ਨਾਨਾਚ੍ਛਨ੍ਦੋਗਤਿਪਥੋ ਗੁਹ੍ਯੋਪਨਿषਦਾਸਨਃ ਛਾਯਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦ ਹਨ, ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਛਾਂ-ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਮਣੀ-ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲਭ੍ਰष੍ਟਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षੋ ਲੋਕਾਦਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਜਗਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੇਣ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਧਰਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠਾ ਲਈ ਗਈ।
ਵਾਰਾਹ ਏष ਕਥਿਤੋ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ
ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਸੀ; ਅਗਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਅਵਤਾਰ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਨਾਮ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਜਪੋਪਵਾਸਨਿਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਮੌਨਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਸੌ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਜਪ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਆ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਦੈਵਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਂਨਰੈਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਹਾਈਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦਿਸ਼ਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਪੋਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ — ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਹਿ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਚੁਣ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੋ ਪਾ ਲੈ।"
ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ऋषਯੋ ਵਾਥ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
"ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ — ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ — ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ।"
ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ
"ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇਣ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਤੀਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਧਃ ਪਾਣਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣੈਕੇਨ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍
"ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੀਲੀ ਨਾਲ; ਨਾ ਉਪਰੋਂ, ਨਾ ਹੇਠੋਂ; ਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਥੀਆਂ, ਫੌਜ ਜਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।"
ਯੋ ਮਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵੇਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਆਕਾਸ਼ਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ ਧਨਦਸ਼੍ ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
"ਜਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼; ਮੈਂ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤਿ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਇਮਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
"ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।"
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ, ਜਲਦੀ ਵੈਰਾਜਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਦਨ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਵਰੇਣਾਨੇਨ ਭਗਵਨ੍ ਬਾਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋ ऽਸੁਰਃ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਸ਼ੁ ਭਗਵਨ੍ ਵਧੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਬਾਰੇ ਜਲਦੀ ਸੋਚੋ।
ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਆਦਿਕृਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਨ-ਕਵਨ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤਤੋ ਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਨ੍ਤੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਫਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਙ੍ਕਜਜਨ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਮਲ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੱਤੰਤਰ ਦਿਵਿਆ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੋ ऽਬਾਧਤ ਪ੍ਰਜਾਃ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਵੈ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਨ੍ ਦਾਨ੍ਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਧਰ੍षਿਤਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ੍ਥਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮ੍ ਆਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਸੋ ऽਸੁਰਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।