ਭੁਜ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਿष੍ਠੈਰ੍ ਮਧੁਘਾਤਕੈਃ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਯਸ੍ ਤੁ ਘਾਤਯੇਤ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਮਧੂ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਕृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਤੁਰੈਰ੍ ਨਰੈਃ ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯੇ ਜਨ੍ਤੂਂਸ੍ ਤਾਡਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਾਗਸਃ
ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਜਾਂ ਨਿਰਪਰਾਧਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾਮ੍ਯਪਥਂ ਨਰਾਃ ਯੇ ਹਰਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਰਪ੍ਰਾਵਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਨਗ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰੇਤੀਭੂਤਾ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਵਾਸੋ ਧਾਨ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਪੜੇ, ਅਨਾਜ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਘਰ-ਖੇਤ ਲੈ ਲੈਣ।
ਯੇ ਹਰਨ੍ਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਿਣਃ ਪਾषਾਣੈਰ੍ ਲਗੁਡੈਰ੍ ਦਣ੍ਡੈਸ੍ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ ਤੁ ਜਰ੍ਜਰੈਃ
ਜੋ ਬੁਰੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਹਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਭੂਰਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਯੇ ਹਰਨ੍ਤੀਹ ਨਰਾ ਨਰਕਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਾਡਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਨਿਬਦ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਛਿਨ੍ਨਕਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਿਨਾਸਿਕਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਲੋਕ ਹਨ; ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਸ੍ ਤੇ ਕਾਲਗृਧ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਜਮ੍ਬੁਕੈਃ ਕਿਂਕਰੈਰ੍ ਭੀषਣੈਸ਼੍ ਚਣ੍ਡੈਸ੍ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਪੁੱਛ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਗ੍ਰਿਧ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਰੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਸ੍ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍ ਏਵਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਪਾਪੀ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਰੌਰਵਂ ਦੁਰ੍ਗਵਿषਮਂ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣਾਭਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਵਤ੍
ਰੌਰਵ ਨਰਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਔਖਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੁਰਣ੍ਟਕਣ੍ਟਕਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪृਥੁਵਿਕਟਤਾਡਨੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵਜ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਤੀਵ੍ਰਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭਾਰੀ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੀ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ।
ਅਙ੍ਗਾਰਵਾਲੁਕਾਮਿਸ਼੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਕੀਟਕਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਤਾਪਿਤਮ੍
ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਅੰਗਾਰਾਂ ਤੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਔਖੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ।
ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਨੀਯਤੇ ਦੇਹੀ ਕृष੍ਯਮਾਣਃ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰੈਃ ਯਦੈਵ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦੈਵਾਹਨ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਆਯੁਧੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਏਵਂ ਸਂਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਲੁਬ੍ਧਃ ਪਾਪੇषੁ ਯੋ ऽਨਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੱਭਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼ੋ ਨੀਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਦੁਰ੍ਧਰੈਰ੍ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਏਵ ਹਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਤਤ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਜੀਵ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਕਰੜੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਘੋਰੈਰ੍ ਯਮਦੂਤੈਰ੍ ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਰੀਂ ਘੋਰਾਂ ਤਾਮ੍ਰਾਯਸਮਯੀਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਾ ਪੁਰੀ ਵਿਪੁਲਾਕਾਰਾ ਲਕ੍ਸ਼ਯੋਜਨਮ੍ ਆਯਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ।
ਚਤੁਰਸ੍ਰਾ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੌਕੋਣੀ, ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਧ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਉੱਚੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਹਾਨੀਲਪਦ੍ਮਰਾਗੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਂਘੈਰ੍ ਘੋਰਾ ਘੋਰੈਃ ਸਮਾਕੁਲਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੀਲਮ, ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਾਕਾਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਤੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਗੀਤਨृਤ੍ਯੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਜ੍ਰ ਰਤਨਾਂ, ਨੀਲਮ, ਵਿਦੂਰ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਾਲੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਵਿਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਗਰਦ੍ਵਾਰਂ ਘਣ੍ਟਾਚਾਮਰਭੂषਿਤਮ੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰਚਾਮਰਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛਤਰ ਤੇ ਪੱਖੇ ਲਾਈ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਰੇਣੁਰਵੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ ਗੀਤਮਙ੍ਗਲਨਾਦਿਤੈਃ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ ਮੁਨਿਵृਨ੍ਦਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ, ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ, ਤੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਵਾਰਿਪ੍ਰਦਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ੀਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਦਾ ਨਰਾਃ
ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸਂਵਾਹਕਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਰਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਯੇ ਚ ਦਾਨਰਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਮਾਤਾਪਿਤृਪਰਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ
ਉਹ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੇ ऽਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਂ ਤੁ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਪੁਰ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਸੋਪਾਨਂ ਤੋਮਰੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਸਂਨਾਦੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਕਾਹਲਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਡੰਗਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਹਲਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਿਦ੍ਧਵृਨ੍ਦੈਃ ਸਦਾ ਹृष੍ਟੈਰ੍ ਮਙ੍ਗਲੈਃ ਪ੍ਰਣਿਨਾਦਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ ਤੇਨ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਟੋਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗਲ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪ੍ਲੁਤਾ ਯੇ ਚ ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਯੇ ਚ ਸੇਵਕਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਯੇ ਮृਤਾ ਵੀਰਾ ਮृਤਾਃ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਗਿਰੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮਰ ਗਏ, ਤੇ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ—