ਯਾ ਗੀਤਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਐਲਸ੍ਯਾਸੀਨ੍ ਮਹੀਪਤੇਃ ਕਦਾ ਨਃ ਸਂਤਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਭਵਿਤਾ ਸੁਤਃ
ਜੋ ਗੀਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਐਲ ਲਈ ਗਾਇਆ ਸੀ—ਕਦੋਂ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ?
ਯੋ ਯੋਗਿਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਾਨ੍ ਨੋ ਭੁਵਿ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਗਯਾਯਾਮ੍ ਅਥਵਾ ਪਿਣ੍ਡਂ ਖਡ੍ਗਮਾਂਸਂ ਤਥਾ ਹਵਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਕਾਲਸ਼ਾਕਂ ਤਿਲਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤृਪ੍ਤਯੇ ਕृਸਰਂ ਚ ਨਃ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਚ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਖਡ੍ਗਮਾਂਸਂ ਪਰਂ ਹਵਿਃ
ਕਾਲਾ ਸਾਗ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ, ਅਤੇ ਦਾਲ-ਚੌਲ ਸਾਡੇ ਸੰਤੋਖ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਭੇਟ, ਸੁਖਮਈ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਮ ਹੈ।
ਵਿषਾਣਵਰ੍ਜਂ ਸ਼ਿਰਸ ਆ ਪਾਦਾਦ੍ ਆਸ਼ਿषਾਮਹੇ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਘਾਸੁ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤ੍ਰੈਯੋਦਸ਼ੀ ਤੇ ਮਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਸਰ੍ਪਿਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਯਸਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਪਿਤॄਨ੍ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਨਰਃ
ਮਧੂ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲੀ ਖੀਰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਾਨ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਨ੍ ਸਕਲਾਨ੍ ਪਾਪਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਮੋਚਨਮ੍ ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਤਾਰਕਾਃ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਗ੍ਰਹ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਪਿਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਯੁ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਤਥਾਪਰਾਹ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਾਤ੍ ਪਿਤॄਣਾਮ੍ ਅਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਪਿਤਰ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਪਹਿਰ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਗਤੇਨੈਤਾਨ੍ ਸਦਨੇ ऽਭ੍ਯਾਗਤਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ ਆਚਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਆਸਨੇषੂਪਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਣ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਭੋਜ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛੇਚ੍ ਚ ਆਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਅਨੁਮੋਦਿਤਃ ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਜਯੇਚ੍ ਚ ਤਥਾਤਿਥੀਨ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ, ਫਿਰ ਨਿੱਤ ਦੀ ਕਰਮ ਕਰਨੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਕੇਚਿਦ੍ ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਆਚਰੇਤ੍
ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿੱਤ ਦੀ ਕਰਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਬਾਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਸਹ ਭृਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਨਰਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਃ ਯਥਾ ਚ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਤੋषੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਆਵੇ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਾਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ ਕੁਨਖੀ ਕ੍ਲੀਬਃ ਕ੍ਸ਼ਯੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲੀ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ, ਨਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਹੋਵੇ, ਨਪੁੰਸਕ, ਕਸ਼ੀ, ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ।
ਸ਼੍ਯਾਵਦਨ੍ਤੋ ऽਥ ਖਲ੍ਵਾਟਃ ਕਾਣੋ ऽਨ੍ਧੋ ਬਧਿਰੋ ਜਡਃ ਮੂਕਃ ਪਙ੍ਗੁਃ ਕੁਣਿਃ षਣ੍ਢੋ ਦੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾ ਵ੍ਯਙ੍ਗਕੇਕਰੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ ਹੋਣ, ਸਿਰ ਮੂੰਡਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਹੋਵੇ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬਹਿਰਾ, ਮੂਰਖ, ਗੂੰਗਾ, ਲੰਗੜਾ, ਟੇਢਾ, ਨਪੁੰਸਕ, ਮਾੜੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਵਿਗੜੇ ਹੋਣ।
ਕੁष੍ਠੀ ਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕੁਬ੍ਜੋ ਵਾਮਨੋ ਵਿਕਟੋ ऽਲਸਃ ਮਿਤ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ ਦੁष੍ਕੁਲੀਨਃ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਕੋੜ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਰ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿੱਕਾ, ਅਜੀਬ ਅਕਲ-ਸਾਕਤ, ਆਲਸੀ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਮਾੜੀ ਕੁਲ ਦਾ, ਪਸ਼ੂ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਾ ਪਰਿਵੇਦਨਿਕਾਸੁਤਃ ਵृषਲੀਪਤਿਸ੍ ਤਤ੍ਸੁਤਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਵੇਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਗ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਰੁਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ।
ਵृषਲੀਪੁਤ੍ਰਸਂਸ੍ਕਰ੍ਤਾ ਅਨੂਢੋ ਦਿਧਿषੂਪਤਿਃ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਕੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਭृਤਕਾਧ੍ਯਾਪਿਤਸ਼੍ ਚ ਯਃ
ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਣਵਿਆਹਿਆ, ਬਾਂਝ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ—
ਸੂਤਕਾਨ੍ਨੋਪਜੀਵੀ ਚ ਮृਗਯੁਃ ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਤੇਨਃ ਪਤਿਤੋ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧੁषਿਃ ਸ਼ਠਃ
ਜੋ ਸੂਤਕ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸੋਮਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਚੋਰ, ਜਾਤ ਤੋਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਈ ਜਾਂ ਧੋਖੇਬਾਜ਼—
ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਵੇਦਸਂਤ੍ਯਾਗੀ ਦਾਨਾਗ੍ਨਿਤ੍ਯਾਗਨਿष੍ਠੁਰਃ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਭृਤ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ऽਥ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਚੁਗਲਖੋਰ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਖਤ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਨੌਕਰ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਜਾਂ ਈਰਖਿਆ ਵਾਲਾ—
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਡ੍ ਦੁਰ੍ਧਰਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਮੂਢੋ ਦੇਵਲਕਸ੍ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੂਚਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਕਾਰਸ਼੍ ਚ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ, ਕਠੋਰ, ਮੂਰਖ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਾ-ਜਾਤੀ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ।
ਅਯਾਜ੍ਯਯਾਜਕਃ षਣ੍ਢੋ ਗਰ੍ਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਯੇ ऽਧਮਾਃ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਮੀ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਦੂषਕਾਃ
ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਪੁੰਸਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਘਟੀਆ ਹੋਣ—ਇਹ ਪੰਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸਤਾਂ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹੋ ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਂ ਚੈਵਾਵਮਾਨਨਾ ਦਣ੍ਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਤ੍ਵਾਗਮਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਆਦਿਧਰ੍ਮਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਾਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਏ, ਅਸਲ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦਾਨੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਮ੍ ਆਨੀਯ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਤਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਵਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਉੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ੍ ਤਪਾਂਸਿ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦੇਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਵੇਦ ਜਾਂ ਤਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕੌਸ਼ੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਦੁਕੂਲਮ੍ ਅਹਤਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਾਨਿ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਰੇਸ਼ਮ, ਲਿਨਨ, ਕਪਾਹ, ਅਣਰੰਗਾ ਕੱਪੜਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ 'ਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਭੂਤਾਸੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍ ਤਥਾਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਯਤ੍ਰਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਿਸ ਪਿਤਰ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਨ ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਅਪਿ ਯੇ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤृਪ੍ਤਿਸ੍ ਤਾਨ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਨਾਮ, ਗੋਤ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜੇਕਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।