ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਲਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮਸੀਤਿ ਹ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ਭਵਤਾਮ੍ ਏਵ ਵਰਯਾਮਿ ਯਦੀਚ੍ਛਥ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਲਾ ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਧੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।'
ਊਰ੍ਜਾ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਵਧਾ ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਕੋਕੇਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਵਧਾ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਕਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਞ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮੁਖਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ਯੋਗਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਹਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਊਰ੍ਜਾਂ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਸਮਾਕੁਲਮਨਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਸ ਵਿਵੇਦ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਤਃ ਤੈਸ਼੍ ਚਾਵਲੋਕਿਤਾਂ ਹਾਰ੍ਦਾਤ੍ ਸ੍ਵੀਕृਤਾਂ ਚ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਪਿਤਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤॄਞ੍ ਸ਼ਸ਼ਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨਿਪਤਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦ ਨੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਿੱਗ ਜਾਓਗੇ!'
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦਤ੍ਤਾਂ ਮਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਾਮਯਧ੍ਵਂ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਾਃ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧृਤਵਤੀ ਚੇਯਂ ਪਤੀਨ੍ ਪਿਤृਮਤੀ ਸਤੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਮੂਰਖੋ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਤਕਾਰੀ ਕੁੜੀ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਪਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ—
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਕੋਕੇਤਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਦ੍ਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ Kokā ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਦਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਊਰ੍ਜਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਤਿਤਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਾਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਰਜਾ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਠਾਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ।
ਕੋਕਾ ਨਾਮ ਤਤੋ ਵੇਗਾਨ੍ ਨਦੀ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਕੁਲਾ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੀ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਰ੍ਪਣਾਤ੍ ਤੁ ਸਰਿਤ੍ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, Kokā ਨਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵਹਾ ਗਈ; ਵਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਰਿਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੋਗਹੀਨਾ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੀਤਸਲਿਲਾਂ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ ਤਾਂ ਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਗਿਰਿਰਾਡ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਬਦਰੀਮ੍ ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਧੇਨੁਂ ਚੈਕਾਂ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੇਰੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਧੁਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿਖਾਈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁ ਚ ਤਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੋਕਾਮ੍ਭੋ ਬਦਰੀਫਲਮ੍ ਇਦਂ ਗਿਰਿਵਰੇਣੈषਾਂ ਪੋषਣਾਯ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਦੁੱਧ, ਮਧ, Kokā ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦਾ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਸਤਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਯੁਰ੍ ਏਕਮ੍ ਅਹੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਰੋਜ਼ੀ ਰਾਹੀਂ, ਪਿਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਲੋਕੇ ਵਿਪਿਤਰਿ ਤਥੈਵ ਵਿਗਤਸ੍ਵਧੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਬਲਿਨੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਦ ਦੈਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਯਾਤੁਧਾਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਏ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਗਿਤਾਃ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਰਹਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕੋਕਾਤਟਸ੍ਥਾਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤੇ ਜਗृਹੂ ਰੁषਾ
ਦੈਤ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ Kokā ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਕੋਕਾ ਵੇਗਵਤੀ ਪਿਤॄਨ੍ ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੋਯੇਨ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੀ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ Kokā ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੂੰ ਵਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤੇਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤਥਾ ਵਿਭੀਤਕਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ ਤਿਰੋਹਿਤਾਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਵਿੱਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
ਸਲਿਲੇਨ ਵਿषੀਦਨ੍ਤਃ ਪਿਤਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭ੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ ਵਿषੀਦਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਲਿਲਾਸ਼ਯਾਃ ਜਗੁਰ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਦੇਵਂ ਪਿਤਰਃ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਰਨ ਲੈ ਕੇ ਹਰਿ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਜਯਸ੍ਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਜਗਨ੍ਨਿਵਾਸ ਜਯੋ ऽਸ੍ਤੁ ਨਃ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਲਿਲਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸ੍ਯ੍ ਅਨਘਪ੍ਰਤਾਪ
ਤੇਰਾ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ! ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ! ਸਾਡਾ ਵੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਉੱਠਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ!
ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਰ੍ ਦਾਰੁਣਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਭੋ ਵਰੇਣ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠ ਵਰਾਹ ਵਿष੍ਣੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼ੇषਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਭੀਤਾਞ੍ ਜਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਕੁੰਠ, ਵਰਾਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂ-ਮਾਲਕ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ!
ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋਗਿਨ੍ ਮਧੁਕੈਟਭਘ੍ਨ ਵਿष੍ਣੋ ਅਨਨ੍ਤਾਚ੍ਯੁਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਯੋਗੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਨੰਤ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਧਨੁ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ!
ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਜਗਤਃ ਸ਼ਂਭੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤੁਮ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰਗਣਂ ਭੀਮਮ੍ ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਤੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚਾਰਯਃ ਨਾਸ਼ਂ ਤਥਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋ ਧਰ੍ਮਾਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਭਵਤੀਹ ਮੁਖ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ ਪਿਤृਭਿਰ੍ ਧਰਣੀਧਰਸ੍ ਤੁ ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਦਾਵਿष੍ਕृਤਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਪਿਤृਗਣਂ ਸਲਿਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਂ ਦੇਵੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾਥ ਸ਼ਿਲਾਂ ਵਹਨ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ। ਕੋਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਿਰ ਤੇ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਂ ਕ੍ਰੋਡਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਭੀਤਂ ਪਿਤृਗਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਮਤਿਰ੍ ਆਦਧੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਡ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰੇਣ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੂਕਰਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਆਦਾਯ ਚ ਵਿਭੁਰ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ਼ਿਲਾਤਲਾਤ੍
ਸੂਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ।