ਯਨ੍ ਮੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਇਤਿ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇ ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਪੁष੍ਪਮ੍ ਅਪਸਵ੍ਯਤਃ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼, ਤਿਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਾਤਾਮਹੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਵਿਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹਕ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਿਲਕੁਸ਼ਾਕੁਲਮ੍
'ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਘੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤਚ੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤਤੋ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤੈਃ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਚ ਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ?' ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਹੁਤਿਤ੍ਰਿਤਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋਮਾਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਯਮਾਯ ਚ ਯੇ ਮਾਮਕਾਇਤਿ ਚ ਜਪੇਦ੍ ਯਜੁਃਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਯਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਸੱਤ ਯਜੁਸ ਉਚਾਰੇ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ' ਆਖ ਕੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ।
ਹੁਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਦਦੌ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਹੁਤਿਕਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਪਿਤਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਤੋ ऽਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਨਂ ਸਰਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਦਦੌ ਪਾਯਸਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਟਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਨਾਲ ਹੀ ਖੀਰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ ਏਕਦਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਪਰ੍ਯੁषਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਾਕਂ ਬਹੁਫਲਂ षਡ੍ਰਸਮ੍ ਅਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤਾਜਾ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਗਰਮ, ਬਿਨਾ ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ, ਘੱਟ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵੱਧ ਫਲ, ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੇਦਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਸ੍ਵਨ੍ਨਮ੍ ਆਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਮਧੂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਿੰਡ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਵਲ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਪृਥਿਵੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਧੁਵਾਤਾਤृਚਂ ਜਗੌ ਭੁਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਜਪਨ੍ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਪ੍ਰਥਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਮਧੁਵਾਤਾ ਸੂਕਤ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਨਾਧਿਕਂ ਤੇ ਤਤੋ ਜਗੌ ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਬृਹਦਾਰਣ੍ਯਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਮਧੁ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਦਾਰਣਯਕ ਵੀ ਜਪੇ।
ਜਜਾਪ ਵੈषਾਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸੌਰਂ ਸਪੌਰੁषਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾ ਸ੍ਥ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜਪ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?'
ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਸਕृਤ੍ ਤੋਯਂ ਦਦੌ ਮੌਨਵਿਮੋਚਨਮ੍ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ, ਮੌਨ ਤੋੜਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ। ਪਿੰਡ ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧੈਕੈਕਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਵਾਰਾਹੋ ਭੂਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ, ਫਿਰ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਕਰਦੀ। ਵਾਰਾਹ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮ੍ ਉਪਰਿ ਚਾਸਨਮ੍ ਸਤਿਲੇषੁ ਸਮੂਲੇषੁ ਕੁਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਪਰ ਆਸਨ ਰੱਖਦੀ। ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭੇਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀ ਦਧੀਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੀ। 'ਧਰਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦੇਂਦੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਸ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'। ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਮਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਾਪਣੋਚ੍ਛਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਲੇਪਭੁਜੇष੍ਵ੍ ਅਦਾਤ੍ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਾਸਾਂਸਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪਿੰਡ ਨਿਵਾਪਣ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਉਚਸ਼ਿਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਪਿਤਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਜਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਧੌਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਨਵਾਨਿ ਚ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਦੋ ਅੰਗੂਠੇ ਚੌੜੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦੀ।
ਆਚਮ੍ਯਾਚਾਮਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪੈਤ੍ਰਾਨ੍ ਆਦੌ ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪਃ ਸੁਮਨੋਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਸਤਿਲਾਮ੍ਬੁ ਪਿਤृष੍ਵ੍ ਆਦੌ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇषੁ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ। 'ਇਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਅਖੰਡ ਰਹੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿੰਦੀ।
ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਜਪੇਚ੍ ਚਾਘਮਰ੍षਣਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਯ ਤੁ ਜਪੇਦ੍ ਯਨ੍ ਮੇ ਨਾਮ ਇਤੀਰਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਜਪਦੀ। ਫਿਰ ਹਟ ਕੇ, 'ਮੇਰਾ ਜੋ ਨਾਮ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਜਪਦੀ।
ਗृਹਾਨ੍ ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਦਤ੍ਤ ਧਨਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਿਣ੍ਡਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰ ਦਿਓ। ਅਰਘ ਪਾਤਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ pavitrak ਘਾਸ ਰੱਖਦੀ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਤਿ ਕੋਕਾਤੋਯਮ੍ ਅਥੋ ऽਜਪਤ੍ ਹਿਮਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁਤਿਲਾਨ੍ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖਦੀ, ਫਿਰ ਕੋਕਾ ਪਾਣੀ ਸੂਕਤ ਜਪਦੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਠੰਢਾ ਦੂਧ, ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਤਿਲ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਪੈਤृਕੈਸ੍ ਤੁ ਸੋਰਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਨਾਵਤਰ੍ਪਯਨ੍ ਰਜਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਗਦਾਧਰਃ
ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ 'ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ' ਕਿਹਾ, ਤਦ ਗਦਾਧਰ ਦੇਵ ਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦਾਨ ਕਰੀ।
ਸਂਵਿਭਾਗਂ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਸ੍ਵਦ੍ ਇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਂਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ।' ਕਿਸੇ ਨੇ 'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ' ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ऽਭਿਰਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵੈ ਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤੈਰ੍ ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ,' ਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, 'ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਪਾਣਾਵ੍ ਆਦਾਯ ਤਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨੁਗਤਸ੍ ਤਦਾ ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ ਇਤਿ ਪਠਨ੍ ਬਹਿਰ੍ ਵੇਦਿ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, 'ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ' ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਜਲੇਨਾਸਾਵ੍ ਅਪਸਵ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ਅਲਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਵਾਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਸ਼ਿषਮ੍
ਕੋਟੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਪਸਵਿਆ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਦੂਬ ਦੇ ਤਣੇ ਲੱਭ ਕੇ, ਅਸੀਸ ਮੰਗੀ।
ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਤੈਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਸਮੀਰਿਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਉਪਾਵृਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡੇ ਦਾਨੀ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ,' ਤੇ ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।