ਦਿਸ਼ਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਪੋਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ — ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਹਿ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਚੁਣ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੋ ਪਾ ਲੈ।"
ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ऋषਯੋ ਵਾਥ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
"ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ — ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ — ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ।"
ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ
"ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇਣ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਤੀਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਧਃ ਪਾਣਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣੈਕੇਨ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍
"ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੀਲੀ ਨਾਲ; ਨਾ ਉਪਰੋਂ, ਨਾ ਹੇਠੋਂ; ਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਥੀਆਂ, ਫੌਜ ਜਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।"
ਯੋ ਮਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵੇਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਆਕਾਸ਼ਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ ਧਨਦਸ਼੍ ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
"ਜਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼; ਮੈਂ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤਿ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਇਮਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
"ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।"
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਲਦੀ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਦਨ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵਰੇਣਾਨੇਨ ਭਗਵਨ੍ ਬਾਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋ ऽਸੁਰਃ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਸ਼ੁ ਭਗਵਨ੍ ਵਧੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਬਾਰੇ ਜਲਦੀ ਸੋਚੋ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਆਦਿਕृਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ-ਕਵਨ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤਤੋ ਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਫਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਙ੍ਕਜਜਨ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਮਲ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੱਤੰਤਰ ਦਿਵਿਆ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੋ ऽਬਾਧਤ ਪ੍ਰਜਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਵੈ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਨ੍ ਦਾਨ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਧਰ੍षਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਥਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮ੍ ਆਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਸੋ ऽਸੁਰਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਿਚਰਨ੍ ਦਾਨਵੋ ਭੁਵਿ ਯਜ੍ਞੀਯਾਨ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਯਜ੍ਞੀਯਾਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨਵ ਵਰ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਮਰੁਤ—all ਨੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਭੁਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਭੁਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਦੇਵ-ਬ੍ਰਹਮ-ਮਯ ਯਜਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਭੂਤ-ਭਵਨ-ਭਵਿਖ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਉਹੀ ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋ ऽਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ ਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਧਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਦਿਤਿਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਦਿਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮ੍ ਅਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਲਪ੍ਸ੍ਯਥ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕੋ, ਡਰ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਆਪਣਾ ਅਕਾਸ਼ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।
ਏषੋ ऽਹਂ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਮ੍ ਅਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਰ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਧਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਧਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹਥੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਘਨਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਘਨਜੀਮੂਤਨਿਸ੍ਵਨਃ ਘਨਜੀਮੂਤਦੀਪ੍ਤੌਜਾ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ।