ਅਸਿਲੋਮਾ ਪੁਲੋਮਾ ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ ਪ੍ਰਮਦੋ ਮਦਃ ਸ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਃ ਕਾਲਵਦਨਃ ਕਰਾਲਃ ਕੇਸ਼ਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਅਸਿਲੋਮਾ, ਪੁਲੋਮਾ, ਬਾਸ਼ਕਲਾ, ਪ੍ਰਮਦਾ, ਮਦਾ, ਸਵਮਿਸ਼ਰਾ, ਕਾਲਵਦਨਾ, ਕਰਾਲਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਵੀ,
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੁਃ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਸਮ੍ਬਰਃ ਸ੍ਵਨਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਮੁਸ਼ਲਪਾਣਯਃ
ਏਕਾਖਸ਼ਾ, ਚੰਦਰਮਾ, ਰਾਹੁ, ਸੰਹ੍ਰਾਦਾ, ਸੰਬਰ, ਸਵਨਾ, ਜੋ ਸ਼ਤਘਨੀ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮੁਸ਼ਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਦੇ ਹਨ,
ਅਸ਼੍ਵਯਨ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧੋਪੇਤਾ ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਯੁਧਾਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੂਲੋਲੂਖਲਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਧਰਾਸ੍ ਤਥਾ
ਅਸ਼ਵਯੰਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਊਖਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਰਸ਼ੂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਵੀ,
ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਗਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਪਰਿਘਪਾਣਯਃ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਪਾਸ ਤੇ ਮੁਦਗਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਿਘ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ,
ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਘੋਰਾ ਨਾਨਾਵੇਸ਼ਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਕੂਰ੍ਮਕੁਕ੍ਕੁਟਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ਼ੋਲੂਕਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਕੁੰਬ ਤੇ ਕੱਕੜ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਉਲੂ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ,
ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਵਦਨਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਰਾਹਵਦਨਾਸ੍ ਤਥਾ ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼ਿਖਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਖਰ ਤੇ ਊਠ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿੱਲੀ ਤੇ ਮੋਰ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ,
ਨਕ੍ਰਮੇषਾਨਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਗੋਜਾਵਿਮਹਿषਾਨਨਾਃ ਗੋਧਾਸ਼ਲ੍ਲਕਿਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਬਕਰੀ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੋਧਾ ਤੇ ਸੱਲਕੀ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੂਕਰ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ,
ਆਖੁਦਰ੍ਦੁਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਘੋਰਾ ਵृਕਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾ ਭੀਮਾ ਮਕਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਚੂਹੇ ਤੇ ਡੱਡੂ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਵੜ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਮਕਰ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ।
ਅਸ਼੍ਵਾਨਨਾਃ ਖਰਮੁਖਾ ਮਯੂਰਵਦਨਾਸ੍ ਤਥਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਚਰ੍ਮਵਸਨਾਸ੍ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਹ ਗਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਿਹਰੇ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਚਮੜੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚੀਰਸਂਵृਤਗਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਨੀਲਕਵਾਸਸਃ ਉष੍ਣੀषਿਣੋ ਮੁਕੁਟਿਨਸ੍ ਤਥਾ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਮਕੁਟ ਸਜਾਏ, ਕੰਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਅਸੁਰ ਸਨ।
ਕਿਰੀਟਿਨੋ ਲਮ੍ਬਸ਼ਿਖਾਃ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ ਨਾਨਾਵੇਸ਼ਧਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਾਨਾਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨੇ, ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ—ਇਹ ਦੈਤ ਸਨ।
ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਆਯੁਧਾਨਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਤੇਜਸਾ ਕ੍ਰਮਮਾਣਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮ੍ ਉਪਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਪਾਦਹਸ੍ਤਤਲੈਰ੍ ਵਿਭੁਃ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਮਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ਭੂਮਿਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ ਨਭਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਗਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸਨ; ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੱਲਿਆ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਸਨ।
ਪਰਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਜਾਨੁਦੇਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਮਿਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਸਨ—ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਣਗਣਤ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹृਤ੍ਵਾ ਸ ਮੇਦਿਨੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਸੁਰਪੁਂਗਵਾਨ੍ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਵਸੁਧਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏष ਵੋ ਵਾਮਨੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਵੇਦਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੈਰ੍ ਏਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਸ਼ਃ
ਇਹ ਵਾਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯੋ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਨष੍ਟੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਮਖੇषੁ ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯੇ ਚ ਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼ਿਥਿਲਤਾਂ ਗਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੇਦ, ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਯਗ ਆ ਗਏ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਧਰਮ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗਿਆ,
ਅਤਿਵਰ੍ਧਤਿ ਚਾਧਰ੍ਮੇ ਸਤ੍ਯੇ ਨष੍ਟੇ ऽਨृਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣਾਸੁ ਧਰ੍ਮੇ ਚਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤੇ
ਜਦ ਅਧਰਮ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ, ਸਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਝੂਠ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ,
ਸਯਜ੍ਞਾਃ ਸਕ੍ਰਿਯਾ ਵੇਦਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨੀਤਾ ਹਿ ਤੇਨ ਵੈ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਮ੍ ਅਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁੜ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਸਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇਨ ਹੈਹਯਰਾਜਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਵਰਦੇਨ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਹੈਹੈ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੂੰ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ ਬਾਹੁਦ੍ਵਯਂ ਯਤ੍ ਤੇ ਤਤ੍ ਤੇ ਮਮ ਕृਤੇ ਨृਪ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਬਾਹੂਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਸ ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣ ਜਾਣਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਾਲਯਿष੍ਯਸਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਚ ਵਸੁਧਾਂ ਵਸੁਧੇਸ਼੍ਵਰ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ऽਰਿਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਅਸਹਿ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ।
ਏष ਵੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ऽਦ੍ਭੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ ਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ऽਯਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਅਜੋਬਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਾਮਦਗਨਯ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਰਣੇ ਰਾਮੋ ऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ ਅਨੀਕਸ੍ਥਂ ਜਘਾਨ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਰਣ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਸ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਾਮਃ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਂ ਭੁਵਿ ਧਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਂ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਨਂ ਚ ਮੇਘਵਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਮ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੇਨ ਦੀਪ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਸਹਿਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੋਟੀਭਿਰ੍ ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਭੂषਣਾ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਤੇਨ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਕृਤਾ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਚੈਨਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਚੇष੍ਟਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।