ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮ੍ ऋਜੁਨਾ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਇਚ੍ਛਤਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਖਾਣਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਮਾਨਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਸਾਰਿਆ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਖਾਣੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਨ੍ਯਾਯਲਬ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ऽਨ੍ਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਮੁਪੇਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ ਚ ਸਕृਦ੍ ਦਸ਼
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੇ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਸ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਾਭੋਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ऽਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਪੇष੍ਵ੍ ਅਭਿਰਤਃ ਸਦਾ ਭੈਕ੍ਸ਼ੇਣਾਨ੍ਨਂ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਹ ਸੁਖਮ੍ ਏਧਤੇ ਅਹਿਂਸਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵਾਨਿ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯ ਚ
ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਯੋ ਵੈ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਜੇhn ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਕਮਾਏ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ,
ਤੇਨਾਪੋਹਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ षਡ੍ਭਾਗਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕृषੇਰ੍ ਭਾਗਮ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਕਮਾਇਆ ਹਿੱਸਾ ਛੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਦਦਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸਂਦੇਹਂ ਕਾਰ੍ਕਸ਼੍ਯੇਨ ਸਮਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼, ਜੇhn ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਓਹ ਖਾਣਾ ਕਠਨ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਔਰਸੇਨ ਬਲੇਨਾਨ੍ਨਮ੍ ਅਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਸ਼ੂਦਰ, ਜੇhn ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਓਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨ ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੇਵਤੇ ਨ੍ਯਾਯੇਨਾਵਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨਰੋ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਵੇਦਵृਦ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਊਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵੋਰ੍ਜਸ੍ਵੀ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੇਦ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਖਾਣਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਓਹ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤਾਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦਾਨਵਿਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਓਹੀ ਰਾਹ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦਾਤਾਰਸ੍ ਤੇਭ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਨ੍ਯਾਯੇਨਾਨ੍ਨਮ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜੇਹੜਾ ਖਾਣਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਾਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸੁਖਮ੍ ਏਵਂ ਪੁਣ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਗृਹੀ ਸਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਖਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ-ਇਨਸਾਫੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਖਾਣਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਨ੍ਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਖਾਣਾ ਖਵਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯਵਿਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਦੁषਾਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਵਿਦਾਂ ਤਥਾ ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਸਂਸਾਰਂ ਨ ਚ ਸੇਵਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨਸਾਫ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਫਸਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸੁਖਮ੍ ਏਵਂ ਕਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਰਮਤੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ ਚੋਪਜਾਯਤੇ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਮ੍ ਅਨ੍ਨਦਾਨਫਲਂ ਮਹਤ੍ ਮੂਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨਾਨਾਂ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ। ਇਹ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਪਰਲੋਕਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਰਾਹਂ ਲੋਕਭਾਵਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਲ੍ਪਂ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਜਗੰਨਾਥ ਅਤੇ ਵਾਰਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕੋਕਾਜਲੇ ਮਗ੍ਨਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਉਦ੍ਧृਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਯਥਾ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੋਕਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਤੁ ਕੋਕਾਯਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ ਪਿਤਰੋ ऽਮ੍ਭਸਿ ਕਥਂ ਤੇਨੋਦ੍ਧृਤਾਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਵਾਰਾਹੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੁਾਡੇ ਪਿਤਰ ਕੋਕਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ? ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਇਆ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਸ ਕੋਕਾ-ਮੁਖ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਰੇਤਾਦ੍ਵਾਪਰਯੋਃ ਸਂਧੌ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ ਪੁਰਾ ਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਪृष੍ਠੇ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸੋਮਸਂਭਵਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਪਿਤਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਾਸਿ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕੋ ਵਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਭਦਰੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।