ਮਹਤਾ ਪਾਂਸ਼ੁਵਰ੍षੇਣ ਪੂਰ੍ਯਮਾਣਾ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ ਮੇਘਾਰਵੈਃ ਸੁਘੋਰੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ
ਵੱਡੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਰੋਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਃਸ਼ੇषਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ਾਰਾਮ੍ਬੁਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਸ਼ੀਤੇਨ ਮਰੁਤਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਰੁषੇਣ ਚ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਂਕੁਚਨ੍ਤਿ ਚ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ, ਰੁੱਖੀ ਤੇ ਕੜੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਾਥੇਯਰਹਿਤੇਨ ਚ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇਨ ਦੁਰ੍ਗੇਣ ਨਿਰ੍ਜਲੇਨ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਰਾਹੀ ਸਾਮਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਸਹਾਰਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਲੋਕ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਸ਼੍ਰਮੇਣ ਮਹਤਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨਾਸ਼੍ਰਮਾਯ ਵੈ ਨੀਯਨ੍ਤੇ ਦੇਹਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਮੂਢਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ
ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਮਦੂਤੈਰ੍ ਮਹਾਘੋਰੈਸ੍ ਤਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਭਿਰ੍ ਬਲਾਤ੍ ਏਕਾਕਿਨਃ ਪਰਾਧੀਨਾ ਮਿਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ, ਇਕੱਲੇ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਤੇ ਮਿਤਰ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਂਦੇ, ਪਰੇਤ ਬਣ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾ ਭੀਤਭੀਤਾਸ਼੍ ਚ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਗ੍ਨਿਨਾ ਬਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਯਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਯੋਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜਦੇ, ਕੁਝ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਲਟੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ।
ਆਕृष੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਯਮਾਣਾ ਯਮਦੂਤੈਰ੍ ਬਲੋਤ੍ਕਟੈਃ ਨਰਾ ਅਧੋਮੁਖਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਸੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਲੋਕ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ 'ਚ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਪਾਨੀਯਰਹਿਤਾ ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਭਾषਨ੍ਤਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੰਗਦੇ, 'ਦੇ, ਦੇ' ਕਰਕੇ ਰੋਂਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਦੀਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ ਪੇਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਘੱਟ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਯਾਚਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲ੍ਯੋਦਨਂ ਤਥਾ
ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਦੇ, ਉਹ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਾਨਾਨਿ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਸ਼ੀਤਲਾਨ੍ਯ੍ ਉਦਕਾਨਿ ਚ ਤਾਨ੍ ਯਾਚਮਾਨਾਂਸ੍ ਤੇ ਯਾਮ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਚੋਭਿਃ ਪਰੁषੈਰ੍ ਭੀਮਾਃ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦੇ ਹਨ।
ਨ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਹੁਤਂ ਕਾਲੇ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਪ੍ਰਸਭਂ ਦੀਯਮਾਨਂ ਚ ਵਾਰਿਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ
ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਰੋਕ ਲਿਆ ਜਾਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਚ ਫਲਂ ਭਵਤਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍ ਨਾਗ੍ਨੌ ਦਗ੍ਧਂ ਜਲੇ ਨष੍ਟਂ ਨ ਹृਤਂ ਨृਪਤਸ੍ਕਰੈਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਆਏ ਹੋ: ਇਹ ਨਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਿਆ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਤੋ ਵਾ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਯਨ੍ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾਧਮਾਃ ਯੈਰ੍ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਤੁ ਦਾਨਾਨਿ ਸਾਧੁਭਿਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਾਨਿ ਤੁ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ? ਨੇਕ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ—
ਤੇषਾਮ੍ ਏਤੇ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਪਰ੍ਵਤਾਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਪੇਯਾਸ਼੍ ਚ ਲੇਹ੍ਯਾਸ਼੍ ਚੋष੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੁਸਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਯੂਯਮ੍ ਅਭਿਲਪ੍ਸ੍ਯਧ੍ਵੇ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਕਥਂਚਨ ਯੈਸ੍ ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚੇष੍ਟਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਮਿਲੇਗਾ; ਕੇਵਲ ਉਹ ਜੋ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਹਵਨ ਕਰਦੇ, ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਨਂ ਸਮਾਨੀਯ ਇਹ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੇ ਸਦਾ ਪਰਸ੍ਵਂ ਕਥਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਨਾਰਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦਾਰੁਣੈਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਸੇਵਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਏ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ ਲੋਹਦਣ੍ਡੈਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ ਚ ਗਦਾਪਰਸ਼ੁਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਬਾਣ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੱਡ, ਗੋਲੇ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਤੋ ਹਨ੍ਯਮਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਯਮਦੂਤੈਃ ਸੁਨਿਰ੍ਦਯੈਃ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਯਮ ਦੇ ਬੇਦਰਦੀ ਦੂਤ ਪਿੱਛੋਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਨਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਲਭਨ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮੋਪਹਤਾਃ ਪਾਪਾਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦੇ; ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਨੀਯਨ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਯਮਃ
ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਪੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਯਮ ਆਪ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਕृਦ੍ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਸਂਯਮਨੋ ਯਮਃ ਏਵਂ ਪਥਾਤਿਕष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਨਰਾਃ
ਯਮ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿ ਕੇ, ਲੋਕ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪਿਤਾਸ੍ ਤਦਾ ਦੂਤੈਰ੍ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਮਾਗ੍ਰਤਃ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਉਥੇ, ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਪਵਿਦ੍ਧਨਯਨਾ ਵਿਪਰੀਤਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਯਃ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਂ ਭ੍ਰੁਕੂਟੀਕੁਟਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਉਲਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਭੌਂਹਾਂ ਟੇਢੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਂ ਮਹਾਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦਧਰੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਦਾਡੀ ਹੈ, ਹੋਠ ਤੇ ਜਬੜੇ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਕਾਜਲ ਦੀ ਡੱਲ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਤੀਵ੍ਰਦਣ੍ਡੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਮਹਾਮਹਿषਮ੍ ਆਰੂਢਂ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਛੜ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਭੈਂਸ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਮਹਾਮੇਘਮ੍ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਲਯਾਮ੍ਬੁਦਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਿਬਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।