ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਯੋਗਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਹੋਣ।
ਆਦ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਦਾ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇ ਵਾਪਿ ਜਪੇਦ੍ ਏਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਪਿਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ ਵੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਸੂਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਾਣਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਂ ਤਥਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਨਵਾਂ ਕੱਪੜਾ, ਕੱਪਾਹ, ਚਾਣਾ, ਪੱਤ-ਉਨ, ਪੱਟ-ਸੂਤਰ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਧਾਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ ਚਾਦਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਨ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥੈਤਾਨਿ ਦਾਤੁਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਉਲਟ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿਵੇਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਇष੍ਟੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਸਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡਮ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਗਾਰ੍ਥੀ ਸਤਤਂ ਨਰਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥੀ ਚ ਮਧ੍ਯਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਂ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਾਯਸੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕੁਮਾਰਸ਼ਾਲਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਕੁਕ੍ਕੁਟੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ ਪਿੰਡ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਕੁੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਿਣ੍ਡੋਦ੍ਧਰਣਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ ਤੈਃ ਕਾਮਮ੍ ਉਦ੍ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਹਟਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਪੁਰਾ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ ਦੋषਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਯਵੈਰ੍ ਵ੍ਰੀਹਿਤਿਲੈਰ੍ ਮਾषੈਰ੍ ਗੋਧੂਮੈਸ਼੍ ਚਣਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਮੁਦ੍ਗੈਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕੈਃ ਸਰ੍षਪਦ੍ਰਵੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੌ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਮਾਸ, ਗੇਹੂੰ, ਚਣੇ, ਮੂੰਗ, ਕਾਲਾ ਚੌਲ ਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਵਾਰੈਰ੍ ਹਸ੍ਤਿਸ਼੍ਯਾਮਾਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਭਿਸ੍ ਤਥਾਰ੍ਘਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਤਿਕਾਂ ਸਤੂਲਿਕਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਕਾਲਾ ਚੌਲ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਤਿਕਾ ਤੇ ਸਤੂਲਿਕਾ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਆਮ੍ਰਮ੍ ਆਮ੍ਰਾਤਕਂ ਬਿਲ੍ਵਂ ਦਾਡਿਮਂ ਬੀਜਪੂਰਕਮ੍ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਮਲਕਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਪਰੂषਕਮ੍
ਆਮ, ਜੰਗਲੀ ਆਮ, ਬੈਲ, ਦਾਣਾ, ਬੀਜਪੂਰ, ਪੂਰਬੀ ਆਵਲਾ, ਦੁੱਧ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਖਜੂਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਙ੍ਗਂ ਚ ਸਖਰ੍ਜੂਰਂ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨੀਲਕਪਿਤ੍ਥਕਮ੍ ਪਟੋਲਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਂ ਚ ਕਰ੍ਕਨ੍ਧੂਬਦਰਾਣਿ ਚ
ਨਾਰੰਗੀ, ਖਜੂਰ, ਅੰਗੂਰ, ਨੀਲਾ ਕਪਿੱਠ, ਪਟੋਲਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਕਰਕੰਧੂ ਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਙ੍ਕਤਂ ਵਤ੍ਸਕਂ ਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਰੁਰ੍ ਵਾਰਕਾਨ੍ ਅਪਿ ਏਤਾਨਿ ਫਲਜਾਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਯਾਨਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਵਿਕੰਕਟਾ, ਵਤਸਕਾ, ਕਸਤਵਾਰੂ ਤੇ ਵਾਰਕਾ — ਇਹ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੁਡਸ਼ਰ੍ਕਰਮਤ੍ਸ੍ਯਣ੍ਡੀ ਦੇਯਂ ਫਾਣਿਤਮੂਰ੍ਮੁਰਮ੍ ਗਵ੍ਯਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਤੈਲਂ ਚ ਤਿਲਸਂਭਵਮ੍
ਗੁੜ, ਚੀਨੀ, ਮਤਸਯੰਡੀ, ਫਾਣਿਤ, ਮੂਰਮੁਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਸਾਗਰੋਤ੍ਥਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਾਰਸਂ ਤਥਾ ਨਿਵੇਦਯੇਚ੍ ਛੁਚੀਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨ੍
ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਲੂਣ, ਸਾਰਸ ਲੂਣ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਸੁਗੰਧ — ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੇਸਰ — ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਤਨ੍ਦੁਲੀਯਂ ਵਾਸ੍ਤੁਕਂ ਮੂਲਕਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਕਮ੍ ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਚਾਪਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯ੍ ਅਮੂਨਿ ਚ
ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਚੌਲਾਈ, ਵਾਸਤੁਕਾ, ਮੂਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਗ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤਿਚਮ੍ਪਕਲੋਧ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਬਾਣਬਰ੍ਬਰੀ ਵृਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਾਟਰੂषਂ ਚ ਤੁਲਸੀ ਤਿਲਕਂ ਤਥਾ
ਜਾਤੀ, ਚੰਪਾ, ਲੋਧਰ, ਮੱਲਿਕਾ, ਬਾਣਾ, ਬਰਬਰੀ, ਵ੍ਰਿੰਤਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅਟਰੂਸ਼ਾ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਤਿਲਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਨ੍ਤੀਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਸ਼ੇਫਾਲਿਕਾਮ੍ ਅਪਿ ਕੁਬ੍ਜਕਂ ਤਗਰਂ ਚੈਵ ਮृਗਮ੍ ਆਰਣ੍ਯਕੇਤਕੀਮ੍
ਪਾਵੰਤ, ਸੌ ਪੱਤਰੀ, ਗੰਧਸ਼ੇਫਾਲੀ, ਕੁਬਜਕਾ, ਟਗਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯੂਥਿਕਾਮ੍ ਅਤਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਮਲਂ ਕੁਮੁਦਂ ਪਦ੍ਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਯੂਥਿਕਾ ਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤਾ — ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ — ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਮਲ, ਕਮੁਦ, ਪਦਮ ਤੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ।
ਇਨ੍ਦੀਵਰਂ ਕੋਕਨਦਂ ਕਹ੍ਲਾਰਂ ਚ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ਕੁष੍ਠਂ ਮਾਂਸੀ ਵਾਲਕਂ ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟੀ ਜਾਤਿਪਤ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਨੀਲ ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਸਫੈਦ ਕਮਲ, ਕੁਸ਼ਟ, ਮਾਂਸੀ, ਵਾਲਕਾ, ਕੁੱਕੁਟੀ ਅਤੇ ਜਾਤੀਪੱਤਰ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਲਿਕੋਸ਼ੀਰਮੁਸ੍ਤਂ ਚ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਪਰ੍ਣੀ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਗਨ੍ਧਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਨਲਿਕਾ, ਉਸੀਰਾ, ਮੁਸਤ, ਗ੍ਰੰਥੀਪੱਤਰੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਢੁਕਵੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਮ੍ ਅਗੁਰੁਂ ਤਥਾ ਧੂਪਾਨਿ ਪਿਤृਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ऋषਿਗੁਗ੍ਗੁਲਮ੍ ਏਵ ਚ
ਗੁਗਲ, ਚੰਦਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਾਸ, ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧੂਪਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ ਢੁਕਵੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਗੁਗਲ ਵੀ।
ਰਾਜਮਾषਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਣਕਾਨ੍ ਮਸੂਰਾਨ੍ ਕੋਰਦੂषਕਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰੁषਾਨ੍ ਮਰ੍ਕਟਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੋਦ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਜ ਮਾਸ, ਚਣੇ, ਮਸੂਰ, ਕੋਰਦੂਸ਼, ਵਿਪਰੁਸ਼, ਮਰਕਟ ਅਤੇ ਕੋਦਰਵਾ — ਇਹਨਾਂ ਅਨਾਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹਿषਂ ਚਾਮਰਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਆਵਿਕੈਕਸ਼ਫੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਮ੍ ਔष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਆਵਿਕਂ ਚ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਘृਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਭੈਂਸ, ਚਾਮਰ, ਹਿਰਣ, ਇੱਕ ਖੁਰ ਵਾਲੀ ਭੇਡ, ਮਾਦਾ ਊਠ, ਊਠ, ਭੇਡ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘੀ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਾਲਂ ਵਰੁਣਕਾਕੋਲੌ ਬਹੁਪਤ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨੀਫਲਮ੍ ਜਮ੍ਬੀਰਂ ਰਕ੍ਤਬਿਲ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਤਾਲ ਫਲ, ਵਰੁਣ, ਕਕੋਲਾ, ਬਹੁਪੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਫਲ, ਜੰਬੀਰਾ, ਲਾਲ ਬਿਲਵਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਾ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਸੂਕਰਕੂਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਗਾਵੋ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪੂਤਿਕਂ ਮृਗਨਾਭਿਂ ਚ ਰੋਚਨਾਂ ਪਦ੍ਮਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਮੱਛੀ, ਸੂਰ, ਕਛੂਆ ਅਤੇ ਗਾਂ — ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੂਤਿਕਾ, ਮ੍ਰਿਗਨਾਭੀ, ਰੋਚਨਾ ਅਤੇ ਪਦਮ-ਚੰਦਨ ਵੀ।
ਕਾਲੇਯਕਂ ਤੂਗ੍ਰਗਨ੍ਧਂ ਤੁਰੁष੍ਕਂ ਚਾਪਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪਾਲਙ੍ਕਂ ਚ ਕੁਮਾਰੀਂ ਚ ਕਿਰਾਤਂ ਪਿਣ੍ਡਮੂਲਕਮ੍
ਕਾਲੇਯਕ, ਤੇਜ਼ ਗੰਧ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੁਰੁਸ਼ਕ, ਪਾਲੰਕਾ, ਕੁਮਾਰੀ, ਕਿਰਾਤ ਅਤੇ ਪਿੰਡਮੂਲਕ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।