ਕਥਂ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਾ ਕੋ ਵਰ੍ਣਸ੍ ਤੂਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਜੀਵਸ੍ਯ ਨੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਮਲੋਕਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਃ
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲਿਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਜੀਵ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਦਤੋ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਜਰਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੋ: ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸੋ ऽਹਂ ਵਦਾਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਮਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਾਲਾਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਕ੍ਰਾਂਤਿ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵੋ, ਅਤੇ ਯਮ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਫਾਸਲਾ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षਡਸ਼ੀਤਿਸ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਪ੍ਤਤਾਮ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਤਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਫਾਸਲਾ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ; ਉਹ ਰਸਤਾ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਹਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਕੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ ਪਾਪਕृਤੋ ऽਧਮਾਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ।
ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ ਚ ਨਰਕਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਯਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਾਈਂ ਨਰਕ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਰਕੋ ਰੌਰਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ ਤਾਲ ਏਵ ਚ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੋ ऽਥ ਵਿਮੋਹਨਃ
ਨਰਕਾਂ ਹਨ: ਰੌਰਵ, ਰੌਦ੍ਰ, ਸ਼ੂਕਰ, ਤਾਲ, ਕੁੰਭੀਪਾਕੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਮੋਹਨ।
ਕੀਟਾਦਃ ਕृਮਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਨਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ ਤਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪੂਯਵਹਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਿਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਦਰਿਆ ਪੀਪ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਂਦਂਸ਼ਃ ਸ਼ੁਨਭੋਜਨਃ ਘੋਰਾ ਵੈਤਰਣੀ ਚੈਵ ਅਸਿਪਤ੍ਤ੍ਰਵਨਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਾ ਨ ਤਡਾਗਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਨ ਵਾਪ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾ ਵਾਪਿ ਨ ਕੂਪੋ ਨ ਪ੍ਰਪਾ ਸਭਾ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਝੀਲ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਲ-ਸੰਚੈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਲੰਬੇ ਹੌਦ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਭਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਣ੍ਡਪੋ ਨਾਯਤਨਂ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੰਡਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮਤੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੋ ऽਤੀਵਕਰ੍षਿਤਃ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਏਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਪਥਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਦ੍ਬਨ੍ਧੁਧਨਾਦਿਕਮ੍ ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ ਚੋਦ੍ਭਿਜਾਸ੍ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਜਣਨੀ, ਅੰਡਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਉਗਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—
ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਪਥਮ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗੈਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਨਪੁਂਸਕੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿੰਗ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਮੱਧ-ਦਿਨ—
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਾ ਮਧ੍ਯਮੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਯੌਵਨਸ੍ਥੈਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਮੱਧ-ਉਮਰ ਜਾਂ ਜਵਾਨ—
ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ऽਥ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਮਹਾਪਥਃ ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੈਰ੍ ਗृਹਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਥੈਃ ਸ੍ਥਲੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਗਰਭ ਵਿਚ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਪਰਦੇਸੀ, ਘਰ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਜਲਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਗृਹਮਧ੍ਯਗਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਆਸੀਨੈਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼ਯਨੀਯਗਤੈਸ੍ ਤਥਾ
ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬੈਠੇ, ਖੜੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ—
ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੈਰ੍ ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਮਹਾਪਥਃ ਇਹਾਨੁਭੂਯ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਜੀਵ ਫਿਰ—
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਲਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਿषਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਪਤਨਂ ਗਿਰੇਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ, ਹਥਿਆਰ, ਭੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਦੇਹੀ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵਿਹਾਯ ਸੁਮਹਤ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਮ੍
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਆ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ ਛਰੀਰਮ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਯਾਤਨੀਯਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਜਮ੍ ਦृਢਂ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਭੁਕ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਰੀਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾ ਨਰੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ਸੁਖਾਨਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਹृष੍ਟ ਇਹ ਨੀਤੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਸ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਊष੍ਮਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਃ ਕਾਯੇ ਤੀਵ੍ਰਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਃ ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਮਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰਨ੍ਧਨਃ
ਤਾਪ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਜੀਵ ਦੇ ਮਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਈਂਧਨ ਦੇ ਭੜਕਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਨੋ ਨਾਮ ਪਵਨਸ੍ ਤਤਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਧੋਗਤਿਨਿਰੋਧਕृਤ੍
ਉਦਾਨਾ ਨਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਫਿਰ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੇ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਠੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੇਨਾਮ੍ਬੁਦਾਨਾਨਿ ਕृਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨਰਸਾਸ੍ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਆਹ੍ਲਾਦਮ੍ ਆਪਦਿ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਭੋਜਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਸੋ ऽਪਿ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਨੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਸਾਫ ਦਿਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਨृਤਾਨਿ ਨੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰੀਤਿਭੇਦਃ ਕृਤੋ ਨ ਚ ਆਸ੍ਤਿਕਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ਼੍ ਚ ਸੁਖਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫੁਟ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਾਲ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਾਯਾਂ ਨਿਰਤਾਸ਼੍ ਚਾਨਸੂਯਕਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਵਦਾਨ੍ਯਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੁਖਮृਤ੍ਯਵਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਫ, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਲਜਜਾਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਹਨ।