ਗृਞ੍ਜਨਂ ਚੁਕ੍ਰਿਕਾਂ ਚੁਕ੍ਰਂ ਵਰੁਮਾਂ ਚਨਪਤ੍ਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ ਜੀਵਂ ਚ ਸ਼ਤਪੁष੍ਪਾਂ ਚ ਨਾਲਿਕਾਂ ਗਨ੍ਧਸ਼ੂਕਰਮ੍
ਗ੍ਰਿੰਜਨਾ, ਚੁਕ੍ਰਿਕਾ, ਚੁਕ੍ਰਾ, ਵਰੁਮਾ, ਚਨਪੱਤਰੀ, ਜੀਵਾ, ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਨਲਿਕਾ ਅਤੇ ਗੰਧ-ਸ਼ੂਕਰ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਹਲਭृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍षਪਂ ਚ ਪਲਾਣ੍ਡੁਂ ਲਸ਼ੁਨਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਮਾਨਕਨ੍ਦਂ ਵਿषਕਨ੍ਦਂ ਵਜ੍ਰਕਨ੍ਦਂ ਗਦਾਸ੍ਥਿਕਮ੍
ਹਲਭ੍ਰਿਤ, ਸਰੋਂ, ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਲਸਣ — ਇਹ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਮਾਨਕੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਕੰਦਾ, ਵਜਰਕੰਦਾ ਅਤੇ ਗਦਾਸਥਿਕ ਵੀ।
ਪੁਰੁषਾਲ੍ਵਂ ਸਪਿਣ੍ਡਾਲੁਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਅਲਾਬੁਂ ਤਿਕ੍ਤਪਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕਟੁਕਤ੍ਰਯਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ਾਲਵਾ, ਸਪੀੰਡਾਲੂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਲੌਕੀ, ਕੜਵੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੜਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ।
ਵਾਰ੍ਤਾਕਂ ਸ਼ਿਵਜਾਤਂ ਚ ਲੋਮਸ਼ਾਨਿ ਵਟਾਨਿ ਚ ਕਾਲੀਯਂ ਰਕ੍ਤਵਾਣਾਂ ਚ ਬਲਾਕਾ ਲਕੁਚਂ ਤਥਾ
ਬੈਗਨ, ਸ਼ਿਵਜਾਤਾ, ਲੋਮਸ਼ ਪੌਦੇ, ਵਟ ਦੇ ਫਲ, ਕਾਲਾ ਵਟ, ਲਾਲ ਵਾਨਾ, ਬਲਾਕਾ ਅਤੇ ਲਕੂਚਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਭੀਤਕਫਲਂ ਤਥਾ ਆਰਨਾਲਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਤਥਾ
ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਭੀਤਕ ਦਾ ਫਲ, ਆਰਨਾਲਾ, ਖਮੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵਧੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਚੀਜ਼ਾਂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਗ੍ਰਗਨ੍ਧਂ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਸ਼ਿਗ੍ਰੁਕੌ ਅਤ੍ਯਮ੍ਲਂ ਪਿਚ੍ਛਿਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਾਤਯਾਮਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੇਜ਼ ਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕੋਵਿਦਾਰ, ਕਸ਼ਿਗ੍ਰੂ, ਬਹੁਤ ਖੱਟਾ, ਚਿਪਚਿਪਾ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਵਧੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ — ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਨ ਚ ਦੇਯਂ ਗਤਰਸਂ ਮਦ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਚ ਯਦ੍ ਭਵੇਤ੍ ਹਿਙ੍ਗੂਗ੍ਰਗਨ੍ਧਂ ਫਣਿਸ਼ਂ ਭੂਨਿਮ੍ਬਂ ਨਿਮ੍ਬਰਾਜਿਕੇ
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਰਸ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹਿੰਗ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗੰਧ, ਫਣਿਸ਼ਾ, ਭੂਨਿੰਬਾ ਜਾਂ ਨਿੰਬਰਾਜਿਕਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕੁਸ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਕਲਿਙ੍ਗੋਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ ਅਮ੍ਲਵੇਤਸਮ੍ ਦਾਡਿਮਂ ਮਾਗਧੀਂ ਚੈਵ ਨਾਗਰਾਰ੍ਦ੍ਰਕਤਿਤ੍ਤਿਡੀਃ
ਕੁਸਤੁੰਬੁਰ, ਕਲਿੰਗ, ਅਮਲਵੇਤਸ, ਅਨਾਰ, ਮਾਗਧੀ, ਅਦਰਕ, ਗੀਲੀ ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਤਿੱਤੀਡੀ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਮ੍ਰਾਤਕਂ ਜੀਵਕਂ ਚ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਚ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਪਾਯਸਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮੁਦ੍ਗਾਨ੍ ਮੋਦਕਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਆਮ੍ਰਾਤਕ, ਜੀਵਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਪਯਸ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਮੁਦਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਠਾਈਆਂ — ਇਹ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਨਕਂ ਚ ਰਸਾਲਂ ਚ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਯਾਨਿ ਚਾਭ੍ਯਵਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਾਨਕ, ਰਸਾਲਾ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਖਾਣ-ਯੋਗ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਿਕਣੇ ਭੋਜਨ — ਇਹ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਈषਦਮ੍ਲਕਟੂਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਅਤ੍ਯਮ੍ਲਂ ਚਾਤਿਲਵਣਮ੍ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਕਟੂਨਿ ਚ
ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੱਟਾ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਿਰਚੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਖੱਟਾ, ਬਹੁਤ ਨਮਕੀਨ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਮਿਰਚੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਆਸੁਰਾਣੀਹ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਦੂਰਤਸ੍ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਮृष੍ਟਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ ਈषਤ੍ਕਟ੍ਵਮ੍ਲਕਾਨਿ ਚ
ਇੱਥੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਖਾਣਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕੜਵਾ ਜਾਂ ਖੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਦੇਵਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਛਾਗਮਾਂਸਂ ਵਾਰ੍ਤਿਕਂ ਚ ਤੈਤ੍ਤਿਰਂ ਸ਼ਸ਼ਕਾਮਿषਮ੍
ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਕਰੀ ਦਾ ਮਾਸ, ਘਰੇਲੂ ਪੰਛੀ, ਤਿਤਰ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ।
ਸ਼ਿਵਾਲਾਵਕਰਾਜੀਵਮਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਵਾਘ੍ਰੀਣਸਂ ਰਕ੍ਤਸ਼ਿਵਂ ਲੋਹਂ ਸ਼ਲ੍ਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਸੂਅਰ, ਗੈਂਡਾ, ਤੇ 'ਸ਼ਿਵਾਲਾ' ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਲੂ, ਲਾਲ 'ਸ਼ਿਵਾ' ਮੱਛੀ, ਲੋਹੀ ਰੰਗ ਦੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਪੱਖੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ।
ਸਿਂਹਤੁਣ੍ਡਂ ਚ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯੋਜ੍ਯਂ ਤਥੋਚ੍ਯਤੇ ਯਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮਨੁਨਾ ਰੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਸਿੰਘ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਤੇ ਖੜਗ ਮੱਛੀ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਲਈ ਠੀਕ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮਨੁ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 'ਰੋਹੁ' ਮੱਛੀ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯੇषੁ ਤਥਾ ਨ ਵਿਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਾਰਾਹੇਣਾਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਮੈਂ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਤਾਨਿ ਚ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਵਾਰਾਹੇਣ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਏਗਾ, ਉਹ 'ਰੌਰਵ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨ ਦੇਯਾਨਿ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਰੋਹਿਤਂ ਸ਼ੂਕਰਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਗੋਧਾਹਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; 'ਰੋਹੁ' ਮੱਛੀ, ਸੂਅਰ, ਕਛੂਆ, ਗੋਧਾ ਤੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।
ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਮਦ੍ਗੁਂ ਚ ਸ਼ਲ੍ਕਹੀਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਾਨ੍ ਕੁਰਰਂ ਚ ਨਿਰਸ੍ਥਿਂ ਚ ਵਾਸਹਾਤਂ ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਨ੍
ਚਕਵ, ਮਦਗੁ, ਪੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੱਛੀਆਂ, ਕੁਰਰਾ ਪੰਛੀ, ਹੱਡੀ ਰਹਿਤ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਮੁਰਗਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਲਵਿਙ੍ਕਮਯੂਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਾਨ੍ ਨਕੁਲੋਲੂਕਮਾਰ੍ਜਾਰਾਂਲ੍ ਲੋਪਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਕਲਵਿੰਗ, ਮੋਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਸ਼ਾਰੰਗਕ, ਨੀਲ, ਉਲੂ, ਬਿੱਲੀ, ਲੋਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਕੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਟਿਟ੍ਟਿਭਾਨ੍ ਸਾਰ੍ਧਜਮ੍ਬੂਕਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ-ऋਕ੍ਸ਼ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਕਾਨ੍ ਏਤਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਂਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਟਿੱਟੀ, ਗਿੱਧੜ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਤਰਕਸ਼ੁ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਮਹਾਪਾਪਕਾਰੀ ਤੁ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਏਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਗਰ੍ਹਿਤਾਮਿषਾਨ੍
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ 'ਰੌਰਵ' ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨ੍ਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨ੍ ਅਪਿ ਪਿਤॄਨ੍ ਨਰਕੇ ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਕੁਸੁਮ੍ਭਸ਼ਾਕਂ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਸਿਗ੍ਰੁਕਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਕੁਸੰਭਾ ਸਾਗ, ਜੰਬੀਰ, ਸਿਗਰੁ ਤੇ ਕੋਵਿਦਾਰ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਵਿਪ੍ਰੁषਂ ਚੈਵ ਮਸੂਰਂ ਗृਞ੍ਜਨਂ ਸ਼ਣਮ੍ ਕੋਦ੍ਰਵਂ ਕੋਕਿਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚੁਕ੍ਰਂ ਕਮ੍ਬੁਕਪਦ੍ਮਕਮ੍
ਪਿੰਯਾਕ, ਵਿਪਰੁਸ਼, ਮਸੂਰ, ਗ੍ਰਿਞਜਨ, ਸਣ, ਕੋਦਰਵਾ, ਕੋਕਿਲਾਕਸ਼, ਚੁਕਰਾ, ਕੰਬੁਕ ਤੇ ਪਦਮਕ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਚਕੋਰਸ਼੍ਯੇਨਮਾਂਸਂ ਚ ਵਰ੍ਤੁਲਾਲਾਬੁਤਾਲਿਨੀਮ੍ ਫਲਂ ਤਾਲਤਰੂਣਾਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰਕਮ੍ ऋਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਕੋਰਾ, ਸ਼ਯੇਨ, ਗੋਲ ਲੌਕੀ, ਘੜਾ ਲੌਕੀ ਜਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏਗਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृषੁ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਪੂਯਵਹਂ ਨਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਹਰੇਤ੍ ਤੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਦੇ ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਵਰਾਹੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਵਰਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਮਮਾਂਸਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਨਯਃ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਹਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਾਮ੍ ਆਦਾਨਂ ਪੁਂਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਵਾ ਸਕृਦ੍ ਏਤਾਨਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਰ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ,
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਰੇਤ੍ ਫਲਮੂਲਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਤਕ੍ਰਗੋਮੂਤ੍ਰਯਾਵਕੈਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਧੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਛ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਜੌ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਭੋਜ੍ਯਸਂਭੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਦਿਨਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਏਵਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇ ਕृਤੇ ਸਕृਦ੍ ਅਪਿ ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਦਿਨ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਰੇ।