ਵਰਾਹਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸਂਲਗ੍ਨਾਃ ਪਿਤਰਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਗਤਭਯਾਃ ਕृਤਾ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਕੋਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼ੂਕਰਃ ਦਦੌ ਸਮਾਹਿਤਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲੇ ਜਲਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੂਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰੋਮਸਂਭੂਤਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵੇਦੋਦ੍ਭਵਾਂਸ੍ ਤਿਲਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੇ ਚੋਲ੍ਮੁਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਬਣੇ ਤਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਮ-ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਿਕਮ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੋਟਿਵਟਸ੍ਯਾਧੋ ਵਾਰਿ ਗਙ੍ਗਾਧਰਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤੀਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਕੋਟਿ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਗੰਗਾ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਙ੍ਗਕੂਟਾਤ੍ ਸਮਾਦਾਯ ਯਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ ਓषਧੀਰਸਾਨ੍ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਰਸਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਨੁਲੇਪਨਾਨ੍
ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਜੜੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪਣ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਆਦਾਯ ਧੇਨੁਂ ਸਰਸੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਚਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਧਰਣੀਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲੇਨ ਚ
ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ।
ਘਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਉਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਪਰਿਣੀਯੋਲ੍ਮੁਕੇਨੈਨਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਘਰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਫਿਰ ਖੁਰਚਿਆ, ਹੋਮ-ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਾਗਗ੍ਰਾਂਲ੍ ਲੋਮਕੂਪਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਆਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਟਿੱਪ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਵਿਭੁਃ ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਟਰਾਣਿ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਕਰੋ,' ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹਰਿਃ ਅਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ ਦੈਵਤਾਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਕੇ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਵਰਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ ਤੁ ਯਵੌषਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼ਸਂਭਵਾਃ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਹਿ ਤੇ
ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਜੋ ਜੌ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਦੇਵਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਚੈਵ ਹਿ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਰਾਚਰੇ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਕृਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਇਹ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ।
ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਕੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਕ ਵਾਲੇ ਜੌ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਬਣਾਕੇ, ਸੂਕਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਆਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਆਵਾਹਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚ ਤੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਵਾਹਯੇਚ੍ ਛੁਚਿਃ
ਮੈਂ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਾਨਵ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ 'ਬੁਲਾਓ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮੂਲਾਗ੍ਰਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਤਿਲਾਨ੍ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਜਾਨਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਦੌ ਸਵ੍ਯੇਨ ਚਾਸਨਮ੍
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੜ ਤੇ ਚੋਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਤੇ ਤਿਲ knees ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਜਾਨੁਸਂਸ੍ਥੇਨ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਤਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਵਾਰਾਹਃ ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਨ ਇਤੀਰਯਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਆਉਣ।'
ਅਪਹਤੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਸਵ੍ਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਵਾਹਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ ਪਿਤਰੋ ਮਨੋਜਰਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਇਤੀਰਯਨ੍ ਸਂਵਤ੍ਸਰੈਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ,' ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਘ ਰੱਖਿਆ।
ਯਾਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤਾ ਵਾਚੋ ਯਨ੍ ਮੈਤਿ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤੁਃ ਯਨ੍ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਾਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਹ ਅਮਰ ਬੋਲ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਯਨ੍ ਮੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਇਤਿ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹੇ ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਪੁष੍ਪਮ੍ ਅਪਸਵ੍ਯਤਃ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਰਦਾਦਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਕੁਸ਼, ਤਿਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵਨ੍ ਮਾਤਾਮਹੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਵਿਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਹਕ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਿਲਕੁਸ਼ਾਕੁਲਮ੍
'ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਘੀ, ਤਿਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਿਆ।
ਵਿਧਾਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤਚ੍ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤਤੋ ਮੁਨੀਨ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤਿ ਤੈਃ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਚ ਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ?' ਤੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਹੁਤਿਤ੍ਰਿਤਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੋਮਾਯਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਯਮਾਯ ਚ ਯੇ ਮਾਮਕਾਇਤਿ ਚ ਜਪੇਦ੍ ਯਜੁਃਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਯਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਸੱਤ ਯਜੁਸ ਉਚਾਰੇ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ' ਆਖ ਕੇ, ਅਚਲ ਨੂੰ।
ਹੁਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਚ ਦਦੌ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤ੍ਰਿਰ੍ ਆਹੁਤਿਕਮ੍ ਏਕੈਕਂ ਪਿਤਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਅਤੋ ऽਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਨਂ ਸਰਸਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਦਦੌ ਪਾਯਸਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਟਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਨਾਲ ਹੀ ਖੀਰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਮ੍ ਏਕਦਾ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਮ੍ ਅਪਰ੍ਯੁषਿਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਲ੍ਪਸ਼ਾਕਂ ਬਹੁਫਲਂ षਡ੍ਰਸਮ੍ ਅਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤਾਜਾ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਗਰਮ, ਬਿਨਾ ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ, ਘੱਟ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਵੱਧ ਫਲ, ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡਪਾਤ੍ਰੇ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ ਵੇਦਪੂਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਸ੍ਵਨ੍ਨਮ੍ ਆਜ੍ਯਪ੍ਲੁਤਂ ਮਧੂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਿੰਡ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਾਵਲ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਪृਥਿਵੀਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਧੁਵਾਤਾਤृਚਂ ਜਗੌ ਭੁਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਜਪਨ੍ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਪ੍ਰਥਵੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਮਧੁਵਾਤਾ ਸੂਕਤ ਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।