ਪਾਯਸਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਹृਤ੍ਵਾ ਪਿष੍ਟਮਯਂ ਪੂਪਂ ਕੁਮ੍ਭੋਲੂਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਚੌਰ ਕੇ ਖੀਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਟੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਭ-ਉਲੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਪੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਵਾਯਸੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਹਾਰੀਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਾਂਸਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀਤ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਤਂ ਭਾਜਨਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਕਪੋਤਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਕृਮਿਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਬੂਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਰਰਤ੍ਵਂ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ਕੋਸ਼ਕਾਰਂ ਤਤੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਜਾਯੇਤ ਨਰ੍ਤਕਃ
ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਧਾਗਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਲੀ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਸ਼ੁਕਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੁਕੋ ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਦੁਕੂਲਂ ਤੁ ਮृਤੋ ਹਂਸਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਕਪੜਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਬਾਰੀਕ ਕਪੜਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਮृਤੋ ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪਟ੍ਟਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਵਿਕਂ ਚੈਵ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕਪਾਸ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਉਨ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ੋ ਜਨ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਮृਤੋ ਜਾਯੇਤ ਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਲਿਨਨ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਜੰਤੂ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਟਾ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਯਤੇ ਜੀਵਜੀਵਕਃ ਵਰ੍ਣਕਾਦੀਂਸ੍ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵੇਹ ਮਾਨਵਃ
ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਜੀਵਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੰਗ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਚੁਚ੍ਛੁਨ੍ਦਰਿਤ੍ਵਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲੋਭਪਰਾਯਣਃ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਤੋ ਦਸ਼ ਚ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਵਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਯਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਬਲਾਕਾ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਫੇਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਚੁਰਾ ਕੇ, ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ ਤੁ ਚੋਰਯਤੇ ਤੈਲਂ ਨਰੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮृਤੋ ਜਨ੍ਤੁਸ੍ ਤੈਲਪਾਯੀ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੇਲ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜੰਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਯਦਿ ਵਾ ਵੈਰੀ ਮृਤੋ ਜਾਯੇਤ ਵੈ ਖਰਃ
ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਨਿਰਹਥਿਆਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਧਨ ਲਈ ਜਾਂ ਵੈਰ ਲਈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖਰੋ ਜੀਵਤਿ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵੇ ਤਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਧ੍ਯਤੇ ਸ ਮृਤੋ ਮृਗਯੋਨੌ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ऽਭਿਜਾਯਤੇ
ਗਧਾ ਦੋ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਗੋ ਵਿਧ੍ਯੇਤ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤਤਃ ਹਤੋ ਮृਗਸ੍ ਤਤੋ ਮੀਨਃ ਸੋ ऽਪਿ ਜਾਲੇਨ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਹਿਰਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਤੋਂ ਫੇਰ ਮਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਸ਼੍ਵਾਪਦੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵੀਪੀ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜੰਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲੀ ਜੰਤੂ ਵਜੋਂ ਦਸ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਵਜੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯਚੋਦਿਤਃ ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਮਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਤਥਾ ਪਿਣ੍ਯਾਕਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਯਸ਼੍ ਚੋਰਯੇਨ੍ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਾ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਤੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਤੇਲ-ਕਕੜੀ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਜਾਯਤੇ ਬਭ੍ਰੁਸਟੋ ਦਾਰੁਣੋ ਮੂषਿਕੋ ਨਰਃ ਦਸ਼ਨ੍ ਵੈ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਬਬਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਕਰੜਾ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਾਕੋ ਮਦ੍ਗੁਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਮ੍ ਅਥੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਕਾਕੋ ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਘੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਜਾਂ ਜਲ-ਪੰਛੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮੱਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਵਣਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚਿਰਿਕਾਕਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੇਨ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਯੋ ऽਪਨਿਹ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਲੂਣ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਗਤਾਯੁਰ੍ ਨਰਸ੍ ਤੇਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਯੋਨਿਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤੋ ਜਾਯੇਤ ਮਾਨੁषਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਮੱਛੀ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੱਛੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਮਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਤ੍ਵਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਪਾਪਾਨਿ ਤੁ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ ਜਾਯੇਤ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਘੱਟ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਨ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂਚਨ ਯੇ ਪਾਪਾਨਿ ਨਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਾਪ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਦੁਃਖਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਾਧਿਮਨ੍ਤੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਅਸਂਵੀਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨੰਗੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਲੇਛ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਰਾਃ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾ ਲੋਭਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਰੋਗਾ ਰੂਪਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਧਨਿਨਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਤੇਨ ਕਲ੍ਪੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਐਸੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਮ੍ ਏਵ ਪਾਪਾਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਹਰਣੇ ਦੋषਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਚੋਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ ਵੈ ਲੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਥਿਤਂ ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ ਅਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਥਾਯੋਗੇ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਥ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣੋਗੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਦਤਃ ਪੁਰਾ ਸੁਰਰ੍षੀਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪृष੍ਟਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਯਾਪਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਣਿਤਮ੍ ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਤ ਮਾਨਸਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵੱਲ ਲਗਾਓ।