ਪਾਦਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਸ਼ਿਰੋਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨੋਦਕਂ ਤਥਾ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਅਧ੍ਵਨਿ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਚਕ੍ਰਵਾਕਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੇਨ ਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਝਲਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਆਸਨੇਨ ਚ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਸੁਖਂ ਪਰਮਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਚ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵੇਤਿ ਯੋ ਹਰਿਂ ਚਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ ਗਾਂ ਚ ਪਾਪਹਰੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਤਤ੍ ਪਥਮ੍
ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਗਾਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤਰਾਸ਼ਿਨੋ ਯੇ ਚ ਦਮ੍ਭਾਨृਤਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ ਤੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ ਪਥਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਓਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੇ ਦਿਖਾਵੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਠ੍ਯਦਮ੍ਭਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤੁ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੇ ਦਿਖਾਵੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਹਵਾਈ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇਨੈਕਭਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯੇ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਨਗਰਂ ਯਾਨੈਰ੍ ਬਰ੍ਹਿਣਯੋਜਿਤੈਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਯੇ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਹਸ੍ਤਿਰਥੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦਿਵਿਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
षष੍ਠੇ ऽਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼ਕੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੌਚਨਿਤ੍ਯੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਥਸ੍ ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਮਣਿਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਨਾਨਾਸ੍ਵਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਰਵੈਰ੍ ਯੁਤਮ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਯੋਜਿਤੈਃ ਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਮਾਸੋਪਵਾਸਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਸ੍ ਤੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਏਕਾਗ੍ਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਾਤਿ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਪੱਕੇ ਨਿਯਮ ਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਸ ਰਥੇਨਾਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਤੀਹ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਚ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਯਾਨੇਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਯਾਤਿ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਜਲਂ ਯਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸੋਮਮਣ੍ਡਲਕਲ੍ਪੇਨ ਯਾਤਿ ਯਾਨੇਨ ਵੈ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਝਲਕ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਗृਧ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਸ ਯਾਤਿ ਰਥਮੁਖ੍ਯੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨੇਨ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਗ੍ਰਹੇ ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਵਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਮਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਰਵਿਪ੍ਰਭਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਘਰ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾ ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤਤ੍ ਪਥਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਘੋਰਂ ਸੁਖਯਾਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਯਜਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਪੀਡਾਮ੍ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣਾਦਿਕਮ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਮਦਾਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ, ਭੁਲੇਖੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਭਾਵੇਨ ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਰਵਿਮ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਪ੍ਰਭੈਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖੇਨੈਵ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਂਸਾਨ੍ ਮਿष੍ਟਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਕੇषੁ ਚ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਿष੍ਟੈਃ ਸੁਖੋਦਯਃ
ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ ਫਲਮ੍ ਅਮਾਂਸਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਚ੍ ਚ ਤਚ੍ ਚ ਚ ਤਤ੍ਸਮਮ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਏਵਂ ਸੁਖੇਨ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ਦਾਨਵ੍ਰਤਪਰਾ ਯਾਨੈਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਰਵੇਃ ਸੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਧਰਮਕਾਰੀ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਯਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।