍ ਨਕੁਲੋਲੂਕਮਾਰ੍ਜਾਰਾਂਲ੍ ਲੋਪਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਕਲਵਿੰਗ, ਮੋਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਸ਼ਾਰੰਗਕ, ਨੀਲ, ਉਲੂ, ਬਿੱਲੀ, ਲੋਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਕੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਟਿਟ੍ਟਿਭਾਨ੍ ਸਾਰ੍ਧਜਮ੍ਬੂਕਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ-ऋਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਟਿੱਟੀ, ਗਿੱਧੜ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਤਰਕਸ਼ੁ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਤੁ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਗਰ੍ਹਿਤਾਮਿषਾਨ੍
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ 'ਰੌਰਵ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨ੍ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਿ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਕੁਸੁਮ੍ਭਸ਼ਾਕਂ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਸਿਗ੍ਰੁਕਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਕੁਸੰਭਾ ਸਾਗ, ਜੰਬੀਰ, ਸਿਗਰੁ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਵਿਪ੍ਰੁषਂ ਚੈਵ ਮਸੂਰਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਸ਼ਣਮ੍ ਕੋਦ੍ਰਵਂ ਕੋਕਿਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚੁਕ੍ਰਂ ਕਮ੍ਬੁਕਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਪਿੰਯਾਕ, ਵਿਪਰੁਸ਼, ਮਸੂਰ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਸਣ, ਕੋਦਰਵਾ, ਕੋਕਿਲਾਕਸ਼, ਚੁਕਰਾ, ਕੰਬੁਕ ਤੇ ਪਦਮਕ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਚਕੋਰਸ਼੍ਯੇਨਮਾਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤੁਲਾਲਾਬੁਤਾਲਿਨੀਮ੍ ਫਲਂ ਤਾਲਤਰੂਣਾਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਕਮ੍ ऋਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਕੋਰਾ, ਸ਼ਯੇਨ, ਗੋਲ ਲੌਕੀ, ਘੜਾ ਲੌਕੀ ਜਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏਗਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृषੁ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੂਯਵਹਂ ਨਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਹਰੇਤ੍ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਦੇ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਵਰਾਹੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਵਰਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਮਾਂਸਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਆਦਾਨਂ ਪੁਂਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਵਾ ਸਕृਦ੍ ਏਤਾਨਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ,
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਰੇਤ੍ ਫਲਮੂਲਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਤਕ੍ਰਗੋਮੂਤ੍ਰਯਾਵਕੈਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਧੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਛ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਭੋਜ੍ਯਸਂਭੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਦਿਨਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਏਵਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇ ਕृਤੇ ਸਕृਦ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਦਿਨ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਰੇ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਨੇਯਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਿਭਵੋਚਿਤਮ੍ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਜੀਵਤਿ ਯਸ੍ਯਾਥ ਮृਤੌ ਦ੍ਵੌ ਪਿਤਰੌ ਪਿਤੁਃ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਵਦ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਯਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਂ ਨ ਹੀਯਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਲੌਕਿਕੋ ਵੈਦਿਕਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾ ਲੋਕਿਕ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਦਿਕ।
ਮृਤਃ ਪਿਤਾ ਜੀਵਤਿ ਚ ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ ਹਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਦਾਦਾ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰੇ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਹੋ।
ਪਿਤੁਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭੋਜਯੇਚ੍ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਪਿਣ੍ਡਂ ਵੈ ਹ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ; ਪਰ ਪਰਦਾਦਾ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਹੈ।
ਮृਤੇषੁ ਪਿਣ੍ਡਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਜੀਵਨ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਪਾਰ੍ਵਣਮ੍ ਇष੍ਯਤੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਪੱਖਵਾਰਿਕ ਸ਼ਰਾਧ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰਮ੍ ਆਚਰੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪਿਤृਮੇਧਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਨਰਃ ਆਯੁषਾ ਧਨਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਵਰ੍ਧਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਯੁ, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤृਮੇਧਾਧ੍ਯਾਯਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇषੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਚ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ।
ਏਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਮੇਧਕਲ੍ਪਃ ਪਾਪਾਪਹਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਧਨਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯ ਏष ਪ੍ਰਯਤੈਰ੍ ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਚੈਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਕੀਰ੍ਤਯੇਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਿਤ੍ਰਮੇਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਚਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।