ਤਰੁਣੀਭਿਰ੍ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਅਭ੍ਯਲਂਕृਤੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾषਨ੍ਤੇ ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਦਾਨਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਾਧੁषੁ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਕृਸ਼ੇषੁ ਕृਸ਼ਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਆਮਦਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਮਣਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਨਦ੍ਯੁਗਲਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥੈਵਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੁੜੀਆਂ ਜੁਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਸੇਜ, ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੁਞ੍ਜਰੈਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੌਵਰ੍ਣਰਾਜਤੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜ-ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗੁਡਪਾਨਕਮ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਓਦਨਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ ਯਾਨੈਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ ਤੁ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਘृਤਂ ਦਧਿ ਗੁਡਂ ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੋਪੇਤਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਗੁੜ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਚਕ੍ਰਵਾਕਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤੁ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਾਜਾ-ਤਾਲ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕੀਤੀ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਫਲਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤੁ ਯਾਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਫਲ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤਿਲਾਂਸ੍ ਤਿਲਧੇਨੁਂ ਚ ਘृਤਧੇਨੁਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਤਿਲ, ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸੋਮਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਯਾਨੈਸ੍ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਉਪਗੀਯਨ੍ਤੇ ਪੁਰੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੇ
ਉਹ ਚੰਦਮਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਨਾਲ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਕੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਤਡਾਗਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੀਤਲਾਸ਼੍ ਚ ਜਲਾਸ਼ਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਡ, ਕੂਏਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸਰੋਵਰ, ਲੰਬੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟਾਂਡ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਪਦਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਹਨ,
ਯਾਨੈਸ੍ ਤੇ ਹੇਮਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਘਣ੍ਟਾਨਿਨਾਦਿਤੈਃ ਵ੍ਯਜਨੈਸ੍ ਤਾਲਵृਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚੰਦਮਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਦਿਵਿਆ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਲੈਂਦੇ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਦੇਵਕੁਲਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਾਨਿ ਚ ਰਤ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਮਾਣਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਥੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਤੇ ਆਸਥਾਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ,
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ ਤੁ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਵਾਤਰਂਹਸੈਃ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨਾਜਨਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ਪਾਨੀਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਜੀਵਿਤਮ੍ ਤੇ ਵਿਤृष੍ਣਾਃ ਸੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਪਥਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾष੍ਠਪਾਦੁਕਯਾਨਾਨਿ ਪੀਠਕਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਯੈਰ੍ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਸ੍ ਤੇ ऽਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਾਠ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਆਸਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸੌਖਾ ਕਰਕੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਮਣਿਪੀਠੇषੁ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤਮੇषੁ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤੁ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਮਣ੍ਡਿਤੈਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ 'ਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਮਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾਨੀਹ ਮਾਨਵਾਃ ਰੋਪਯਨ੍ਤਿ ਫਲਾਢ੍ਯਾਨਿ ਨਰਾਣਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਾਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਸੁ ਰਮ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ੀਤਲਾਸੁ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਾਃ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗੀਤਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ, ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਛਾਂ 'ਚ, ਉੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਰੁਮਂ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਜੋ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਲਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਦਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ ਤੁ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਉਦਿਤਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ ਭृਸ਼ਨਾਦਿਤੈਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਯਾਮ੍ ਅਲਂਕृਤਾਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਕਨ੍ਯਾਵृਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਮਾਨੈਸ੍ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ 'ਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਨ੍ਧਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਉੱਚੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੁਗੰਧੀ ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਧੂਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਸੁਗਨ੍ਧਾਃ ਸੁਵੇਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਪ੍ਰਭਾਃ ਸੁਵਿਭੂषਿਤਾਃ ਯਾਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਪੁਰਂ ਯਾਨੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਭ੍ਯਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਦਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਦੀਪਯਨ੍ਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਆਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ੈਰ੍ ਯਾਨੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਯਥਾਗ੍ਨਯਃ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਵਸਥਦਾਤਾਰੋ ਗृਹੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਣ੍ਡਿਤੈਃ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਬਾਲਾਰ੍ਕਨਿਭੈਰ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਗृਹਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘਰਾਂ 'ਚ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਭਾਜਨਦਾਤਾਰਃ ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਕਰਕਪ੍ਰਦਾਃ ਪੂਜਮਾਨਾਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦृਪ੍ਤਾ ਮਹਾਗਜੈਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਕੁੰਡੀਆਂ ਤੇ ਘੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।