ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਪਾਗਤੈਰ੍ ਅਰ੍ਥੈਰ੍ ਨਾਨੁਰਜ੍ਯੇਤ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਧਰ੍ਮ ਏਕੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਹਾਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਲੋਭਾਨ੍ ਮੋਹਾਦ੍ ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦ੍ ਭਯਾਦ੍ ਵਾਥ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ ਨਰਃ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਲੋਭਮੋਹਿਤਃ
ਲੋਭ, ਭੁਲੇਖੇ, ਦਇਆ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਏ ਲਈ ਲੋਭ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਜੀਵਤਃ ਫਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਰਯਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਫਲ ਹਨ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਗਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਹਿਤਮ੍ ਸ਼ਰੀਰਨਿਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਨੋ ऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣਨ ਲਈ ਮਨ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ।
ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਨृਣਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਤਾਂ ਗਤਮ੍ ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਸਾਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਮਨੋਨ੍ਤਰਮ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਸਹਿਤਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ ਇਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੂਤਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਏਤੈਸ਼੍ ਚ ਸਹ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਤਂ ਜੀਵਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗਵਾਹ ਹਨ; ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵੀ ਉਸ ਜੀਵ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਗ੍ ਅਸ੍ਥਿ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤੇ ਜੀਵਿਤੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀ, ਮਾਸ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਲਹੂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਜੀਵਃ ਸੁਖਮ੍ ਏਧਤੇ ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਕਥਯਾਮਿ ਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ?
ਤਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਗਵਤਾ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮੋ ऽਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਕਥਂ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਬੀਜ ਕਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਨਮ੍ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਮ੍ ਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਮਨਸ੍ ਤਥਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ: ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਨ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ ਤृਪ੍ਤੇषੁ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਪਞ੍ਚਸੁ ਮਨਃषष੍ਠੇषੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੇਤਃ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਅਤੇ ਛੇਵਾਂ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸਂਭਵਤਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏਤਦ੍ ਵਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ
ਫਿਰ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਗਰਭ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਨੋ ਭਗਵਤਾ ਗਰ੍ਭਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਥਾ ਯਥਾ ਜਾਤਸ੍ ਤੁ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗਰਭ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਆਸਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਪੁਰੁषਸ੍ ਤੈਰ੍ ਭੂਤੈਰ੍ ਅਭਿਭੂਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਤੈਰ੍ ਭੂਤੈਃ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਤੱਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਭੂਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜੀਵਮ੍ ਏਵ ਹਿ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍ ਦੇਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਭੂਤਸ੍ਥਾਃ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਥ
ਜਦ ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਤ੍ਵਗ੍ ਅਸ੍ਥਿ ਮਾਂਸਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਭੂਤੈਰ੍ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਜੀਵਃ ਸ ਭਗਵਨ੍ ਕ੍ਵਸ੍ਥਃ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀ ਤੇ ਮਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਹ ਜੀਵ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਭੋਗਦਾ ਹੈ?
ਜੀਵਃ ਕਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰੇਤਃਸਮਾਗਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੀਵ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰ੍ ਵਧਃ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਂ ਚ ਨਰਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜੀਵ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਯੁਜ੍ਯ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਸੇਵਤੇ ਤਤਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੇਵਤੇ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਸੁਖਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰਂ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਮ੍ ਉਪਸੇਵਤੇ ਸੁਖਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਸ ਜੀਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਵੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਗਤਃ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨ ਯੇਨੇਹ ਯਸ੍ਯਾਂ ਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਜੀਵੋ ਮੋਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਤ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ।
ਯਦ੍ ਏਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੇਤਿਹਾਸੈਸ਼੍ ਚ ਛਨ੍ਦਸਿ ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯਂ ਘੋਰਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਲੋਕ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ, ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਾਨਿ ਗਤਿਮਨ੍ਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਯਮਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮੇ ਗੁਣੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ ਨਿਯਤੈਰ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਉਪਾਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਜੀਵ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਯੇਨ ਹਿ ਭਾਵੇਨ ਯੇਨ ਵੈ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਘੋਰਾਂ ਤਥਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਤਃ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਭਾਵ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪਤਿਤਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਖਰਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਪਤਿਤ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਧੇ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਖਰੋ ਜੀਵਤਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਰੋ ਮृਤੋ ਬਲੀਵਰ੍ਦਃ ਸਪ੍ਤ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜੀਵਤਿ
ਗਧਾ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕੋ। ਗਧਾ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਲਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।