ਪਾਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਅਰ੍ਘਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍ ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਜਪਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ ਛੇषਮ੍ ਆਚਰੇਤ੍
ਤਿੰਨ ਪਾਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਪਾਤਰ ਤੋਂ, ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; 'ਇਹ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ' ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਕੀ ਰਸਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਤਾਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟਾ ਰਸਮ ਐਸੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਤਿਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਨਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਮृਤਾਹਨਿ ਚ ਤਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਿਧਿਚੋਦਿਤਮ੍
ਹਰ ਸਾਲ, ਮਰਣ ਦੀ ਤਰੀਕ 'ਤੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਭਾਵੇ ਸਪਿਣ੍ਡਾਸ੍ ਤੁ ਤਦਭਾਵੇ ਸਹੋਦਰਾਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਏਤਂ ਵਿਧਿਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸੁਤਾਃ ਸੁਤਾਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ; ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭਰਾ ਕਰਣ; ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਤਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਵ੍ਯਾਮੁष੍ਯਾਯਣਸਂਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੁ ਮਾਤਾਮਹਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਦੋ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰ੍ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੈਰ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵਾਭਾਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤॄਣਾਮ੍ ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੌਕੇ-ਮੌਕੇ ਦੇ ਸ੍ਰਾਦ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦਭਾਵੇ ਚ ਨृਪਤਿਃ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾਮ੍ ਤਜ੍ਜਾਤੀਯੈਰ੍ ਨਰੈਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਾਹਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ ਪਰਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੇ ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਯਤਃ ਏਤਾ ਵਃ ਕਥਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਸ੍ ਤਥਾ
ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਸਬੰਧੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿੱਤ ਤੇ ਮੌਕੇ-ਮੌਕੇ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਰ ਨਿੱਤ ਤੇ ਮੌਕੇ-ਮੌਕੇ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਦੀ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮੰਨੋ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਨਿਯਤਃ ਕਾਲਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਯਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਸ ਕਰਮ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਲੇਪਭੁਜਂ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਃ ਪਿਤृਪਿਣ੍ਡਤਃ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਯਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ऽਨ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਲੇਪਭੁਜੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੌਥਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਬਨ੍ਧਤੋ ਹੀਨਮ੍ ਉਪਭੋਗਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ ਪਿਤਾ ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਵੀ ਸਬੰਧ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਸੀਮਤ ਭੋਗ ਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡਸਂਬਨ੍ਧਿਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਲੇਪਸਂਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੁਰਖ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ ਤੇषਾਂ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਸਪ੍ਤਮਃ ਇਤ੍ਯ੍ ਏष ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸਾਪ੍ਤਪੌਰੁषਃ
ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰਖ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੱਤਵਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਤ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
ਯਜਮਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਭੁਜਸ੍ ਤਥਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਕੌਕਸਃ
ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਯੇ ऽਪਿ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਚ ਭੂਤਾਦਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯਜਮਾਨੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜੋ ਜੰਤੂ ਜਨਮ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ, ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਸਮਾਪ੍ਯਾਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇਨ ਯੇਨ ਵਦਾਮਿ ਤਤ੍ ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਕਿਰਣਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਉਪਾਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ ਯਦ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਥਂ ਭੂਮੌ ਪਤਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਾਣੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਧੋਣ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ—
ਤੇਨ ਯੇ ਤਰੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਯਾਸ੍ ਤੁ ਗਨ੍ਧਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੁੱਖ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਾਭਿਰ੍ ਆਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯੇ ਕੁਲੇ ਗਤਾਃ ਉਦ੍ਧृਤੇष੍ਵ੍ ਅਥ ਪਿਣ੍ਡੇषੁ ਯਾਸ਼੍ ਚਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾ ਭੁਵਿ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦ ਪਿੰਡ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਾਭਿਰ੍ ਆਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੇषਾਂ ਯੇ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਲੇ ਗਤਾਃ ਯੇ ਚਾਦਨ੍ਤਾਃ ਕੁਲੇ ਬਾਲਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਾਦ੍ ਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਦੰਦ ਰਹਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਆਹਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨਧਿਕਾਰਾਃ ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਜਲਾਸ਼ਿਨਃ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਚਾਮਤਾਂ ਯਚ੍ ਚ ਯਜ੍ ਜਲਂ ਚਾਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼ੌਚਜਮ੍
ਜੋ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫਾਈ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਏਵਂ ਯੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯਸ਼੍ ਚ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਭੋਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਜਮਾਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੁਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਲਾਨ੍ਨਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟ ਏਵ ਵਾ ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਚ ਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਗਤਾਃ
ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਆਹਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਪ੍ਯਾਯਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕ੍ਰਿਯਾਵਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਥੈਰ੍ ਯਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਰੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਆਹਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨ ਚਾਣ੍ਡਾਲਪੁਲ੍ਕਸਾਦ੍ਯਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਏਵਮ੍ ਆਪ੍ਯਾਯਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਹੂਨਾਮ੍ ਏਵ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਹਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਕੇਨਾਪਿ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਲੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸੀਦਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸਂਯਤੇष੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿषੁ
ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਹਨ।
ਅਵਦਾਤੇषੁ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਮਧੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਃ षਡਙ੍ਗਵਿਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਦਵਾਨ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾਪਿਤृਪਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਃ ਸਾਮਵੇਦਵਿਤ੍ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਪੁਰੋਹਿਤਾਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਭਗਤ, ਮਾਤਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਕ, ਕੁਟੰਬ ਪੰਡਤ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।