ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ ਤੁ ਯਵੌषਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼ਸਂਭਵਾਃ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਹਿ ਤੇ
ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਜੋ ਜੌ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਦੇਵਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਚੈਵ ਹਿ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਰਾਚਰੇ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਕृਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਇਹ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ।
ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਕੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਕ ਵਾਲੇ ਜੌ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਬਣਾਕੇ, ਸੂਕਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਆਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਆਵਾਹਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚ ਤੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਵਾਹਯੇਚ੍ ਛੁਚਿਃ
ਮੈਂ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਾਨਵ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ 'ਬੁਲਾਓ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮੂਲਾਗ੍ਰਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਤਿਲਾਨ੍ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਜਾਨਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਦੌ ਸਵ੍ਯੇਨ ਚਾਸਨਮ੍
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੜ ਤੇ ਚੋਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਤੇ ਤਿਲ knees ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਜਾਨੁਸਂਸ੍ਥੇਨ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਤਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਵਾਰਾਹਃ ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਨ ਇਤੀਰਯਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਆਉਣ।'
ਅਪਹਤੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਸਵ੍ਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਵਾਹਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ ਪਿਤਰੋ ਮਨੋਜਰਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਇਤੀਰਯਨ੍ ਸਂਵਤ੍ਸਰੈਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ,' ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਘ ਰੱਖਿਆ।
ਯਾਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤਾ ਵਾਚੋ ਯਨ੍ ਮੈਤਿ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤੁਃ ਯਨ੍ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਾਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਹ ਅਮਰ ਬੋਲ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਯਨ੍ ਮੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਇਤਿ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇ ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਪੁष੍ਪਮ੍ ਅਪਸਵ੍ਯਤਃ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼, ਤਿਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਾਤਾਮਹੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਵਿਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹਕ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਿਲਕੁਸ਼ਾਕੁਲਮ੍
'ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਘੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤਚ੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤਤੋ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤੈਃ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਚ ਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ?' ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਹੁਤਿਤ੍ਰਿਤਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋਮਾਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਯਮਾਯ ਚ ਯੇ ਮਾਮਕਾਇਤਿ ਚ ਜਪੇਦ੍ ਯਜੁਃਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਯਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਸੱਤ ਯਜੁਸ ਉਚਾਰੇ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ' ਆਖ ਕੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ।
ਹੁਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਦਦੌ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਹੁਤਿਕਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਪਿਤਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਤੋ ऽਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਨਂ ਸਰਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਦਦੌ ਪਾਯਸਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਟਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਨਾਲ ਹੀ ਖੀਰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ ਏਕਦਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਪਰ੍ਯੁषਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਾਕਂ ਬਹੁਫਲਂ षਡ੍ਰਸਮ੍ ਅਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤਾਜਾ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਗਰਮ, ਬਿਨਾ ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ, ਘੱਟ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵੱਧ ਫਲ, ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੇਦਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਸ੍ਵਨ੍ਨਮ੍ ਆਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਮਧੂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਿੰਡ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਵਲ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਪृਥਿਵੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਧੁਵਾਤਾਤृਚਂ ਜਗੌ ਭੁਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਜਪਨ੍ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਪ੍ਰਥਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਮਧੁਵਾਤਾ ਸੂਕਤ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਨਾਧਿਕਂ ਤੇ ਤਤੋ ਜਗੌ ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਬृਹਦਾਰਣ੍ਯਕਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਢੰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਮਧੁ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਦਾਰਣਯਕ ਵੀ ਜਪੇ।
ਜਜਾਪ ਵੈषਾਂ ਜਾਪ੍ਯਂ ਤੁ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸੌਰਂ ਸਪੌਰੁषਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤृਪ੍ਤਾ ਸ੍ਥ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਤ
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਜਪ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ?'
ਤृਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮੇਤਿ ਸਕृਤ੍ ਤੋਯਂ ਦਦੌ ਮੌਨਵਿਮੋਚਨਮ੍ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਾਂ,' ਤਾਂ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ, ਮੌਨ ਤੋੜਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ। ਪਿੰਡ ਪਾਤਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ।
ਸਾ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਧੈਕੈਕਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਵਾਰਾਹੋ ਭੂਮ੍ ਅਥੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ, ਫਿਰ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਤਿੰਨ ਤਿੰਨ ਕਰਦੀ। ਵਾਰਾਹ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮ੍ ਉਪਰਿ ਚਾਸਨਮ੍ ਸਤਿਲੇषੁ ਸਮੂਲੇषੁ ਕੁਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਪਰ ਆਸਨ ਰੱਖਦੀ। ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭੇਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ।
ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਪृਥਿਵੀ ਦਧੀਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੀ। 'ਧਰਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦੇਂਦੀ।
ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਤਃ ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ ਸ ਸ਼ੂਕਰਃ
ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ'। ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਮਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਾਪਣੋਚ੍ਛਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਲੇਪਭੁਜੇष੍ਵ੍ ਅਦਾਤ੍ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਪਿਤਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਵਾਸਾਂਸਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪਿੰਡ ਨਿਵਾਪਣ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਭੋਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਉਚਸ਼ਿਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਪਿਤਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।
ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਜਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਧੌਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਨਵਾਨਿ ਚ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈषਾਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਦੋ ਅੰਗੂਠੇ ਚੌੜੇ, ਧੋਏ ਹੋਏ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦੀ।
ਆਚਮ੍ਯਾਚਾਮਯੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪੈਤ੍ਰਾਨ੍ ਆਦੌ ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪਃ ਸੁਮਨੋਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਦੀ।