ਯੇ ਯਜਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਪੀਡਾਮ੍ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਦਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਭਾਵੇਨ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਰਵਿਮ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖੇਨੈਵ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂਸਾਨ੍ ਮਿष੍ਟਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕੇषੁ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਿष੍ਟੈਃ ਸੁਖੋਦਯਃ
ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਅਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਚ੍ ਚ ਤਚ੍ ਚ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਵਂ ਸੁਖੇਨ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਦਾਨਵ੍ਰਤਪਰਾ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਰਵੇਃ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਯਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਮਾਨਯੇਦ੍ ਯਮਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਸਨਦਾਨੇਨ ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਧਰਮਕਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਆਗਤ, ਆਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਯੂਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨ ਆਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਰਿਣਃ ਯੇਨ ਦਿਵ੍ਯਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਭੂषਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵੀ ਸਤੀਆਂ ਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਸੁਗਰਗ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ਼ੁਭਂ ਫਲਂ ਤਦ੍ ਇਹ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਥ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਮਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਫਲ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਭੋਗੋਗੇ।
ਯੇ ਤੁ ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨੁਭਾਵਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੌਮ੍ਯਮਨਸਂ ਪਿਤृਭੂਤਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਃ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਥਸ੍ ਤਥਾ ਕਾਮੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਥਃ ਸੁਹृਤ੍ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸਖਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਤਥਾ ਧਾਤਾ ਚ ਪੋषਕਃ
ਧਰਮ ਮਾਂ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਮਾਲਕ, ਸਾਥੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਥੋ ऽਰ੍ਥਤਃ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਭੋਗਃ ਸੁਖਾਨਿ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਸੁਖ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ, ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਤੇ ਸੁਗਰਗ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤੁ ਸੇਵਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਪਾਪਂ ਨਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍ ਤਦੈषਾਂ ਭਜਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਮਿਆਂ ਪਾਪ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਯੋ ਹਿ ਨਾਚਰਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਭਵੇਤ੍ ਸ ਖਲੁ ਵਞ੍ਚਿਤਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਤ੍ਸਿਤਾ ਯੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਰੂਪਾ ਵ੍ਯਾਧਿਤਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰਪ੍ਰੇष੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾਸ਼੍ ਚ ਜ੍ਞੇਯਾ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਘਟੀਆ, ਗਰੀਬ, ਬਦਸੂਰਤ, ਬਿਮਾਰ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਮਝੋ।
ਯੇ ਹਿ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਭੋਗਿਨੋ ऽਰ੍ਥਿਨਃ ਅਰੋਗਾ ਰੂਪਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤੈਸ੍ ਤੁ ਧਰ੍ਮਃ ਪੁਰਾ ਕृਤਃ
ਜਿਹੜੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਸ-ਵਿਲਾਸੀ, ਧਨਵੰਤ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗਤਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਂ ਸੇਵਮਾਨਾਸ੍ ਤੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨਰਾ ਨਰਕਧ੍ਵਂਸਿਵਾਸੁਦੇਵਮ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਮਂ ਵਾ ਨਰਕਾਣਿ ਵਾ
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਮ ਜਾਂ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਦਾਰਣਮ੍ ਯੇ ਨਮਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਹਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਮਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਯੇ ऽਚ੍ਯੁਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਯਮਸ੍ ਤੇषਾਂ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਅਚੁਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਯਮ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਜਨਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਮਨ੍ਤਿ ਨਹਿ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਮਿਨਃ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ, ਸਦਾ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਤੇ ਦੂਤਾਨ੍ ਨ ਤਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਯਮਂ ਨ ਚ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਣਿ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਨਾ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਉਹ ਰਾਹ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਪਂ ਨਰਾ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।