ਕੁਰਣ੍ਟਕਣ੍ਟਕਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪृਥੁਵਿਕਟਤਾਡਨੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਜ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਤੀਵ੍ਰਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭਾਰੀ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੀ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ।
ਅਙ੍ਗਾਰਵਾਲੁਕਾਮਿਸ਼੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਕੀਟਕਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਾਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਅੰਗਾਰਾਂ ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਔਖੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ।
ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਨੀਯਤੇ ਦੇਹੀ ਕृष੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰੈਃ ਯਦੈਵ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦੈਵਾਹਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਆਯੁਧੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਏਵਂ ਸਂਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਲੁਬ੍ਧਃ ਪਾਪੇषੁ ਯੋ ऽਨਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੱਭਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼ੋ ਨੀਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੁਰ੍ਧਰੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵ ਹਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਤਤ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਜੀਵ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਕਰੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਘੋਰੈਰ੍ ਯਮਦੂਤੈਰ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰੀਂ ਘੋਰਾਂ ਤਾਮ੍ਰਾਯਸਮਯੀਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਾ ਪੁਰੀ ਵਿਪੁਲਾਕਾਰਾ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਮ੍ ਆਯਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰਾ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੌਕੋਣੀ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਧ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਉੱਚੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਹਾਨੀਲਪਦ੍ਮਰਾਗੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਂਘੈਰ੍ ਘੋਰਾ ਘੋਰੈਃ ਸਮਾਕੁਲਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੀਲਮ, ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਾਕਾਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਤੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਗੀਤਨृਤ੍ਯੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਜ੍ਰ ਰਤਨਾਂ, ਨੀਲਮ, ਵਿਦੂਰ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਾਲੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਂ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਮ੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛਤਰ ਤੇ ਪੱਖੇ ਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਰੇਣੁਰਵੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤਮਙ੍ਗਲਨਾਦਿਤੈਃ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ, ਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਵਾਰਿਪ੍ਰਦਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ੀਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਂਵਾਹਕਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਰਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਯੇ ਚ ਦਾਨਰਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਮਾਤਾਪਿਤृਪਰਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਉਹ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇ ऽਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤੁ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਪੁਰ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਸੋਪਾਨਂ ਤੋਮਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਸਂਨਾਦੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਕਾਹਲਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਡੰਗਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਹਲਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦੈਃ ਸਦਾ ਹृष੍ਟੈਰ੍ ਮਙ੍ਗਲੈਃ ਪ੍ਰਣਿਨਾਦਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੇਨ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਟੋਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗਲ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪ੍ਲੁਤਾ ਯੇ ਚ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਯੇ ਚ ਸੇਵਕਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਯੇ ਮृਤਾ ਵੀਰਾ ਮृਤਾਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਗਿਰੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮਰ ਗਏ, ਤੇ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ—
ਅਗ੍ਨੌ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਵੀਰਾਃ ਸਾਧਿਤਂ ਯੈਰ੍ ਅਨਾਸ਼ਕਮ੍ ਯੇ ਸ੍ਵਾਮਿਮਿਤ੍ਰਲੋਕਾਰ੍ਥੇ ਗੋਗ੍ਰਹੇ ਸਂਕੁਲੇ ਹਤਾਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗੋ-ਛਾਪੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ—
ਤੇ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇਨ ਤਪੋਧਨਾਃ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਪ-ਧਨ ਮਨੁੱਖ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਹਾਹਾਕਾਰਸਮਾਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਣ੍ਟਕੈਰ੍ ਵृਸ਼੍ਚਿਕੈਃ ਸਰ੍ਪੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਕੀਟੈਃ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮੈਃ ਵਿਲੁਮ੍ਪਦ੍ਭਿਰ੍ ਵृਕੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ ऋਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਿਂਹੈਃ ਸਜਮ੍ਬੁਕੈਃ
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਕੰਡਿਆਂ, ਬਿਛੂਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਵਜਰ-ਜਿਸਮ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਭੇੜ, ਬਾਘ, ਰੀਛ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਾਨਮਾਰ੍ਜਾਰਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਜ੍ਵਾਲਕਵਲੈਰ੍ ਮੁਖੈਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੇਨ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਪਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਕੁੱਤੇ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਤੇ ਗਿਧਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਗਾ ਬਾਲਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਤਥਾਤੁਰਮ੍ ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਯੁਧਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੀਮਾਰ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਔਰਤ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ऽਗਮ੍ਯਾਗਾਮਿਨੋ ਮੂਢਾਃ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਃ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਸ੍ਯਾਪਹਰ੍ਤਾਰੋ ਵਿषਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਦਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਜੋਕੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਪਰਭੂਮਿਂ ਗृਹਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਹਾਰਿਣਃ ਪਰਰਨ੍ਧ੍ਰੇषੁ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਾ ਯੇ ਸਦਾਨृਤਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਘਰ, ਖਟ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਗਹਿਣੇ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਗ੍ਰਾਮਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾ ਹਿ ਯੇ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਦਾਤਾਰਃ ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਾਃ
ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਜਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ—
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਰਤਾ ਯੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਯੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਪੌਰੁषਮ੍
ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਖਾਣੇ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਹੁ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਓ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਜਿਨਸੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—