ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਤਾਕਤ ਦੀ ਕਥਾ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਏਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਯੋਗਮਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਮੁਚ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ऋਦ੍ਧਿਂ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਵਿਪੁਲਾਂਸ਼੍ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਮਿਤਤੇਜਸਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਪੁਣ੍ਯਧਰ੍ਮਾਮृਤਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਗੀਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਮੁਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਾਏ ਹੋਏ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਸਾਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਲਯਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਮ੍ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਨੇ ਤੇਨ ਪृਚ੍ਛਾਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮਃ ਦੁਃਖਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਾਵਹਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਨਰਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਰਸਤੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਦੱਸੋ।
ਮੁਨੇ ਪृਚ੍ਛਾਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਕਥਂ ਨਰਕਦੁਃਖਾਨਿ ਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ: ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਦੇ ਹਨ?
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਦਾਨੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨਿਯਮੇਨ ਚ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਕਿਯਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍
ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ, ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ, ਕਿਹੜੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਤੇ ਯਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾ ਫਾਸਲਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਕਿਯਨ੍ਤਿ ਕਿਯਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਣਿ ਚ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਕ ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਕ ਕਿੰਨੇ ਹਨ?
ਕਥਂ ਸੁਕृਤਿਨੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਾ ਕੋ ਵਰ੍ਣਸ੍ ਤੂਭਯੋਰ੍ ਅਪਿ ਜੀਵਸ੍ਯ ਨੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਮਲੋਕਂ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਨਃ
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਤੇ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲਿਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਜੀਵ ਦਾ ਰੰਗ ਕੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਦਤੋ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਜਰਂ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੋ: ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸੋ ऽਹਂ ਵਦਾਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਮਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਿਕਾਲਾਦ੍ ਆਰਭ੍ਯ ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਦਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਤਕ੍ਰਾਂਤਿ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਯਨ੍ ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਚਾਧ੍ਵਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਂ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਰਸਤੇ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵੋ, ਅਤੇ ਯਮ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਫਾਸਲਾ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षਡਸ਼ੀਤਿਸ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਪ੍ਤਤਾਮ੍ਰਮ੍ ਇਵਾਤਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਫਾਸਲਾ ਛਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਹੈ; ਉਹ ਰਸਤਾ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਹਿ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰ੍ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਕੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ ਪਾਪਕृਤੋ ऽਧਮਾਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ।
ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ ਚ ਨਰਕਾ ਯਮਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਯੇषੁ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਯਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਾਈਂ ਨਰਕ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਰਕੋ ਰੌਰਵੋ ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ ਤਾਲ ਏਵ ਚ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੋ ऽਥ ਵਿਮੋਹਨਃ
ਨਰਕਾਂ ਹਨ: ਰੌਰਵ, ਰੌਦ੍ਰ, ਸ਼ੂਕਰ, ਤਾਲ, ਕੁੰਭੀਪਾਕੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣਾ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਮੋਹਨ।
ਕੀਟਾਦਃ ਕृਮਿਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਨਾਲਾਭਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ ਤਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪੂਯਵਹਾਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਭਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਝ ਜੀਵ ਕੀੜੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਿਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਦਰਿਆ ਪੀਪ ਲੈ ਕੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਸਂਦਂਸ਼ਃ ਸ਼ੁਨਭੋਜਨਃ ਘੋਰਾ ਵੈਤਰਣੀ ਚੈਵ ਅਸਿਪਤ੍ਤ੍ਰਵਨਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਾ ਨ ਤਡਾਗਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਨ ਵਾਪ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾ ਵਾਪਿ ਨ ਕੂਪੋ ਨ ਪ੍ਰਪਾ ਸਭਾ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਝੀਲ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਜਲ-ਸੰਚੈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਲੰਬੇ ਹੌਦ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਭਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਣ੍ਡਪੋ ਨਾਯਤਨਂ ਨ ਨਦ੍ਯੋ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਮੰਡਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮਤੇ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੋ ऽਤੀਵਕਰ੍षਿਤਃ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਏਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਪਥਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਹृਦ੍ਬਨ੍ਧੁਧਨਾਦਿਕਮ੍ ਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਦਜਾਸ਼੍ ਚੋਦ੍ਭਿਜਾਸ੍ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਜਣਨੀ, ਅੰਡਾ, ਪਸੀਨਾ ਜਾਂ ਉਗਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—
ਜਙ੍ਗਮਾਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਪਥਮ੍ ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੈਵਸ੍ਵਤਵਸ਼ਾਨੁਗੈਃ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਹੇਠ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਨਪੁਂਸਕੈਸ਼੍ ਚੈਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਚਾਪਰਾਹ੍ਣੇ ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿੰਗ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਮੱਧ-ਦਿਨ—
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਾ ਮਧ੍ਯਮੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਯੌਵਨਸ੍ਥੈਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਮੱਧ-ਉਮਰ ਜਾਂ ਜਵਾਨ—
ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ऽਥ ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਮਹਾਪਥਃ ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੈਰ੍ ਗृਹਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਥੈਃ ਸ੍ਥਲੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਗਰਭ ਵਿਚ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਪਰਦੇਸੀ, ਘਰ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਜਲਸ੍ਥੈਰ੍ ਵਾ ਗृਹਮਧ੍ਯਗਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਆਸੀਨੈਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ ਵਾਪਿ ਸ਼ਯਨੀਯਗਤੈਸ੍ ਤਥਾ
ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬੈਠੇ, ਖੜੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ—
ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਭਿਰ੍ ਵਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੈਰ੍ ਵਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਮਹਾਪਥਃ ਇਹਾਨੁਭੂਯ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਜਨ੍ਤੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ
ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਜੀਵ ਫਿਰ—