ਪਿਤॄਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਭੀਤਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਵਿੱਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸਲਿਲੇਨ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਃ ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭ੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ ਵਿषੀਦਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਾਃ ਜਗੁਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਦੇਵਂ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਰਨ ਲੈ ਕੇ ਹਰਿ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਜਯਸ੍ਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਜਯੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਃ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਲਿਲਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਨਘਪ੍ਰਤਾਪ
ਤੇਰਾ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ! ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ! ਸਾਡਾ ਵੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ!
ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ ਦਾਰੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਭੋ ਵਰੇਣ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਵਰਾਹ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼ੇषਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਭੀਤਾਞ੍ ਜਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਕੁੰਠ, ਵਰਾਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂ-ਮਾਲਕ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ!
ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋਗਿਨ੍ ਮਧੁਕੈਟਭਘ੍ਨ ਵਿष੍ਣੋ ਅਨਨ੍ਤਾਚ੍ਯੁਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਯੋਗੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਨੰਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਧਨੁ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ!
ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਜਗਤਃ ਸ਼ਂਭੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤੁਮ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣਂ ਭੀਮਮ੍ ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਤੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚਾਰਯਃ ਨਾਸ਼ਂ ਤਥਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋ ਧਰ੍ਮਾਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੀਹ ਮੁਖ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਧਰਣੀਧਰਸ੍ ਤੁ ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਦਾਵਿष੍ਕृਤਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਪਿਤृਗਣਂ ਸਲਿਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਦੇਵੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾਥ ਸ਼ਿਲਾਂ ਵਹਨ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਕੋਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਿਰ ਤੇ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਂ ਕ੍ਰੋਡਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਭੀਤਂ ਪਿਤृਗਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਮਤਿਰ੍ ਆਦਧੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਡ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰੇਣ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੂਕਰਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਆਦਾਯ ਚ ਵਿਭੁਰ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ਼ਿਲਾਤਲਾਤ੍
ਸੂਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ।
ਵਰਾਹਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸਂਲਗ੍ਨਾਃ ਪਿਤਰਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਗਤਭਯਾਃ ਕृਤਾ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਕੋਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸ਼ੂਕਰਃ ਦਦੌ ਸਮਾਹਿਤਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਲੋਹਾਰ੍ਗਲੇ ਜਲਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੂਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰੋਮਸਂਭੂਤਾਨ੍ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵੇਦੋਦ੍ਭਵਾਂਸ੍ ਤਿਲਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰੇ ਚੋਲ੍ਮੁਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਬਣੇ ਤਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਮ-ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਕਾਮਿਕਮ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੋਟਿਵਟਸ੍ਯਾਧੋ ਵਾਰਿ ਗਙ੍ਗਾਧਰਂ ਸ਼ੁਚਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤੀਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਕੋਟਿ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਗੰਗਾ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਙ੍ਗਕੂਟਾਤ੍ ਸਮਾਦਾਯ ਯਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ ਓषਧੀਰਸਾਨ੍ ਮਧੁਕ੍ਸ਼ੀਰਰਸਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਨੁਲੇਪਨਾਨ੍
ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਜੜੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪਣ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।
ਆਦਾਯ ਧੇਨੁਂ ਸਰਸੋ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਦਾਯ ਚਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਧਰਣੀਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲੇਨ ਚ
ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ।
ਘਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵੇਨੋਪਲਿਪ੍ਯ ਕੁਸ਼ੈਰ੍ ਉਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਨਃ ਪਰਿਣੀਯੋਲ੍ਮੁਕੇਨੈਨਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਘਰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਫਿਰ ਖੁਰਚਿਆ, ਹੋਮ-ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਾਗਗ੍ਰਾਂਲ੍ ਲੋਮਕੂਪਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਆਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਟਿੱਪ ਵਾਲੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਵਿਭੁਃ ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਟਰਾਣਿ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਕਰੋ,' ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ ਤੇषਾਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਹਰਿਃ ਅਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ ਦੈਵਤਾਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਕੇ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਵਰਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ ਤੁ ਯਵੌषਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼ਸਂਭਵਾਃ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਹਿ ਤੇ
ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਜੋ ਜੌ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਦੇਵਦਾਨਵਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਚੈਵ ਹਿ ਨਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਰਾਚਰੇ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਃ ਕृਤਾਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਇਹ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ।
ਕੁਸ਼ਗਨ੍ਧਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਕਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਕੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਕ ਵਾਲੇ ਜੌ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਬਣਾਕੇ, ਸੂਕਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਆਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਆਵਾਹਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚ ਤੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਵਾਹਯੇਚ੍ ਛੁਚਿਃ
ਮੈਂ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਾਨਵ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ; ਜਦੋਂ 'ਬੁਲਾਓ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਮੂਲਾਗ੍ਰਦਰ੍ਭਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਤਿਲਾਨ੍ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਤ੍ ਜਾਨਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਦੌ ਸਵ੍ਯੇਨ ਚਾਸਨਮ੍
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੜ ਤੇ ਚੋਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਤੇ ਤਿਲ knees ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਜਾਨੁਸਂਸ੍ਥੇਨ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਤਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਵਾਰਾਹਃ ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਨ ਇਤੀਰਯਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਆਉਣ।'
ਅਪਹਤੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਸਵ੍ਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਵਾਹਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਤ੍ ਪਿਤਰੋ ਮਨੋਜਰਾਨ੍ ਆਗਚ੍ਛਤ ਇਤੀਰਯਨ੍ ਸਂਵਤ੍ਸਰੈਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਦੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ,' ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਘ ਰੱਖਿਆ।
ਯਾਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮृਤਾ ਵਾਚੋ ਯਨ੍ ਮੈਤਿ ਚ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤੁਃ ਯਨ੍ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਾਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਉਹ ਅਮਰ ਬੋਲ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ,' ਆਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।