ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸੁਖਮ੍ ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਮਤੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ ਚੋਪਜਾਯਤੇ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਫਲਂ ਮਹਤ੍ ਮੂਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ। ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪਰਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਰਾਹਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਜਗੰਨਾਥ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕੋਕਾਜਲੇ ਮਗ੍ਨਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੋਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਤੁ ਕੋਕਾਯਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਮ੍ਭਸਿ ਕਥਂ ਤੇਨੋਦ੍ਧृਤਾਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਵਾਰਾਹੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਰ ਕੋਕਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਸ ਕੋਕਾ-ਮੁਖ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਯੋਃ ਸਂਧੌ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਪੁਰਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸੋਮਸਂਭਵਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਭਦਰੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਲਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮਸੀਤਿ ਹ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ਭਵਤਾਮ੍ ਏਵ ਵਰਯਾਮਿ ਯਦੀਚ੍ਛਥ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਲਾ ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਧੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।'
ਊਰ੍ਜਾ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਵਧਾ ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਕੋਕੇਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਵਧਾ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਕਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਞ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮੁਖਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ਯੋਗਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਹਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਊਰ੍ਜਾਂ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਸਮਾਕੁਲਮਨਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਸ ਵਿਵੇਦ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਤਃ ਤੈਸ਼੍ ਚਾਵਲੋਕਿਤਾਂ ਹਾਰ੍ਦਾਤ੍ ਸ੍ਵੀਕृਤਾਂ ਚ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਪਿਤਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤॄਞ੍ ਸ਼ਸ਼ਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨਿਪਤਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦ ਨੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਿੱਗ ਜਾਓਗੇ!'
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦਤ੍ਤਾਂ ਮਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਾਮਯਧ੍ਵਂ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਾਃ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧृਤਵਤੀ ਚੇਯਂ ਪਤੀਨ੍ ਪਿਤृਮਤੀ ਸਤੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਮੂਰਖੋ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਤਕਾਰੀ ਕੁੜੀ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਪਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ—
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਕੋਕੇਤਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਦ੍ਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ Kokā ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਦਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਊਰ੍ਜਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਤਿਤਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਾਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਰਜਾ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਠਾਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ।
ਕੋਕਾ ਨਾਮ ਤਤੋ ਵੇਗਾਨ੍ ਨਦੀ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਕੁਲਾ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੀ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਰ੍ਪਣਾਤ੍ ਤੁ ਸਰਿਤ੍ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ, Kokā ਨਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵਹਾ ਗਈ; ਵਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਰਿਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੋਗਹੀਨਾ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ੀਤਸਲਿਲਾਂ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ ਤਾਂ ਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਗਿਰਿਰਾਡ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਬਦਰੀਮ੍ ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਧੇਨੁਂ ਚੈਕਾਂ ਮਧੁਸ੍ਰਵਾਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੇਰੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਧੁਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿਖਾਈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁ ਚ ਤਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੋਕਾਮ੍ਭੋ ਬਦਰੀਫਲਮ੍ ਇਦਂ ਗਿਰਿਵਰੇਣੈषਾਂ ਪੋषਣਾਯ ਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਦੁੱਧ, ਮਧ, Kokā ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦਾ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਸਤਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਯੁਰ੍ ਏਕਮ੍ ਅਹੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਰੋਜ਼ੀ ਰਾਹੀਂ, ਪਿਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਲੋਕੇ ਵਿਪਿਤਰਿ ਤਥੈਵ ਵਿਗਤਸ੍ਵਧੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਬਲਿਨੋ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਦ ਦੈਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਯਾਤੁਧਾਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਏ।
ਤੇ ਤਾਨ੍ ਪਿਤृਗਣਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਗਿਤਾਃ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਰਹਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਉਹ ਦੈਤ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂਸ਼੍ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਪਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕੋਕਾਤਟਸ੍ਥਾਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ਿਲਾਂ ਤੇ ਜਗृਹੂ ਰੁषਾ
ਦੈਤ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ Kokā ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਕੋਕਾ ਵੇਗਵਤੀ ਪਿਤॄਨ੍ ਛਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੋਯੇਨ ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤੀ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ Kokā ਨਦੀ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੂੰ ਵਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।