ਰੁਕ੍ਮੇषੁਃ ਪृਥੁਰੁਕ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਜ੍ਯਾਮਘਃ ਪਾਲਿਤੋ ਹਰਿਃ ਪਾਲਿਤਂ ਚ ਹਰਿਂ ਚੈਵ ਵਿਦੇਹੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਦਦੌ
ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ, ਜਯਾਮਘ, ਪਾਲਿਤ ਤੇ ਹਰੀ—ਪਾਲਿਤ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਕ੍ਮੇषੁਰ੍ ਅਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰੁਕ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਰਾਜਾ ਜ੍ਯਾਮਘੋ ऽਵਸਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਮੇ
ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਪਰ ਜਯਾਮਘ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ ਚਾਵਬੋਧਿਤਃ ਜਗਾਮ ਧਨੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਧ੍ਵਜੀ ਰਥੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਵੀਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਕੂਲਮ੍ ਏਕਾਕੀਮ੍ ਏਕਲਾਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਵਤੀਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤ੍ਯਾਮ੍ ਉਵਾਸ ਸਃ
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਵਤ ਪਹਾੜ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਕਤਿਮਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜ੍ਯਾਮਘਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾ ਬਲਵਤੀ ਸਤੀ ਅਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ ਰਾਜਾ ਵੈ ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਿਨ੍ਦਤ
ਜਯਾਮਘ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਬਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਲਵਤੀ ਤੇ ਸਤੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਵਿਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਸਃ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਸ੍ਨੁषੇਤਿ ਸ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਮਿਲੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ 'ਨੂਹ' ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵੀ ਕਸ੍ਯ ਦੇਵ ਸ੍ਨੁषੇਤਿ ਵੈ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦ੍ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਜ੍ਯਾਮਘੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਨੂਹ ਹੈ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਾਮਘ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਯਸ੍ ਤੇ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯੋਪਪਾਦਿਤਾ
'ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ।'
ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਦਰ੍ਭਂ ਸੁਭਾਗਾ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾ ਪਰਿਣਤਾ ਸਤੀ
ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਿਦਰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੌ ਸ੍ਨੁषਾਯਾਂ ਕ੍ਰਥਕੈਸ਼ਿਕੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਵਿਦਰ੍ਭੋ ऽਜਨਯਚ੍ ਛੂਰੌ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਫਿਰ ਵਿਦਰਭ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਤੋਂ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਕ੍ਰਥ ਅਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕ—ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਭੀਮੋ ਵਿਦਰ੍ਭਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਕੁਨ੍ਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ऽਭਵਤ੍ ਕੁਨ੍ਤੇਰ੍ ਧृष੍ਟਃ ਸੁਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਰਣਧृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਭੀਮ ਵਿਦਰਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਕੁੰਤੀ ਜਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਣਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਧृष੍ਟਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਆਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ਼੍ ਚ ਬਲੀ ਵਿषਹਰਸ਼੍ ਚ ਸਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਆਵੰਤ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਹਰ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵ੍ਯੋਮਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੋ ਜੀਮੂਤ ਉਚ੍ਯਤੇ ਜੀਮੂਤਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਕृਤਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭੀਮਰਥਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਯੋਮ ਸੀ; ਵਯੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੀਮੂਤ ਸੀ; ਜੀਮੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਰਥਾ ਸੀ।
ਅਥ ਭੀਮਰਥਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਵਰਥਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਭੀਮਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਵਰਥਾ ਸੀ; ਨਵਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਸ਼ਰਥਾ ਸੀ, ਤੇ ਦਸ਼ਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਰਮ੍ਭਃ ਕਾਰਮ੍ਭਿਰ੍ ਦੇਵਰਾਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਨृਪਃ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਕਰੰਭਾ ਜਣਿਆ; ਕਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਰਾਤਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ; ਦੇਵਰਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਧਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦੇਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਃ ਮਧੂਨਾਂ ਵਂਸ਼ਕृਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਧੁਰ੍ ਮਧੁਰਵਾਗ੍ ਅਪਿ
ਦੇਵਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਧੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਧੋਰ੍ ਜਜ੍ਞੇ ऽਥ ਵੈਦਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁਦ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਐਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੀ ਚਾਭਵਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਧੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਮਧੁਰ ਤੇ ਵਿਦਰਭੀ ਤੋਂ ਪੁਰੁਦਵਨ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ; ਮਧੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।
ਸਤ੍ਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ ਇਮਾਂ ਵਿਸृष੍ਟਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਜ੍ਯਾਮਘਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾ
ਸਤਵਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ। ਜਯਾਮਘਾ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਵਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਾਨ੍ ਭਾਗਿਨਂ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਨृਪਮ੍
ਸਤਵਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਭਾਗਿਨ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੇ ਰਾਜਾ।
ਅਨ੍ਧਕਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵृष੍ਣਿਂ ਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਹ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਯਦੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਵੀ ਜਣੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯੌ ਬਾਹ੍ਯਕਾਥੋਪਬਾਹ੍ਯਕਾ ਆਸ੍ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤਯੋਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਬਹਵਃ ਸੁਤਾਃ
ਭਜਮਾਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ, ਅਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਕ੍ਰਿਮਿਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰਮਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰਂਜਯਃ ਏਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਕ੍ਰਿਮੀ, ਕ੍ਰਮਣ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਪੁਰੰਜਯ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਆਯੁਤਾਜਿਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਜਿਚ੍ ਛਤਾਜਿਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਦਾਸਕਃ ਉਪਬਾਹ੍ਯਕਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਆਯੁਤਾਜਿਤ, ਸਹਸਰਾਜਿਤ, ਸ਼ਤਾਜਿਤ ਤੇ ਦਾਸਕਾ—ਇਹ ਭਜਮਾਨਾ ਤੇ ਉਪਬਾਹਿਕਾ-ਸ੍ਰੰਜਯੀ ਤੋਂ ਜਣੇ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਾਵृਧੋ ਰਾਜਾ ਚਚਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਯੁਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਪਸਾ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾ ਜਲਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸਦੋਪਸ੍ਪृਸ਼ਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਪਗਾ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੁਹਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਦਰਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਭਿਪਰੀਤਾ ਸਾ ਨ ਜਗਾਮੈਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ ਨਰਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਿਮ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ, ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤੁ ਤਾਂ ਨਾਰੀਂ ਯਸ੍ਯਾਮ੍ ਏਵਂਵਿਧਃ ਸੁਤਃ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਹਾਨੁਗਾ
ਉਹ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਗਾ।
ਅਥ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਨृਪਤਿਂ ਤਾਮ੍ ਇਯੇष ਚ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਗਰ੍ਭਂ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ ਅਥ ਸਾ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸਿ ਸੁषੁਵੇ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਤ੍ਰ ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ — ਬਭਰੂ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।