ਯਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਨਾਪਿ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜੇਤ੍ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰੀ ਸੌਮ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ ਸੁਖਂ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ऋਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਨਫਰਤ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਨਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ ਮੌਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਿਦਾਸ੍ ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਕਾਲੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸੁਖਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਤਰਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਾਲ ਮੌਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਤਂ ਜਯਨ੍ਤਿ ਧਨਦਾਸ੍ ਤਾਪਂ ਚਨ੍ਦਨਦਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਘ੍ਨੀਂ ਵੇਦਨਾਂ ਕष੍ਟਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੋਦ੍ਵੇਗਧਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਠੰਡ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਚੰਦਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਰਕ ਪੀੜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੋਹਂ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦਾਤਾਰਸ੍ ਤਥਾ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਸ੍ ਤਮਃ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮृषਾਵਾਦੀ ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਨਾਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਤੇ ਮੋਹਮृਤ੍ਯਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਯੇ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ ਵਿਭੀषਣਾਃ ਪੂਤਿਗਨ੍ਧਾਃ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ
ਇਹ ਸਭ ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਡਰਾਉਣੇ, ਬਦਬੂ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੀ ਗਦੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਦृਕ੍ਪਥਂ ਤੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੇਪਥੁਃ
ਮੰਦ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੰਪਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਰਤਃ ਸੋ ऽਥ ਭ੍ਰਾਤृਮਾਤृਪਿਤृਂਸ੍ ਤਥਾ ਸਾ ਤੁ ਵਾਗ੍ ਅਸ੍ਫੁਟਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਖਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਵਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਾਸਾਤ੍ ਕਾਸਾਵृष੍ਟ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯ੍ ਅਥਾਨਨਮ੍ ਤਤਃ ਸ ਵੇਦਨਾਵਿष੍ਟਂ ਤਚ੍ ਛਰੀਰਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਖੰਘ ਤੇ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਪੀੜ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਰਸਾਰੀ ਤਦ੍ਰੂਪਦੇਹਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਯਾਤਨਾਰ੍ਥੇ ਚ ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਸਂਭਵਮ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸੇ ਰੂਪ ਦਾ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਵਯੋਵਸ੍ਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਥਾ ਤਤੋ ਦੂਤੋ ਯਮਸ੍ਯਾਥ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਪ, ਉਮਰ, ਹਾਲਤ ਤੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀੜ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਯਮ ਦਾ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਤੋਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਯ ਵੇਦਨਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭृਸ਼ਮ੍ ਭੂਤੈਃ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਸ੍ਯ ਕਣ੍ਠਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਜੀਵ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਸਾਹ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ—
ਸ਼ਰੀਰਾਚ੍ ਚ੍ਯਾਵਿਤੋ ਜੀਵੋ ਰੋਰਵੀਤਿ ਤਥੋਲ੍ਬਣਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵਾਯੁਭੂਤਸ੍ ਤੁ षਾਟ੍ਕੌਸ਼ਿਕਕਲੇਵਰੇ
ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜੀਵ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਦਾ ਹੈ; ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਛੇ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ ਮਾਤੁਲੈਸ੍ ਤਥਾ ਦਾਰੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਗੁਰੁਭਿਸ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮਾਮਿਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਦੀਨੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਾਯੁਭੂਤਸ੍ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧਕਾਰਮ੍ ਅਪਾਰਂ ਚ ਮਹਾਘੋਰਂ ਤਮੋਵृਤਮ੍ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਤਾਰਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਅੰਧਕਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸਹਂ ਚ ਦੁਰਨ੍ਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ਦੁਰਾਪਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਗਂ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨਾਂ ਸਦਾਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅੰਤਹੀਣ, ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ, ਪਹੁੰਚਣਾ ਤੇ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਕਠਿਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੜਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ ਚ ਤੈਰ੍ ਭੂਤੈਰ੍ ਯਾਮ੍ਯੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ ਤੁ ਸਂਯਤਾਃ ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ੍ ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ ਚ ਨੀਯਨ੍ਤੇ ਤਂ ਮਹਾਪਥਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਜਣੇ ਹੋਏ ਭੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਫੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁषਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਂ ਚਾਯੁषਕ੍ਸ਼ਯੇ ਨਿਨੀषਵਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਯਮਦੂਤਾ ਭਯਂਕਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਖਰੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੂਢਾ ਯਾਨਕਾਲੇ ਤੁ ऋਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਖਰੇषੁ ਚ ਉष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਵਾਨਰੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਵृਸ਼੍ਚਿਕੇषੁ ਵृਕੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਰਵਾਨਗੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਭੂਤ ਭਾਲੂ, ਬਾਘ, ਗਧੇ, ਉਠ, ਬਾਂਦਰ, ਬਿਚੂ ਤੇ ਭੇਡੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਉਲੂਕਸਰ੍ਪਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਗृਧ੍ਰਵਾਹਨਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਸ਼ृਗਾਲਮ੍ ਆਰੂਢਾਃ ਸਰਘਾਕਙ੍ਕਵਾਹਨਾਃ
ਕੁਝ ਉਲੂ, ਸੱਪ, ਬਿੱਲੀ, ਗਿਧ, ਬਾਜ, ਗਿੱਟ ਤੇ ਕੁਝ ਟिड਼ੇ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਵਰਾਹਪਸ਼ੁਵੇਤਾਲਮਹਿषਾਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾ ਘੋਰਾਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਭਯਂਕਰਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੂਰ, ਗਾਂ, ਭੂਤ ਤੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਕਾਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਵਕ੍ਰਨਾਸਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਃ ਮਹਾਹਨੁਕਪੋਲਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੰਬੇ ਅੰਗ, ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ, ਟੇਢੀ ਨੱਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਗਲ, ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਦੰਦ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗਤੈਰ੍ ਵਿਕृਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਦਸ਼ਨੈਰ੍ ਅਙ੍ਕੁਰੋਪਮੈਃ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ ਉਲ੍ਬਣੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੇਢੇ ਤੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਮੁਖੈਃ ਪਾਤਾਲਸਦृਸ਼ੈਰ੍ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵੈਰ੍ ਭਯਂਕਰੈਃ ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਸੁਵਿਕृਤਾਕਾਰੈਰ੍ ਜ੍ਵਲਤ੍ਪਿਙ੍ਗਲਚਞ੍ਚਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੀਭਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਅੰਗੀ, ਲਪਲਪਦੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋਲੂਕਖਦ੍ਯੋਤਸ਼ਕ੍ਰਗੋਪਵਦ੍ ਉਦ੍ਧਤੈਃ ਕੇਕਰੈਃ ਸਂਕੁਲੈਸ੍ ਸ੍ਤਬ੍ਧੈਰ੍ ਲੋਚਨੈਃ ਪਾਵਕੋਪਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿੱਲੀ, ਉਲੂ, ਜਗਨੂ ਤੇ ਗੋਬ ਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਚੀਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਭृਸ਼ਮ੍ ਆਭਰਣੈਰ੍ ਭੀਮੈਰ੍ ਆਬਦ੍ਧੈਰ੍ ਭੁਜਗੋਪਮੈਃ ਸ਼ੋਣਾਸਰਲਗਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ ਚ ਫੂਤ੍ਕਾਰਰਵਭੀषਣੈਃ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋਪਮੈਃ ਕੇਸ਼ੈਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਰੁਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਭਯਂਕਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਕਾਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੁਕਣੀਆਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਸਖਤ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਹਨ।
ਬਭ੍ਰੁਪਿਙ੍ਗਲਲੋਲੈਸ਼੍ ਚ ਕਦ੍ਰੁਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ ਭੁਜਦਣ੍ਡੈਰ੍ ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੈਃ ਪਰਿਘੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਭੂਰੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਖੜਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਦਰੂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਾਂਹ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡੇ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਬਾਹਵਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਬਾਹਵਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਸ਼ਵਿਂਸ਼ਭੁਜਾਸ੍ ਤਥਾ
ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚਾਰ; ਕੁਝ ਦੇ ਅੱਠ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੀਹ ਬਾਂਹ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਭੁਜਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਿਣਃ ਆਯੁਧੈਰ੍ ਵਿਕृਤਾਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ ਭਯਾਨਕੈਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਂਹ ਹਨ, ਕੁਝ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭੜਕਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।