ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਔਰਸੇਨ ਬਲੇਨਾਨ੍ਨਮ੍ ਅਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਸ਼ੂਦਰ, ਜੇhn ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਓਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੇਵਤੇ ਨ੍ਯਾਯੇਨਾਵਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਊਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵੋਰ੍ਜਸ੍ਵੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੇਦ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਓਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦਾਨਵਿਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਓਹੀ ਰਾਹ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਤਾਰਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਨ੍ਯਾਯੇਨਾਨ੍ਨਮ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜੇਹੜਾ ਖਾਣਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸੁਖਮ੍ ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗृਹੀ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਖਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ-ਇਨਸਾਫੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਖਾਣਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਨ੍ਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਖਾਣਾ ਖਵਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਵਿਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦੁषਾਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਵਿਦਾਂ ਤਥਾ ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਂਸਾਰਂ ਨ ਚ ਸੇਵਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨਸਾਫ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸੁਖਮ੍ ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਮਤੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ ਚੋਪਜਾਯਤੇ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਫਲਂ ਮਹਤ੍ ਮੂਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ। ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪਰਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਰਾਹਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਜਗੰਨਾਥ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕੋਕਾਜਲੇ ਮਗ੍ਨਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੋਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਤੁ ਕੋਕਾਯਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਮ੍ਭਸਿ ਕਥਂ ਤੇਨੋਦ੍ਧृਤਾਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਵਾਰਾਹੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਰ ਕੋਕਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਸ ਕੋਕਾ-ਮੁਖ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਯੋਃ ਸਂਧੌ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਪੁਰਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸੋਮਸਂਭਵਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਭਦਰੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਲਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਮਸੀਤਿ ਹ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇ ਭਵਤਾਮ੍ ਏਵ ਵਰਯਾਮਿ ਯਦੀਚ੍ਛਥ
ਉਹ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਕਲਾ ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਧੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।'
ਊਰ੍ਜਾ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਵਧਾ ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਕੋਕੇਤਿ ਭਾਵਿਤਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਊਰਜਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਵਧਾ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਕਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਤਸ੍ਯਾ ਮੁਖਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਜਗ੍ਮਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਤਾਞ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮੁਖਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ਯੋਗਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਹਾਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ ਊਰ੍ਜਾਂ ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਮ੍ ਸਮਾਕੁਲਮਨਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'
ਸ ਵਿਵੇਦ ਤਦਾ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਤਃ ਤੈਸ਼੍ ਚਾਵਲੋਕਿਤਾਂ ਹਾਰ੍ਦਾਤ੍ ਸ੍ਵੀਕृਤਾਂ ਚ ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਪਿਤਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤॄਞ੍ ਸ਼ਸ਼ਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨਿਪਤਿष੍ਯਧ੍ਵਂ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦ ਨੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਿੱਗ ਜਾਓਗੇ!'
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਦਤ੍ਤਾਂ ਮਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਾਮਯਧ੍ਵਂ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਾਃ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਧृਤਵਤੀ ਚੇਯਂ ਪਤੀਨ੍ ਪਿਤृਮਤੀ ਸਤੀ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਮੂਰਖੋ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਤਕਾਰੀ ਕੁੜੀ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਪਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ—
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਕੋਕੇਤਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਲੋਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਦ੍ਰਿਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਇਹ Kokā ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਦਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਯੋਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।