ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਨਾਧਿਕਂ ਤੇ ਤਤੋ ਜਗੌ ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਬृਹਦਾਰਣ੍ਯਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਮਧੁ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਦਾਰਣਯਕ ਵੀ ਜਪੇ।
ਜਜਾਪ ਵੈषਾਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸੌਰਂ ਸਪੌਰੁषਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾ ਸ੍ਥ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜਪ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?'
ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਸਕृਤ੍ ਤੋਯਂ ਦਦੌ ਮੌਨਵਿਮੋਚਨਮ੍ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ, ਮੌਨ ਤੋੜਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ। ਪਿੰਡ ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧੈਕੈਕਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਵਾਰਾਹੋ ਭੂਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ, ਫਿਰ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਕਰਦੀ। ਵਾਰਾਹ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮ੍ ਉਪਰਿ ਚਾਸਨਮ੍ ਸਤਿਲੇषੁ ਸਮੂਲੇषੁ ਕੁਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਪਰ ਆਸਨ ਰੱਖਦੀ। ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭੇਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀ ਦਧੀਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੀ। 'ਧਰਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦੇਂਦੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਸ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'। ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਮਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਾਪਣੋਚ੍ਛਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਲੇਪਭੁਜੇष੍ਵ੍ ਅਦਾਤ੍ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਾਸਾਂਸਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪਿੰਡ ਨਿਵਾਪਣ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਉਚਸ਼ਿਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਪਿਤਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਜਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਧੌਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਨਵਾਨਿ ਚ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਦੋ ਅੰਗੂਠੇ ਚੌੜੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦੀ।
ਆਚਮ੍ਯਾਚਾਮਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪੈਤ੍ਰਾਨ੍ ਆਦੌ ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪਃ ਸੁਮਨੋਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਸਤਿਲਾਮ੍ਬੁ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਆਦੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ। 'ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਅਖੰਡ ਰਹੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਜਪੇਚ੍ ਚਾਘਮਰ੍षਣਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਤੁ ਜਪੇਦ੍ ਯਨ੍ ਮੇ ਨਾਮ ਇਤੀਰਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਜਪਦੀ। ਫਿਰ ਹਟ ਕੇ, 'ਮੇਰਾ ਜੋ ਨਾਮ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਜਪਦੀ।
ਗृਹਾਨ੍ ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਦਤ੍ਤ ਧਨਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰ ਦਿਓ। ਅਰਘ ਪਾਤਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ pavitrak ਘਾਸ ਰੱਖਦੀ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਤਿ ਕੋਕਾਤੋਯਮ੍ ਅਥੋ ऽਜਪਤ੍ ਹਿਮਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁਤਿਲਾਨ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖਦੀ, ਫਿਰ ਕੋਕਾ ਪਾਣੀ ਸੂਕਤ ਜਪਦੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਠੰਢਾ ਦੂਧ, ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਤਿਲ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਪੈਤृਕੈਸ੍ ਤੁ ਸੋਰਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਨਾਵਤਰ੍ਪਯਨ੍ ਰਜਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਗਦਾਧਰਃ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ 'ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ, ਤਦ ਗਦਾਧਰ ਦੇਵ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰੀ।
ਸਂਵਿਭਾਗਂ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਸ੍ਵਦ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ।' ਕਿਸੇ ਨੇ 'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ' ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ऽਭਿਰਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵੈ ਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੈਰ੍ ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ,' ਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, 'ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਪਾਣਾਵ੍ ਆਦਾਯ ਤਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੁਗਤਸ੍ ਤਦਾ ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ ਇਤਿ ਪਠਨ੍ ਬਹਿਰ੍ ਵੇਦਿ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, 'ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ' ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਜਲੇਨਾਸਾਵ੍ ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਅਲਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਵਾਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਸ਼ਿषਮ੍
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਪਸਵਿਆ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਦੂਬ ਦੇ ਤਣੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਅਸੀਸ ਮੰਗੀ।
ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਤੈਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਸਮੀਰਿਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਉਪਾਵृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ,' ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਾਨਿ ਦਦੌ ਚੈषਾਂ ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੂਕਰਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਪਿਣ੍ਡਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਧ੍ਯਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੈਠਕਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਤੇ ਸੂਅਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਮੱਧਲਾ ਪਿੰਡ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਛਾਯਾਮਯੀ ਮਹੀ ਪਤ੍ਨੀ ਤਸ੍ਯੈ ਪਿਣ੍ਡਮ੍ ਅਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਆਧਤ੍ਤ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਰੂਪਿਣੀ
ਛਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਗਰਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਪਿਣ੍ਡਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍ ਵਿਸਰ੍ਜਨਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੂਰ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਕੋਕਾ ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਕਰਂ ਵਚਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਿਵਸ੍ਥਾ ਹਿਮਭਾਨੁਨਾ
ਕੋਕਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿਮ-ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਏ ਸੀ।"
ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਾਃ ਤਦ੍ ਏਵਂ ਭਵਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰਸਾਤਲਮ੍
"ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੋਗੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੋਗੇ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।"
ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਸ੍ ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ ਯੋਗਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਤਤ੍ ਤੇ ਭੂਯੋ ऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਿ ਨਃ ਸਦਾ
ਯੋਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਿਭੋ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਵ ਸ਼ੂਕਰ ਸੋਮੋ ऽਧਿਦੇਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਯੋਗਧृਕ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਸੂਮ, ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਜੋਗ ਸਦਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।
ਯੋਗਾਧਾਰਸ੍ ਤਥਾ ਸੋਮਸ੍ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਸਦਾ ਵਾਸੋ ਭਵਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਯੋਗਤਃ
ਸੂਮ ਜੋਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਹੀਏ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਕੇषਾਂਚਿਨ੍ ਮਾਸਂ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਨਃ ਊਰ੍ਜਾ ਚੇਯਂ ਹਿ ਨਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਧਾਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕਈਆਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਤਨੀ, 'ਸਵਧਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਭਵਤ੍ਵ੍ ਏषੈਵ ਯੋਗਾਢ੍ਯਾ ਯੋਗਮਾਤਾ ਚ ਖੇਚਰੀ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਵਾਰਾਹੋ ਭੂਤਭਾਵਨਃ
ਇਹ ਜੋਗ ਵਿਚ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।