ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਵੇਦਸਂਤ੍ਯਾਗੀ ਦਾਨਾਗ੍ਨਿਤ੍ਯਾਗਨਿष੍ਠੁਰਃ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਭृਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ऽਥ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਚੁਗਲਖੋਰ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਖਤ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਜਾਂ ਈਰਖਿਆ ਵਾਲਾ—
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਡ੍ ਦੁਰ੍ਧਰਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮੂਢੋ ਦੇਵਲਕਸ੍ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੂਚਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ, ਕਠੋਰ, ਮੂਰਖ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਾ-ਜਾਤੀ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਃ षਣ੍ਢੋ ਗਰ੍ਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ऽਧਮਾਃ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਮੀ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ
ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਪੁੰਸਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਘਟੀਆ ਹੋਣ—ਇਹ ਪੰਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸਤਾਂ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੋ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਂ ਚੈਵਾਵਮਾਨਨਾ ਦਣ੍ਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਆਦਿਧਰ੍ਮਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਾਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਏ, ਅਸਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦਾਨੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਆਨੀਯ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਤਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਉੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ੍ ਤਪਾਂਸਿ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਤਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਦੁਕੂਲਮ੍ ਅਹਤਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਹ, ਅਣਰੰਗਾ ਕੱਪੜਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ 'ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਭੂਤਾਸੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍ ਤਥਾਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਯਤ੍ਰਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਿਸ ਪਿਤਰ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਨ ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਅਪਿ ਯੇ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਸ੍ ਤਾਨ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਨਾਮ, ਗੋਤ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜੇਕਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਯੋਗਿਭ੍ਯ ਏਵ ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਸ੍ਵਧਾਯੈ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਹੋਣ।
ਆਦ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਪੇਤ੍ ਤਦਾ ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣੇ ਵਾਪਿ ਜਪੇਦ੍ ਏਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤਾਰਯਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਪਿਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਖਸ਼ ਵੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੌਮਸੂਤ੍ਰਂ ਨਵਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛਾਣਂ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਂ ਤਥਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਨਵਾਂ ਕੱਪੜਾ, ਕੱਪਾਹ, ਚਾਣਾ, ਪੱਤ-ਉਨ, ਪੱਟ-ਸੂਤਰ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਧਾਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ।
ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ ਚਾਦਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਾਹਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਨ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਥੈਤਾਨਿ ਦਾਤੁਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਨਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਉਲਟ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਨ ਨਿਵੇਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਇष੍ਟੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਸਤਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡਮ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸਦਾ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਗਾਰ੍ਥੀ ਸਤਤਂ ਨਰਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਰ੍ਥੀ ਚ ਮਧ੍ਯਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਪਿਣ੍ਡਂ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਚੈਵ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ ਅਪ੍ਸੁ ਚੈਵ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਿੰਡ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਸ਼੍ ਚ ਵਾਯਸੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕੁਮਾਰਸ਼ਾਲਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਕੁਕ੍ਕੁਟੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ ਪਿੰਡ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਕੁੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਿਣ੍ਡੋਦ੍ਧਰਣਮ੍ ਅਗ੍ਰਤਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ ਤੈਃ ਕਾਮਮ੍ ਉਦ੍ਧ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ
ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਹਟਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤਾਂ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਮ੍ ऋषਿਭਿਃ ਪੁਰਾ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ ਦੋषਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ।
ਯਵੈਰ੍ ਵ੍ਰੀਹਿਤਿਲੈਰ੍ ਮਾषੈਰ੍ ਗੋਧੂਮੈਸ਼੍ ਚਣਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਮੁਦ੍ਗੈਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕੈਃ ਸਰ੍षਪਦ੍ਰਵੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੌ, ਚੌਲ, ਤਿਲ, ਮਾਸ, ਗੇਹੂੰ, ਚਣੇ, ਮੂੰਗ, ਕਾਲਾ ਚੌਲ ਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਵਾਰੈਰ੍ ਹਸ੍ਤਿਸ਼੍ਯਾਮਾਕੈਃ ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਭਿਸ੍ ਤਥਾਰ੍ਘਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਤਿਕਾਂ ਸਤੂਲਿਕਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਚੌਲ, ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ ਕਾਲਾ ਚੌਲ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਤਿਕਾ ਤੇ ਸਤੂਲਿਕਾ ਵੀ ਦੇਵੇ।
ਆਮ੍ਰਮ੍ ਆਮ੍ਰਾਤਕਂ ਬਿਲ੍ਵਂ ਦਾਡਿਮਂ ਬੀਜਪੂਰਕਮ੍ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਮਲਕਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਪਰੂषਕਮ੍
ਆਮ, ਜੰਗਲੀ ਆਮ, ਬੈਲ, ਦਾਣਾ, ਬੀਜਪੂਰ, ਪੂਰਬੀ ਆਵਲਾ, ਦੁੱਧ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਖਜੂਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਙ੍ਗਂ ਚ ਸਖਰ੍ਜੂਰਂ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨੀਲਕਪਿਤ੍ਥਕਮ੍ ਪਟੋਲਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਲਂ ਚ ਕਰ੍ਕਨ੍ਧੂਬਦਰਾਣਿ ਚ
ਨਾਰੰਗੀ, ਖਜੂਰ, ਅੰਗੂਰ, ਨੀਲਾ ਕਪਿੱਠ, ਪਟੋਲਾ, ਪ੍ਰਿਯਾਲਾ, ਕਰਕੰਧੂ ਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਙ੍ਕਤਂ ਵਤ੍ਸਕਂ ਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਰੁਰ੍ ਵਾਰਕਾਨ੍ ਅਪਿ ਏਤਾਨਿ ਫਲਜਾਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੇਯਾਨਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਵਿਕੰਕਟਾ, ਵਤਸਕਾ, ਕਸਤਵਾਰੂ ਤੇ ਵਾਰਕਾ — ਇਹ ਫਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੁਡਸ਼ਰ੍ਕਰਮਤ੍ਸ੍ਯਣ੍ਡੀ ਦੇਯਂ ਫਾਣਿਤਮੂਰ੍ਮੁਰਮ੍ ਗਵ੍ਯਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਤੈਲਂ ਚ ਤਿਲਸਂਭਵਮ੍
ਗੁੜ, ਚੀਨੀ, ਮਤਸਯੰਡੀ, ਫਾਣਿਤ, ਮੂਰਮੁਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਸਾਗਰੋਤ੍ਥਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਾਰਸਂ ਤਥਾ ਨਿਵੇਦਯੇਚ੍ ਛੁਚੀਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨ੍
ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਲੂਣ, ਸਾਰਸ ਲੂਣ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਸੁਗੰਧ — ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੇਸਰ — ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਤਨ੍ਦੁਲੀਯਂ ਵਾਸ੍ਤੁਕਂ ਮੂਲਕਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਕਮ੍ ਆਰਣ੍ਯਕਂ ਚਾਪਿ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯ੍ ਅਮੂਨਿ ਚ
ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਚੌਲਾਈ, ਵਾਸਤੁਕਾ, ਮੂਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਗ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤਿਚਮ੍ਪਕਲੋਧ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਬਾਣਬਰ੍ਬਰੀ ਵृਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਾਟਰੂषਂ ਚ ਤੁਲਸੀ ਤਿਲਕਂ ਤਥਾ
ਜਾਤੀ, ਚੰਪਾ, ਲੋਧਰ, ਮੱਲਿਕਾ, ਬਾਣਾ, ਬਰਬਰੀ, ਵ੍ਰਿੰਤਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅਟਰੂਸ਼ਾ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਤਿਲਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।