ਪਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਯੋਜਿਤੈਃ ਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ ਤੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਾਤਿ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਰਥੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਤੀਹ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਯਾਨੇਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਯਾਤਿ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਜਲਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋਮਮਣ੍ਡਲਕਲ੍ਪੇਨ ਯਾਤਿ ਯਾਨੇਨ ਵੈ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਝਲਕ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਗृਧ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ ਯਾਤਿ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਗ੍ਰਹੇ ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਵਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਮਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਰਵਿਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਘਰ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ ਪਥਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਘੋਰਂ ਸੁਖਯਾਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਯਜਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਪੀਡਾਮ੍ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਦਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਭਾਵੇਨ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਰਵਿਮ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖੇਨੈਵ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂਸਾਨ੍ ਮਿष੍ਟਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕੇषੁ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਿष੍ਟੈਃ ਸੁਖੋਦਯਃ
ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਅਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਚ੍ ਚ ਤਚ੍ ਚ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਵਂ ਸੁਖੇਨ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਦਾਨਵ੍ਰਤਪਰਾ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਰਵੇਃ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਯਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਂਮਾਨਯੇਦ੍ ਯਮਃ ਸ੍ਵਾਗਤਾਸਨਦਾਨੇਨ ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਧਰਮਕਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਆਗਤ, ਆਸਨ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਯੂਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨ ਆਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਰਿਣਃ ਯੇਨ ਦਿਵ੍ਯਸੁਖਾਰ੍ਥਾਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਸੁਖ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਭੂषਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵੀ ਸਤੀਆਂ ਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਸੁਗਰਗ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਲ੍ਪਮ੍ ਅਸ਼ੁਭਂ ਫਲਂ ਤਦ੍ ਇਹ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਥ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਮਾਣ ਕੇ, ਜਦ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਫਲ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਭੋਗੋਗੇ।
ਯੇ ਤੁ ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨੁਭਾਵਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੌਮ੍ਯਮਨਸਂ ਪਿਤृਭੂਤਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੂਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਨਰਮ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਃ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਃ ਸਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਥਸ੍ ਤਥਾ ਕਾਮੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਥਃ ਸੁਹृਤ੍ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸਖਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਤਥਾ ਧਾਤਾ ਚ ਪੋषਕਃ
ਧਰਮ ਮਾਂ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਹੈ, ਭਰਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਮਾਲਕ, ਸਾਥੀ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਥੋ ऽਰ੍ਥਤਃ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਦ੍ ਭੋਗਃ ਸੁਖਾਨਿ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਸੁਖ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ, ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਤੇ ਸੁਗਰਗ ਦੀ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤੁ ਸੇਵਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਪਾਪਂ ਨਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍ ਤਦੈषਾਂ ਭਜਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਮਿਆਂ ਪਾਪ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਲੋਕੋ।